Ήρθαν, είδαν, κατέκτησαν ή κάτι τέτοιο όπως έγραφε και μία μπλούζα στο merchandise. Πραγματικά λυπάμαι αυτούς που δεν ήρθαν για το χ/ψ λόγο που δεν αφορά καθαρά τη μουσική αλλά διάφορα "περίεργα" φαινόμενα. Κάπως έτσι έπρεπε να τελειώσει το report για τη συναυλία των Warlord στη Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να πούμε ή να γράψουμε. Και φυσικά από κάτω με τις ευχαριστίες σε Μανώλη Καραζέρη, Φοίβο Ντόκο και Ήλία Αραβίδη, που έκαναν ένα όνειρο πολλών οπαδών της μπάντας και όχι μόνο, πραγματικότητα. Τελικά αποφάσισα όμως να γράψω ένα κείμενο μήπως και μπορέσω να περάσω το τι ζήσαμε.
Κατ’ αρχήν θέλω να δηλώσω πως δεν πρόκειται να αναφερθώ σε οτιδήποτε έγινε, ακούστηκε, γράφτηκε πριν από τη συναυλία γιατί απλά δεν έχουν καμία σχέση με το καθαρά συναυλιακό κομμάτι για το οποίο θα γράψω παρακάτω.
Στις 22:03, την ώρα που έσβησαν τα φώτα πρέπει να είχε γύρω στα 600 άτομα το Principal. Από τα ηχεία ακούγονταν οι πρώτες νότες της εισαγωγής - μίας εισαγωγής που νόμιζες ότι ήταν το soundtrack της πιο επικής ταινίας που έχει υπάρξει ποτέ. Τα μέλη της μπάντας, περίμεναν στα πλάγια της σκηνής για να κάνουν την εμφάνιση τους. Μια εμφάνιση, εντελώς αντίθετη από αυτό που συνηθίζεται, με τις δυναμικές εξόδους μέσα από καπνούς, δυνατά φώτα και τα λοιπά. Οι Warlord απλά ανέβηκαν στη σκηνή, χωρίς φανφάρες και εφέ. Απλά πήραν τις θέσεις τους. Λιτά και όμορφα. Και η συνέχεια όμως ήταν ασυνήθιστη καθώς πρώτο κομμάτι του setlist ήταν το “Deliver Us From Evil” που είναι και το πιο γνωστό κομμάτι τους ενώ πολλά συγκροτήματα συνηθίζουν να παίζουν τέτοια κομμάτια προς το τέλος. Ποιος είπε όμως ότι οι Warlord είναι ένα συνηθισμένο συγκρότημα; Οι αντιδράσεις του κόσμου από την αρχή ήταν απίστευτες, πολύ ενθουσιώδεις και η συγκίνηση ήταν εμφανείς, ιδιαίτερα στα πρόσωπα των μεγαλυτέρων. Χαρακτηριστική περίπτωση, τύπος δίπλα μου, που τα 20 πρώτα λεπτά της συναυλίας, δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει. Και είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν ο μόνος.
Το συγκρότημα χωρίς πολλά πολλά, “πετούσε” το ένα κομμάτι του “Deliver Us” EP μετά το άλλο, όπως και στη συνέχεια με τα υπόλοιπα κομμάτια, δημιουργώντας ένα απίστευτο κλίμα που είχαμε πολύ καιρό να νιώσουμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να τελειώσει κομμάτι και ο κόσμος να μην ζητωκραυγάσει “Warlord, Warlord”. Ο Tsamis, με δυσκολία μεν, αλλά κάθε μα κάθε φορά ευχαριστούσε τον κόσμο για την παρουσία του και την στήριξη του, βγάζοντας ένα προφίλ πολύ πράου και ήρεμου ατόμου. Θα έλεγε κανείς ότι τα χέρια του και το σώμα του, δεν λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο. Οσο “βαρύς” και αν φαινόταν, αυτά που έπαιζε και η μαγεία της μουσικής του σε παρέσυραν. Ναι υπήρχε εκείνο το feeling από την δεκαετία του ’80. Βέβαια σε αυτό έπαιξε ρόλο και ο έτερος κιθαρίστας, Paolo Viani των Black Jester. Ή συνεργασία τους ήταν πάρα πολύ καλή και οι δισολίες τους ονειρεμένες. Βέβαια ίσως δεν γίνεται και διαφορετικά όταν από πίσω σου έχεις ένα rhythm
section που προσωπικά ήταν ένα από τα καλύτερα που έχω δει σε συναυλία. Για τον drummer Mark Zonder δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Ο άνθρωπος έχει αποδείξει πολλάκις την αξία του. Υπήρχαν στιγμές που έλεγες ότι δεν μπορεί να παίζει έτσι ένας άνθρωπος. Ειδικά στο “Child Of The Damned” ήταν ανεπανάληπτος. Το ρόλο του μπασίστα ανέλαβε ο Philip Bynoe, τον οποίο είχαμε την τύχη να απολαύσουμε και πάλι στον ίδιο χώρο λίγους μήνες νωρίτερα, στη συναυλία του Steve Vai. Θεωρώ ότι είναι από τους καλύτερους μπασίστες που έχω δει και έδωσε πολλούς πόντους στην εμφάνιση της μπάντας. Φυσικά χωρίς τα πλήκτρα του άλλου δικού μας, Αγγελου Βαφειάδη, η συναυλία θα ήταν πολύ πιο φτωχή και από μουσική αλλά και από εμφάνιση, καθώς έδειχνε να απολαμβάνει κάθε στιγμή της και με το παραπάνω. Το πιο δύσκολο έργο από όλους, σίγουρα το είχε ο τραγουδιστής, Giles Lavery των Dragonsclaw. Ο συμπαθέστατος Αυστραλός όμως τα κατάφερε με χαρά και δεν είχε κανένα πρόβλημα ούτε με τα κομμάτια αλλά ούτε και στην επικοινωνία με τον κόσμο.
Όσο αφορά τα κομμάτια που ακούστηκαν, δεν νομίζω να έμεινε κανένας παραπομενεμένος καθώς όλα ήταν ένα κι ένα. Ίσως μοναδικό σημείο που έκανε μία μικρή κοιλιά η εμφάνιση της μπάντας, ήταν τα τέσσερα απανωτά κομμάτια από το νέο τους δίσκο, "The Holy Empire". Αλλά ίσως χρειαζόταν ένα μικρό "διάλειμμα" για τη συνέχεια. Μέχρι εκείνη την ώραο Tsamis δεν είχε μιλήσει καθόλου στο κοινό και ήμουν πλέον πεπεισμένος ότι δεν θα μιλούσε τελικά. Όμως μετά το τέλος του "Glory", πήγε στο μικρόφωνο λέγοντας στα αγγλικά: "Είναι ωραίο που βρίσκομαι σπίτι. Είστε πολύ καλοί. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Σας ευχαριστώ." Στη συνέχεια παρουσίασε το συγκρότημα με τελυταίο τον Zonder του οποίο το όνομα φώναζαν ρυθμικά όλοι στο Principal. Στη συνέχεια με ένα απλό "πάμε" (στα ελληνικά αυτό), ξεκίνησε να παίζει το προτελευταίο κομμάτι πριν το encore, "War In Heaven" και αμέσως μετά το "Winds Of Thor" στα οποία έγινε πανικός. Μετά το τέλος του, το συγκρότημα αποχωρεί για λίγα δευτερόλεπτα στα παρασκήνια για να πάρει μερικές ανάσες που ειδικά ο Tsamis, πραγματικά χρειαζόταν. Στιγμές αργότερα επιστρέφουν και πάλι στη σκηνή για τα δύο τελευταία κομμάτια του setlist τους, "Lucifer's Hammer" και "Achilles Revenge". Μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά ακριβώς η συναυλία έφτασε στο τέλος της αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από όσους βρέθηκαν στο Principal θα "μείνουν" για καιρό εκεί.
Η συγκίνηση και η συναισθηματική φόρτιση ήταν διάχυτη στο χώρο όπου και να κοιτούσες. Φυσικά και πάνω στη σκηνή, με το συγκρότημα να αποχαιρετά τον κόσμο και τον Tsamis να κάθεται αρκετή ώρα παραπάνω από τους υπόλοιπους ευχαριστώντας τους πάντες ενώ ο κόσμος φώναζε συνεχώς το όνομα του.
Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ήταν μία πολύ ιδιαίτερη συναυλία για όλους όσους ενεπλάκησαν. Από το συγκρότημα,τα άτομα που δούλεψαν, τους διοργανωτές και φυσικά τους οπαδούς. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να τους ξαναδούμε ποτέ αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν μία από τις συναυλίες που θα μείνουν χαργμένες στο μυαλό μας.
Setlist:
- Intro
- Deliver Us From Evil
- Winter Tears
- Child Of The Damned
- Bad Penny For A Poor Man
- Black Mass
- Mrs. Victoria
- Lost And Lonely Days
- Aliens
- Soliloquy
- City Walls Of Troy
- Kill Zone
- Father
- Glory
- War In Heaven
- Winds Of Thor
- Beggining / Lucefer's Hammer
- Achille's Revenge
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος "Astaldo" Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Ιωάννης "Manowar" Θεοδωρίδης
Comments
