Οι VNV Nation αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο για τον χώρο της εναλλακτικής ηλεκτρονικής μουσικής. Τα τελευταία 30 χρόνια δισκογραφούν συνεπώς, έχοντας διαμορφώσει μαζί με άλλες δυο τρεις μπάντες το textbook του futurepop ρεύματος. Οι συναυλίες τους στην Αθήνα πάντα εξελίσσονται σε event για τον σκοτεινό ήχο· οι δύο τελευταίες μάλιστα ήταν ως headliners στα πλαίσια του Death Disco festival, γεγονός που φανερώνει ότι διατηρούν ακέραια τη δυναμική τους και στα ‘20s.
Τούτη τη φορά πάντως, θα είχαμε μετά από καιρό την ευκαιρία να τους παρακολουθήσουμε σε δική τους headline εμφάνιση, απελευθερωμένους από τους όποιους φεστιβαλικούς περιορισμούς και με πλήρες set. Μια συναυλία που πάντως λίγο έλειψε να μην πραγματοποιηθεί μιας και ο Ronan Harris πέρασε μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του, την οποία ξεπέρασε επιτυχώς, καταφέρνωντας έτσι δύο και κάτι μήνες από την αρχικά ανακοινωμένη ημερομηνία να εμφανιστεί ακμαίος μπροστά στο αθηναϊκό κοινό. Η ικανοποίηση του που μπόρεσε εν τελεί να βρεθεί ανάμεσα μας, μπορεί να δηλώθηκε από σκηνής, αλλά δεν περιγράφεται με λόγια.
Ευδιάθετος, αεικίνητος και με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο του, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να ξεσηκώσει τον κόσμο που γέμισε το Arch. Άπειρα χειροκροτήματα, τραγούδι και ξέφρενος χορός ήταν στην ημερήσια διάταξη και ο Ronan έπαιξε τον καθοριστικό του ρόλο σε όλο αυτό, μιας και μας παρακινούσε συνεχώς να συμμετέχουμε. Στα παραπάνω βοήθησε τα μέγιστα και η διάρθρωση του προγράμματος: Αν και ξεκίνησαν αναγνωριστικά με το “Before The Rain”, από εκεί και μετά το πήγαν “τάπα” με “Space & Time”, “Chrome”, “Tomorrow Never Comes” και “Legion” να παίζονται back to back. Η σύνθεση τους για αυτή την εμφάνιση μπορεί να στάθηκε minimal, με μόλις ένα άτομο στα synths κι άλλο ένα πίσω από τα ηλεκτρονικά κρουστά, αλλά η δουλειά έγινε και με το παραπάνω. Άλλωστε, και οι πιο ατμοσφαιρικές στιγμές όπως το “Homeward” ή το “Gratitude” υποστηρίχθηκαν άψογα, συμπληρώνοντας το παζλ μιας ολοκληρωμένης συναυλίας, το κύριο μέρος της οποίας έκλεισε εξυψωτικά με το “Resolution”.
Με μόλις 70 λεπτά συμπληρωμένης διάρκειας ως εκείνη τη στιγμή, σίγουρα το set δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χορταστικό, με το τρίο σε κάθε περίπτωση να επιστρέφει άμεσα για encore. Ο Ronan εξαίρει το πάθος και την ειλικρίνεια του αθηναικού κοινού και εν συνεχεία δείχνει το t-shirt ενός fan στις πρώτες σειρές με το εξώφυλλο του “Noire”: “Θα παίξουμε κάτι απο αυτό, το οποίο παίζουμε σπάνια”. Το “Armour” ανασύρεται από τα βάθη του ρεπερτορίου των VNV Nation και παράλληλα θέτει τον τόνο για τη συνέχεια, με το βάρος να πέφτει στην ατμόσφαιρα και τη φωνή του Ronan Harris να φέρνει στην επιφάνεια όλη την πηγαία εκφραστικότητα της.
Τα “Only Satellites” και “Prophet” θα επαναφέρουν προς στιγμήν τα ανεβασμένα BPM στο προσκήνιο, πριν ανοίξουν χώρο για τα “Illusion” και “Nova”, στα οποία οι φωνές μας ενώθηκαν με εκείνη του Ronan και καταγράφηκαν ως οι δύο πιο φορτισμένες στιγμές τις βραδιάς, για όλους τους λόγους του κόσμου. Το τέλος θα είναι κυριαρχικό, με τα εκκωφαντικά τύμπανα του “All Our Sins” να τραντάζουν συθέμελα το Arch και τον κόσμο να παρακολουθεί αποσβολωμένος τον Ronan να ξετυλίγει πίσω από το μικρόφωνο το δυσοίωνο σύμπαν του. Σε κάθε περίπτωση, η τελική αποστροφή του είναι ό,τι αξίζει να κρατήσουμε: “Peace Without End”.
Tα 70 ψωρολεπτά είχαν αυγατίσει σε σχεδόν δύο ώρες και ο αντίκτυπος της εμφάνισης τους πολλαπλασιαστεί εκθετικά. Oι VNV Nation έχουν το σπάνιο χάρισμα να σε κάνουν να αποχωρείς από κάθε live τους με ένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης, όχι μόνο επείδη για 120 συναπτά λεπτά χόρεψες και τραγούδησες ακομπλεξάριστα στους ρυθμούς τους, αλλά και γιατί ένιωσες να συνδέεσαι γνήσια με τη μπάντα και τους γύρω σου, όντας μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου. Αν για κάποιους η synthpop αποτελεί υπερβολικά τετριμμένο είδος για να καταφέρει κάτι τέτοιο, αξίζουν την αμέριστη κατανόηση μας. Καλώς ή κακώς, εκείνοι δεν ευτύχησαν να συναντηθούν με το μεγαλείο της ιρλανδικής ψυχής του Ronan Harris, όπως εμείς.
Πριν το κυρίως μενού, είχαν αναλάβει να μας μπάσουν στο κλίμα του event, οι συνήθεις ύποπτοι Dramachine και Grey Gallows. “Και ύστερα έμειναν δύο”· θα μπορούσε να ειπωθεί άνετα για το synth punk σχήμα από την Αθήνα, με το punk συνθετικό να δείχνει κάπως εξασθενημένο, οπωσδήποτε και λόγω της απουσίας μπάσου στη συγκεκριμένη εμφάνιση. Kενό που πάντως καλύφθηκε εσωτερικά και δε φάνηκε να επηρεάζει ιδιαίτερα την εμφάνιση τους, η οποία μας προιδέασε θετικά για τη νέα δουλειά τους που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες. Στον αντίποδα το ορθόδοξο darkwave των Πατρινών, με τις full στο chorus κιθάρες, τα βλοσυρά synths και τη βαρύτονη goth χροιά του Κωνσταντίνου στην πρώτη γραμμή, άφησε κι αυτό με επιτυχία το στίγμα του στη βραδιά.
Setlist:
Before The Rain
Space & Time
Chrome
Tomorrow Never Comes
Legion
Honour
Silence Speaks
Control
Homeward
Gratitude
When Is The Future?
Close To Heaven
Resolution
Encore:
Armour
The Game
Only Satellites
Prophet
Illusion
Nova
All Our Sins
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
