Τούτο το cd το έχω κάποιο καιρό στα χέρια μου, συγκεκριμένα από την ημέρα κυκλοφορίας του. Τότε οι Universe217 είχαν οργανώσει ένα γουστόζικο release party όπου μας το παρουσίασαν και ζωντανά εξ' ολοκλήρου, μια παράδοση που κρατάει από το ντεμπούτο τους το 2007.
Βέβαια, από τους Universe του Μικρού Μουσικού Θεάτρου και της Duplicate μέχρι εκείνους του six d.o.g.s και της Venerate του 2010 έχει κυλήσει μπόλικο νερό στο αυλάκι. Αμέτρητα live, αλλαγές στο lineup, ένα EP, ένα split με τους Lucky Funeral, πρόβες και πολύ δουλειά στο στούντιο.
Αυτή η διαδρομή και εξέλιξη του συγκροτήματος έρχεται εν τέλει να αποτυπωθεί με το “Familiar Places”. Παίρνοντας αφορμή και από τον τίτλο της κυκλοφορίας, τρανταχτά παραδείγματα του διανύσματος της πορείας των u217 είναι τα ήδη “γνώριμα” (για όσους έχουν ακούσει το “II”) “Insane” και “TV Lovers” όπου διακρίνεται ξεκάθαρα η τωρινή νοοτροπία της μπάντας πάνω στην ενορχήστρωση.
Αφήνοντας στην άκρη το διαφορετικό mindset στο οποίο μπορεί να βρίσκεται ένας μουσικός σε σχέση με δυο χρόνια πριν, κρίνω ότι σημαντικός παράγοντας που συνετέλεσε σ'αυτό είναι και ο έτερος Μάνος που κρατά τη θέση πίσω από τα τύμπανα στην τρέχουσα εκδοχή των u217.
Το αμεσότερο παίξιμο του σε σχέση με κείνο του πιο τεχνικού προκατόχου του Γιώργου θεωρώ ότι άνοιξε ως ένα βαθμό διαφορετικούς ορίζοντες για το συγκρότημα. Και καθαρά σημειολογικά να το δεις, αλλό είναι να έχεις bandmate ένα τύπο που κυκλοφορεί με tshirts των Confessor και των The Mars Volta κι άλλο κάποιον με αντίστοιχο των Earth. Να πω την αλήθεια, εμένα το παίξιμο του Γιώργου μου άρεσε πολύ και το θεωρούσα και σημαντικό κομμάτι του ήχου τους, το “τεχνικό” όμως δεν είναι συνώνυμο του καλύτερου και η τωρινή φάση των u217 τους βρίσκει να επαναβεβαιώνουν απόλυτα το motto “Less Is More”.
Το doomy μέρη ακούγονται πιο straight forward, στον αντίποδα όμως το γκρουπ έχει εμπλουτίσει τον ήχο του με όργανα όπως τρομπέτα (ευγενική συνεισφορά της Ελένης των Sequence Theory Project -πολύ ωραίοι, να τσεκάρετε όσοι γουσταρίζετε trip hop ή πράματα όπως οι Dresden Dolls-), cello, ακόμα και λίρα, οι διάρκειες έχουν πέσει, ενώ παράλληλα ένα νέο πρόσωπο της μπάντας εμφανίζεται σε κομμάτια όπως το εκπληκτικό “Nothing” ή το hidden track που ακολουθεί το “Prey”.
Κατά τ'άλλα ο Νίκος κι οι δυο Μάνοι εξακολουθούν να απλώνουν το καταθλιπτικό χαλί πάνω στο οποίο η μοναδική φωνή της Τάνιας άλλοτε σπαράζει, άλλοτε σχεδόν ψέλνει, κάποτε ακροβατεί στα ύψη κι άλλες φορές σε στέλνει στην πιο βαθιά κόλαση.
Οριακά, θα έλεγα ότι το αποτέλεσμα είναι ανώτερο του ήδη φανταστικού ομώνυμου.
Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω, αλλά με το χέρι στην καρδιά, η καλύτερη ελληνική μπάντα εκεί έξω.
Let yourselves drown inside their nothing.
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
