Πραγματικά χαίρομαι ιδιαίτερα με την άνθηση που συνεχίζει να δείχνει η ελληνική σκηνή χωρίς να βασίζεται μόνο στις σίγουρες δυνάμεις της, αλλά και μέσα από τα νέα παιδιά της. Ο λόγος για τους Θεσσαλονικείς Wardrum, που μετά από το περσινό τους ντεμπούτο “Spadework” είπαν και να το συνεχίσουν, αλλά και να αποδείξουν ότι δεν δημιουργήθηκαν απλά για να λένε ότι υπάρχουν. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι αν η μουσική τους μπει μέσα σου, τότε θα τους φέρνεις στο μυαλό σου με τη μία όταν η συζήτηση το απαιτεί.
Με το νέο “Desolation” ο πήχης ανέβηκε ψηλότερα, ο ήχος έγινε πιο δυναμικός και σαφώς ολοκάθαρη η αγάπη για το US power/prog. Μπάντες όπως Symphony X, Jag Panzer και Lethal θα εμφανιστούν μπροστά σας όταν ακούσετε και τα 12 κομμάτια. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρόκειται να ακούσετε ένα τραγούδι και να πείτε ότι από την αρχή μέχρι το τέλος του είναι αντιγραφή ενός κομματιού από τις προαναφερθείσες μπάντες. Αντιθέτως χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία τους ως μέσα για την επίτευξη του απώτερου σκοπού της μπάντας.
Υπάρχουν κομμάτια κάθε λογής που μόνο απαρατήρητα δεν θα περάσουν. Υπάρχουν αρκετά τεχνικά όπως “Common Ground”, “Tide Lakes” και “Urban Storm”, στα οποία πρέπει να δώσω τα εύσημα μου στον drummer Στέργιο Κουρού, που παίζει οτιδήποτε με μία απλότητα που σε κερδίζει. Υπάρχουν επίσης τα λεγόμενα πιασάρικα κομμάτια, όχι όμως με την αρνητική έννοια, όπως “Parental” και “Abound In Nothing” και υπάρχουν και τα ταχύτερα όλων “Unforgiving” και “No Retreat”. Στο σόλο μάλιστα του τελευταίου ο Κώστας Βρετός παίζει με τέτοια λεπτομέρεια που έχεις την εντύπωση ότι ακούς τον Andy La Rocque να επιδίδεται σε ένα solo King Diamond.
Μιας και αναφέρθηκα στο solo του παραπάνω κομματιού πρέπει να αναφέρω ότι μετά την πρώτη ακρόαση θα περιμένετε σε κάθε κομμάτι την είσοδο των solo, γιατί είναι όλα υπέροχα και πολύ περισσότερο αυτό του “Abound In Nothing”. Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο, αλλά είναι αυτό που ξεχώρισα περισσότερο από όλα με την μελωδία να δηλώνει ότι δεν μπορεί να είναι απούσα.
Φυσικά δεν γίνεται να μην γίνει μνεία στον άνθρωπο πίσω από το μικρόφωνο Γιάννη Παπαδόπουλο. Ο νέος ανταποκρίνεται με τον καλύτερο τρόπο στη θέση που βρίσκεται και εγώ προσωπικά βρίσκω την υγειά μου. Δεν πρόκειται να αρχίσω να γράφω αν έχει τα φωνητικά ή την δύναμη κάποιου γνωστού frontman του εξωτερικού, το βασικό είναι ότι βγάζει τον εαυτό του και αυτό καλύπτει τα πάντα.
Το “Desolation” είναι μία δουλειά που αξίζει πραγματικά. Κάποτε πίσω στα ‘90s αν μία μπάντα κυκλοφορούσε έναν τέτοιο δίσκο, σήμερα θα μνημονευόταν ως διαμάντι, αποτελούμενο από δυναμικές, γρήγορες και τεχνικές κιθάρες, έστω και είναι ένας που την χειρίζεται, μπάσο που ακούγεται και δεν συνοδεύει απλά τους άλλους, drumming πολυποίκιλο και φωνητικά μόνο για US δώσεις. Λοιπόν τώρα είναι η ευκαιρία να το ζήσουμε και οι υπόλοιποι και φυσικά αυτό που περιμένουμε είναι το ακούσουμε και επί σκηνής. Μπράβο τους!
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr:Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
