Οι Universe217 δε νομίζω ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, για όσους παρακολουθούν την ελληνική σκηνή. Έχουν πλέον καθιερωθεί ως μία από τις προεξάρχουσες μπάντες της σύγχρονης γενιάς και το τρίτο τους άλμπουμ “Never” έρχεται ως επιστέγασμα της συνεπούς τους πορείας όλα αυτά τα χρόνια. Ανήμερα της κυκλοφορίας του, επέλεξαν να διοργανώσουν ένα live release party για να το γιορτάσουν με φίλους, με γνωστούς ή και εντελώς αγνώστους. Το socializing άλλωστε δεν υπήρξε το ζητούμενο, η μουσική ήταν αυτή που θα μιλούσε. Σύντροφοι τους για εκείνη τη βραδιά οι Super Puma και οι Yellow Devil Sauce.
 |
 |
Πρέπει να ήταν κοντά στις δέκα όταν το τετραμελές πλήρωμα των Super Puma έστησε το λαμπατέρ του εμπρός μας. Αρκετά χρόνια κι αυτοί στη σκηνή, από το 2007, χωρίς ωστόσο να έχουν καταφέρει να κάνουν το ίδιο αισθητή την παρουσία τους. Από τις πρώτες νότες κιόλας μου κίνησαν την προσοχή, κάπου όμως προς το τέλος της εμφάνισης τους, ένιωσα ότι κουράζουν λίγο. Ίσως ότι τα περισσότερα κομμάτια τους κινούνται πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο, ίσως και λίγο η προσμονή για τους u217 έπαιξαν το ρόλο τους. Τίμιο rock, τσίμπησα το πολύ προσεγμένο ντεμπούτο τους “Big Cats On The Prowl" και θα μελετηθούν ενδελεχέστερα. Ακούτε εδώ.
 |
Yellow Devil Sauce για τη συνέχεια της βραδιάς και είμαστε zen. Tα παιδιά είναι στην πιάτσα χρόνια ολάκερα, έχουν βρει τον ήχο τους προ πολλού, η φλέβα της μουσικής τους είναι πίσω στη δεκαετία του '90 είτε αυτό είναι οι Tool, οι Soundgarden ή οι Melvins και γενικά βρωμάει 90ίλα η δουλειά. Επάνω στη σκηνή είναι μια καλολαδωμένη rock μηχανή, η τριάδα απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο, γουστάρουν να είναι εκεί πάνω -πως το λένε- κι αυτό το καταλαβαίνει μέχρι κι ο τύπος που κάθεται πίσω, δίπλα στην πόρτα και πίνει χαλαρά την μπυρίτσα του. Ναι, πιθανότατα είναι κατιτίς αναχρονιστικοί. Σίγουρα δεν είναι τέλειοι. Ε, και;
 |
 |
Η ώρα για τα τιμώμενα πρόσωπα της βραδιας δεν άργησε να φθάσει. Το bazooka του Μάνου έριξε την πρώτη κανονιά κι από εκεί και ύστερα ό,τι είχε προηγηθεί ήταν σα να μην είχε υπάρξει. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα όταν ξεκίνησα να γράφω το άρθρο, ήταν να κάνω ακόμα μία αγιογραφία των u217. Το αντίθετο μάλιστα, ήθελα να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, για να είμαι τίμιος και με τα άλλα δύο συγκροτήματα του billing. Ε, αυτή η μπάντα πολύ απλά ΔΕ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ. Έχει την ικανότητα μέσα σε δευτερόλεπτα να χτίζει μια κατάμαυρη ατμόσφαιρα που σε ρουφάει μέσα της, γρατζούνισμα με το γρατζούνισμα, χτύπημα με το χτύπημα, συλλαβή με συλλαβή, όλο και περισσότερο. Αν τυχόν δε, συντονιστείς και με τα visuals που τους συνοδεύουν, ο γυρισμός μοιάζει αδύνατος. Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή η Φωνή, να σε τραβάει που και που από το βάλτο, αυτή που όταν αποτραβιέται από το μικρόφωνο, τότε είναι ακόμα πιο βροντερή, τότε ακόμα πιο συγκλονιστική.
 |
Στα πιο γήινα και τετριμμένα τώρα, το σετ βασίστηκε στο καινούριο υλικό, είτε αυτό περιέχεται στο “Never” (που αποδόθηκε στην ολότητα του), είτε όχι. Σε καίρια σημεία όμως και ιδίως προς το τέλος, πλαισιώθηκε με γνώριμες συνθέσεις από το παρελθόν, για να συγκροτηθεί ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια setlist τους, που άγγιξε τη μιάμιση ώρα. Βουτιά στο ομώνυμο με τον “γολγοθά” του “66”, συναισθηματική εκτόνωση με το “Nothing” και μεγαλειώδες κλείσιμο με το συντριπτικό “Insane”, παιγμένο ΑΡΓΑ.
 |
 |
Ποιος γ*μ*ει και την αντικειμενικότητα. Την ψυχή στην τσακίζει αυτή;
Για το Rockoverdose.gr: Δημήτρης Σούρσος
Comments
