Άλλη μία ποιοτική συνάθροιση στο An Club φέτος, με την Ten Out Of Ten Productions να μας προσφέρει κάτι το διαφορετικό με την παρθενική εμφάνιση των Βέλγων Wolvennest. Πάρα πολλοί είναι αυτοί που προσπαθούν αποτυχημένα να περιγράψουν τη μουσική τους και αυτή είναι η μεγάλη τους μαγκιά, σε μία εποχή που δεν χρειαζόμαστε τις ταμπέλες ούτως ή άλλως. Λίγο ψυχεδελικοί, λίγο ambient, λίγο Black metal ξεσπάσματα και πολύς πειραματισμός, εύστοχος και διαφορετικός, είναι τα κύρια στοιχεία από τα οποία αποτελείται αυτή η κολλεκτίβα, γιατί βλέποντας τους πάνω στη σκηνή, καταλαβαίνεις ότι είναι πολλά παραπάνω από συγκρότημα. Το Σάββατο βοήθησε τον κόσμο να έρθει, ενώ αρκετοί ήρθαν και σε επαφή μαζί τους μετά την ανακοίνωση του ερχομού τους, και έτσι είχαμε περίπου 200 άτομα (λίγοι πάνω/λίγοι κάτω) στο An Club, όχι σούπερ σίγουρα, όχι και άσχημα από την άλλη, τουλάχιστον στο δικό μου το περιβάλλον, αν αναφέρω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που τους ξέρουν, θα είναι ψευδές. Ο κόσμος βέβαια από την άλλη δείχνει ότι όσο μπορεί, στηρίζει αυτό που δεν έχει ξαναδεί και έτσι με βάση και τις αντιδράσεις στη συνέχεια της βραδιάς, το εγχείρημα κρίνεται επιτυχημένο, τουλάχιστον βάση απόδοσης της μπάντας και σύνδεσης του κοινού μαζί της μέχρι τέλους.
Τη συναυλία ανοίγουν οι πάντα ευπρόσδεκτοι, ποιοτικοί και όμορφα διαφορετικοί Church Of The Sea. Η τύχη με έχει φέρει ενώπιον κάθε εμφάνισης τους σχεδόν τα τελευταία χρόνια, είναι η 5η ή 6η φορά που βλέπω τα παιδιά και για άλλη μια φορά έδειξαν γιατί σε ζωντανές συνθήκες παραμένουν αξέχαστοι και πάντα υπέροχοι. Το μόνο που έχω να αναφέρω και είναι υπέρ τους είναι ότι αυτή τη φορά ενώ ο ήχος στην αρχή δεν τους κάνει το χατίρι και έχουμε ένα ενοχλητικό μικρό echo και κάτι σκασίματα στα ηχεία, αντιμετωπίζουν την κατάσταση πλήρως επαγγελματικά χωρίς να χάνεται το συναίσθημα της μουσικής τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι σαν να μην έγινε τίποτα. Η Ειρήνη τραβάει ξανά τα βλέμματα με τη βεντάλια και την αλυσίδα που δένει στα βραχιόλια της, το έχει κάνει μέρος του είναι της και το περνάει ως ιεροτελεστία στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας. Η εμφάνιση παρά τα μικροπροβλήματα συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα και το μόνο που αλλάζει στην καθημερινότητα τους είναι ότι σύντομα θα έχουμε το παρθενικό τους άλμπουμ “Eva” να κάνει την εμφάνιση τους, ενώ συναντώντας την ίδια την Ειρήνη στο κοινό μετά, μου είπε ότι θα κάνουν κι ένα release show μέσα στη χρονιά για το δίσκο.
Περιμένουμε ανυπόμονα το άλμπουμ όπως και τη συγκεκριμένη συναυλία για να τους χορτάσουμε ακόμα περισσότερο.
Επόμενοι οι Λάμδα, ένα ελληνόφωνο εναλλακτικό έντεχνο σχήμα το οποίο έχει κάνει μεγάλο γκελ και που οι εμφανίσεις τους είναι γενικά πολύ σπάνιες, όπως σπάνιο είναι και το στυλ τους γενικότερα. Από τη μία μοιάζουν θεωρητικά εκτός κλίματος μουσικά, από την άλλη έδεσαν υπέροχα ως συνδετικός κρίκος πριν τους Wolvennest και έμαθα ότι με χαρά αποδέχτηκαν την πρόσκληση για τη συναυλία ενώ γενικά είναι πολύ επιλεκτικοί στο αν και πότε θα κάνουν το οτιδήποτε. Ηχητικά ήταν πάρα πολύ ωραίοι, σαν να ακούς εκμοντερνισμένο ρεμπέτικο σε κάποια σημεία, δε θα πω ψέματα ότι είχα κάποια επαφή μαζί τους πριν τη συναυλία, παρότι φυσικά είχα ακουστά το όνομα τους κι ότι έχουν πολύ φανατικό κοινό. Μπορώ να πω όμως με ασφάλεια να αναφέρω ότι πλέον καταλαβαίνω το λόγο που γίνεται τόσος ντόρος και να διακρίνω την εσωστρέφεια τους που οδηγεί στο να μη δίνουν πολλές εμφανίσεις. Αυτό που κάνουν το υπηρετούν θαυμάσια ως το τέλος, δεν ξέρω αν είναι η γλώσσα του σώματος που μπορεί να προδίδει ένα τρακ ή ότι νιώθουν άβολα, αλλά είναι κάτι που το βρίσκω πολύ ειλικρινές και τους συγχαίρω γι’αυτό απόλυτα. Τώρα που τους είδα για 1η φορά, εύχομαι να παίζουν πιο συχνά καθώς έχουν πολλά να δώσουν.
Σιγά σιγά έρχεται η ώρα που περιμένουν όλοι, οι Wolvennest μπορεί να άργησαν λίγο να βγουν καθώς απ’ότι είδα, το ψείρισαν πολύ μέχρι να ανέβουν στη σκηνή, αλλά αυτό που γίνεται τα επόμενα 90’ σχεδόν, είναι από τις πιο αουτσάϊντερ κορυφαίες εμφανίσεις όχι μόνο μέσα στο An Club αλλά και γενικότερα τα τελευταία χρόνια. 6 άτομα με θηριώδες εκτόπισμα ο καθένας τους γεμίζουν τη σκηνή και αφήνουν το κοινό έκθαμβο με την παρουσία τους. Ο τρόπος με τον οποίο στέκονται ολοι οι άντρες της μπάντας γύρω από την Shazzula στα φωνητικά η οποία λες και τους εξουσιάζει με ένα κούνημα των χεριών της και όλοι συμμετρικά κοπανιούνται μπρος-πίσω χωρίς αύριο, είναι εικόνα που όσο και να περιγραφεί, χάνει γραπτώς αν δεν το έχεις δει να εκτυλίσσεται/εξελίσσεται μπροστά σου. Μας κάνουν τη χάρη και αποδίδουν υλικό από όλη την καριέρα τους, κι αν το ξεκίνημα με το “Partir” και το τελείωμα με το “Accabadora” έμοιαζαν νομοτελειακά και ιδανικά, αυτό που γίνεται ενδιάμεσα δεν έχει τελειωμό. Καθώς όπως είπα άργησαν λίγο να βγουν (στις 23:13 βγήκαν για την ακρίβεια), θεώρησα ότι θα έπαιζαν το πολύ μία ώρα και λόγω προχωρημένου ορίου χρονικά. Έλα όμως που τίμησαν με το παραπάνω τη διοργάνωση και το κοινό που ήταν εκεί γι’αυτούς!
Με τραγουδάρες όπως το “Ritual Lovers” ή το “Void” και με στιγμές όπως το ομότιτλο κομμάτι του τελευταίου τους δίσκου “The Dark Path To The Light” αλλά και με την πολύ έντονη και συγχρονισμένη υπέροχα σκηνική παρουσία τους, οι Wolvennest μας δίνουν να καταλάβουμε πως και γιατί έχει ανέβει τόσο πολύ η Βελγική σκηνή τα τελευταία χρόνια και μας δίνουν απόδοση παλαιών ετών που θυμίζει συνειρμικά Amenra/Oathbreaker εποχές όταν μεσουρανούσαν αμφότεροι. H Shazzula πέραν της εκπληκτικής ομοιότητας της φυσιογνωμικά με την Julie Christmas, παίζει και έντονα με το theremin μπροστά της, ενισχύοντας τις συχνότητες και το συνεχές echo που συνοδεύει τη βαρύτητα τους και το γεγονός μίας τόσο περιεκτικής εμφάνισης από μία μπάντα μόλις τριών άλμπουμ, έρχεται να ξεφτιλίσει συγκροτήματα ακόμα και πολύ μεγαλύτερα σε όνομα που έρχονται και με το ζόρι θα δώσουν στο κοινό 70’ και έχουν και περισσότερο υλικό να παίξουν. Δεν ξέρω αν έγινε πλήρως αντιληπτή η σημασία της εμφάνισης τους, αλλά είναι από τις στιγμές που παρακολουθείς κάτι και λες μέσα σου “πόσο τυχερός νιώθω που είμαι εδώ” ειδικά αν το έβλεπες από ένα βίντεο να περνάει μπροστά στα μάτια σου και χτύπαγες το κεφάλι σου με αυτό που έχασες. Ένα μεγάλο, τεράστιο, πανάξιο μπράβο είναι το λιγότερο που αξίζουν και μακάρι να μας ξανάρθουν μελλοντικά και να τους δει ακόμα περισσότερος κόσμος.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat/
Comments
