Αναμονή για μένα τέλος ως προς το τι ακριβώς υπάρχει μουσικά μέσα στο ντεμπούτο των Unisonic. Δύο ήρωες του παρελθόντος επέστρεψαν σε ένα διαφορετικό όμως πλαίσιο από ότι τους είχαμε μάθει και ήταν και κάπως αναμενόμενο άλλωστε μετά τα λόγια του Κώστα Ζαφειρίου όταν μίλαγε για τον χαρακτήρα της μουσικής της μπάντας. Έτσι όπως τα είπε, έτσι και έχουν εδώ μέσα, συνθέσεις hard/heavy χωρίς να προσπαθήσουν να παίξουν καθαρόαιμο power, κρατώντας κυρίως την hard rock διάθεση.
Βέβαια το ξεκίνημα του δίσκου με το ομότιτλο κομμάτι “Unisonic” ανοίγει την όρεξη για άλλα πράγματα με αυτόν τον γρήγορο ρυθμό και το πολύ πιασάρικο riff, αλλά τι να κάνουμε, άλλο θέλουν να παίξουν τα παιδιά. Ακόμα όμως και το “Souls Alive” έχει εισαγωγή με άρωμα του παρελθόντος και η συνέχεια του είναι τέτοια που δεν κάθεσαι να το σκεφτείς και πάρα πολύ, καθώς πας με τον ρυθμό του κομματιού. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο σκέλος του δίσκου έχει κάτι από άλλες εποχές και αυτό φαίνεται και στο ρεφρέν του “Never Too Late”. Ίδιο με το ρεφρέν του “Time To Brake Free”, χωρίς όμως να είναι κάτι το οποίο θα σαγηνέψει κάποιον ή θα τον κάνει να το λατρέψει, αλλά ούτε και να το απορρίψει.
Πιστεύω ότι τα καλύτερα κομμάτια βρίσκονται στο δεύτερο σκέλος του δίσκου εξαιρουμένου του “My Sanctuary”, το οποίο και θεωρώ ένα απλό κομμάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με το πολύ καλό και κατά τρόπο τινά μεταλλικό “Renegade”. Αυτά όμως που είναι τα σπουδαιότερα και τα δύο που ξεχώρισα πιο πολύ είναι τα “Star Rider” και “We Rise”. Όμορφα ρεφρέν όχι μόνο όσο αφορά την μελωδία, αλλά και το στιχουργικό μέρος, ρυθμός που σε παρασέρνει και κιθάρες που σε κάνουν να χαμογελάς. Κομμάτια που προσωπικά θα τα ακούω καθημερινά.
Μιας και αναφέρθηκα στις κιθάρες πρέπει να ομολογήσω ότι για το συγκεκριμένο υλικό στο εκτελεστικό κομμάτι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά από τους Kai Hansen και Mandy Meyer, οι εναλλαγές τους στα solo είναι κάπου όμορφες και γεμάτες και κάπου αλλού απλές χωρίς να κουράζουν. Τολμώ μάλιστα να πω ότι έχει δοθεί αρκετή έμπνευση σε αρκετά σημεία από τον Michael Schenker και δεν μου το βγάζει κανείς από το μυαλό και αυτό μάλιστα είναι κάτι θετικό.
Δεν γίνεται όμως να μην αναφερθώ σε αυτήν την τεράστια φωνή του Michael Kiske. Ο άνθρωπος κελαηδάει ακόμα, κάθε του άνοιγμα είναι αγίασμα στα αυτιά μας και αν σε όλο το άλμπουμ έχει υπέροχες ερμηνείες τότε πρέπει να πω ότι στο τελευταίο κομμάτι, στην πιο μελωδική στιγμή “No One Ever Sees Me” γίνεται η ερμηνεία της χρονιάς. Δεν τραγουδάει απλά, αλλά καταθέτει ψυχή και όσο πιο πολύ το ακούει κάποιος τόσο πιο έντονα του αποτυπώνεται αυτή η στιγμή με διάρκεια 6 λεπτά και 12 δεύτερα.
Εν κατακλείδι ο δίσκος είναι αρκετά καλός, αλλά όχι κάτι το τρομερό και το πολύ σπουδαίο, δεν νομίζω άλλωστε να επιδίωκαν κάτι τέτοιο και οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπάντα. Αν θέλετε πάνω κάτω ο δίσκος είναι σαν ένας μικρός συνδυασμός του “Sign No More” των Gamma Ray με το “Pink Bubbles Go Ape” των Helloween. Αλλά αυτό δεν νομίζω ότι έχει και πολύ σημασία, αυτό που μετράει είναι ότι σίγουρα σε πολλούς θα αρέσει. Μια συμβουλή, μην παραπονεθείτε όταν το ακούσετε, απλά απολαύστε ότι σας αρέσει από εκεί μέσα.
Βαθμολογία: 85/100
Για το RockOverdose.gr
Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
