Οι διακοπές μου φέτος προγραμματίστηκαν με γνώμονα την εμφάνιση των Watain στην Uppsala. Έτσι κι έγινε. Όταν έφτασε η 24η Αυγούστου μια πολυ-πολιτισμική παρέα ήταν ήδη από νωρίς έξω από το Svandammshallarna και περίμενε να ανοίξουν οι πόρτες.
Έχοντας ήδη δει τον χώρο εκ των έσω κάποιες μέρες νωρίτερα, είχα θέσει τον πήχη αρκετά ψηλά για την συγκεκριμένη βραδιά. Και επιβεβαιώθηκα πανηγυρικά. Watain, InSolitude και Degial έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό σε μια βραδιά που θα θυμόμαστε μέχρι να πεθάνουμε. Το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα, με τις πόρτες να ανοίγουν στις 20:00' και τον κόσμο να έχει κάνει ουρές για να μπει.
.jpg)
Αφού πήραμε τη θέση μας μπροστά από την σκηνή, και πήγε 21:00', οι Degial έκαναν την εμφάνισή τους. Να πω την αλήθεια δεν την ήξερα παρά μόνο λίγες μέρες προτού ανέβω τους τσέκαρα και μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά καλοί. Στα κάπου 40' λεπτά που είχαν στην διάθεσή τους οι death metallers έπαιξαν κομμάτια από το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Death's Striking Wings και έδωσαν μία πρώτη εικόνα του τι να περιμένουμε..jpg)
Λίγο πριν βγουν οι InSolitude άναψαν sticks κατά μήκος της σκηνής, θέλοντας έτσι να δώσουν έναν επιπλέον occult χαρακτήρα. Με τις πρώτες νότες του Demons ο Pelle μας καλωσόρισε, ενώ στα Sister και To Her Darkness κοινό και μπάντα ένωσαν τις φωνές τους και ο χώρος σείστηκε κυριολεκτικά..jpg)
Κάπου στις 23.15' η σκηνή είχε ετοιμαστεί και το Night Vision ακούστηκε. Ο Erik με βήμα νεκρώσιμης ακολουθίας ανέβηκε στην σκηνή κρατώντας έναν πυρσό, ενώ έχοντας υψωμένο το άλλο χέρι ψέλλιζε και άναβε με την σειρά τα μεταλλικά αναποδοσταύρια που πλαισίωναν τα σκηνικά. Οι υπόλοιποι Λύκοι ακολούθησαν με τον ίδιο ρυθμό και με την λήξη του intro, μπήκε το De Profundis. Ο χαμός είχε ξεκινήσει με τον Ε να βγάζει συκώτια στα σάπια φωνητικά και να φτύνει κυριολεκτικά αίμα στο κοινό, ενώ ο καπνός αγκάλιαζε τα σκηνικά. Στις τελευταίες νότες του De Profundis τα φλογοβόλα άναψαν μπροστά από την σκηνή κάνοντας τον χώρο πραγματική κόλαση, η οποία θα κρατούσε για 2 ώρες. Storm of the Antichrist, Malfeitor, Rabid Death's Curse, Puzzles of Flesh...
.jpg)
Το Opus Diaboli έμοιαζε λίγο μπροστά σε αυτό που βλέπαμε, η εκφραστικότητα από τον τραγουδιστή, τα σκηνικά, τα εφέ, αυτά τα riff που σου κάθονται σαν σφήνα στο κεφάλι και επιτέλους τα ακούς live, δεν μπορούν όλα αυτά μόνο ευφορία να σου φέρουν και να σε κάνουν να πας σπίτι σου με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Ποτέ άλλοτε ο “Θάνατος” δεν έφερε τόση χαρά στους οπαδούς του. Κι όμως δεν είχε τελειώσει: All That May Bleed, κομμάτι από τον καινούριο δίσκο, ενώ λίγο αργότερα ακούσαμε μόλις ένα ακόμα απ' το ίδιο άλμπουμ, το Black Flames March. Devil's Blood, Wolves Curse, Sworn to The Dark, Legions of The Black Light.
Οι Watain έχουν τον τρόπο τους να σε μεταφέρουν στην δική τους πραγματικότητα, και πιστέψτε με ξέρουν πώς να το κάνουν. Ίσως κάποιοι να πουν πως είμαι υπερβολική γιατί την γουστάρω απίστευτα αυτή τη μπάντα, όμως ΟΧΙ-έπρεπε να το ζούσατε για να μιλήσετε. Δεν προσφέρουν απλά μουσική, αλλά θέαμα τέτοιο ώστε να πας σπίτι σου και να θες να ξανάρθει η μέρα που πέρασε.
Για το τέλος, Stellarvore, On Horns Impaled και The Serpent's Chalice. Τέλος; Γιατί; Ναι, αχαριστία, αλλά εδώ που τα λέμε όσο και να έπαιζαν πάλι λίγο θα μου φαινόταν. Θα ήθελα να ακούσω κι άλλα κομμάτια από τον καινούριο δίσκο, όπως το The Wild Hunt και το They Rode On, αλλά δεν ταίριαζαν απόλυτα στο στυλ της βραδιάς, μιας και έδωσαν έναν πιο ritual χαρακτήρα στην όλη φάση. Το Misanthropic Luciferian Order lifestyle των Watain το ζήσαμε σε όλο του μεγαλείο, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες μπάντες της εποχής.
.jpg)
Για το κλείσιμο, τα λόγια είναι περιττά, ακόμα και μετά από όσα έχω γράψει, δεν βρίσκω ακριβείς εκφράσεις για να περιγράψω τα συναισθήματα. Απλά σκεφτείτε ποια είναι η αγαπημένη σας μπάντα, και βάλτε την να παίζει σε μια πόλη που αγαπάτε υπερβολικά, δίνοντας ένα καταπληκτικό σόου. Όλα αυτά συνδυασμένα με διακοπές και καλή παρέα που είχε σπεύσει από κάθε γωνιά του πλανήτη..jpg)
Η διοργάνωση του Fredrik και των συνεργατών του ήταν η καλύτερη δυνατή, οι μουσικοί σωστοί επαγγελματίες, άψογος ήχος κάνοντας το όλο αποτέλεσμα ατόφιο. Μικρή λεπτομέρεια- στο κενό από την μία μπάντα στην άλλη, ακουγόταν το soundtrack από την ταινία “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”, ενώ ο καπνός συνέχιζε να κατακλύζει τον χώρο. Αν έρθουν Ελλάδα από νέα χρονιά, μην τους χάσετε!
Το the Death!
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Comments
