Δύο μόλις ημέρες μετά τα ανάμεικτα συναισθήματα που μου δημιούργησε η συναυλία των αδερφών Cavalera για προφανείς λόγους, ανηφόρισα ξανά προς το Gagarin όντας σίγουρος 100% ότι θα φύγω με τις καλύτερες των εντυπώσεων αυτή τη φορά (πράγμα που όντως συνέβη στο τέλος), μια και θα είχα τη χαρά να παρακολουθήσω για 1η φορά τους High On Fire, στη 2η επίσκεψη τους στη χώρα μας, 9 χρόνια μετά την παρθενική τους το 2007 μαζί με τους Pelican (σνιφ!). Ήταν η 1η συναυλία της Ευρωπαϊκής περιοδείας τους, ενώ πιο πριν ήταν support στους Meshuggah στη Βόρεια Αμερική (ωραία θα ήταν να τους βλέπαμε πακέτο,αλλά από την άλλη, προσωπικά προτιμώ τον καθένα τους μόνο του). Αυτό σήμαινε από μόνο του ότι και οι ίδιοι είχαν έξτρα κίνητρο να παίξουν ακόμα καλύτερα, και για να αρχίσει καλά η περιοδεία τους,και γιατί είχαν χρόνια να έρθουν. Με το που φτάνω στο κλαμπ, παρατηρώ ότι έχει αρκετά λίγο κόσμο ελάχιστα πριν ανοίξουν οι πόρτες, μέσα μου ήδη ρίχνω μπινελίκια για το πόσο εκτιμά το Ελληνικό κοινό τέτοια γκρουπ και σιγά σιγά μπαίνω μέσα ελπίζοντας πως όσο περνάει η ώρα θα μεγαλώσει η προσέλευση του κόσμου.
Η συναυλία αρχίζει 5' μετά τις 9 με τους παιχταράδες Heavier Than God να ανεβαίνουν στη σκηνή και για τα υπόλοιπα 35' να διαλύουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Με το χέρι στην καρδιά, παρακολούθησα μία από τις καλύτερες εμφανίσεις Ελληνικού σχήματος που ανοίγει συναυλία για μεγαλύτερο γκρουπ του εξωτερικού. Οι τέσσερις νευρόσπαστοι έχουν μπολιάσει τον ήχο τους με Eyehategod αλητεία, Crowbar βαρύτητα, Iron Monkey σκισίματα, Converge χαρντκορίλα, ενώ διέκρινα μέχρι και κάποια leads που θύμιζαν Saint Vitus και κάποια κιθαριστικά και γκρουβαριστά περάσματα που κλείνανε το μάτι στους Kyuss. Φοβερά ριφφς, φοβερή ρυθμική βάση με το νέο τους μπασίστα να συνοδεύει τον αεικίνητο ντράμερ, ενώ ο Ζαχαρίας στα φωνητικά σκίζεται στο κόκκινο, καθόλου δεν απόρησα που τον είδα με μπλουζάκι At The Gates, τώρα όλοι ξέρουμε από που επηρεάστηκε εν μέρει για τέτοιο στυλ φωνητικών. Άξια κέρδισαν το χειροκρότημα του κοινού που ευτυχώς σταδιακά μεγάλωνε,ενώ είχαν ήχο για σεμινάριο,πολύ καλύτερο κι από τους High On Fire, για τον οποίο ήχο υπεύθυνος ήταν ο πρώην μπασίστας τους. Άψογοι σε όλα,ηγετική εμφάνιση,παίζουν ξανά στο Αν στις 16 Δεκέμβρη, να μην τους χάσει κανείς.
Η ώρα έχει περάσει οριακά τις 10 και το τρίο του ολέθρου κάνει την εμφάνιση του στη σκηνή. Kαι μόνο η φιγούρα του Matt Pike είναι ικανή να γεμίσει τη σκηνή από μόνη της,μέχρι όμως να κάνουμε άλλες παρόμοιες σκέψεις, ξεκινάει το ''The Black Plot'' και έρχεται η ώρα να γυμνάσουμε τους σβέρκους μας. O Des Kensel ήδη αρχίζει και μαδάει τα τύμπανα του, ενώ δίπλα στον Μatt, ο παιχταράς Jeff Matz μας δείχνει γιατί κάποτε ήταν μπασίστας των Melvins, με ένα φοβερό στυλάκι που παραπέμπει στον Scott Reeder των Kyuss. Στα καπάκια παίζουν το ''Carcosa'', το δίδυμο δηλαδή που ξεκινάει το περυσινό άλμπουμ "Luminiferous''. O ήχος δυνατός μεν, όχι απόλυτα καθαρός δε, η αγριοφωνάρα του Pike στην εντέλεια κι ας μην ακούγεται όσο δυνατή θέλουμε, αλλά η κιθάρα του ξερνάει φωτιά. Φωτιά που μας καίει όταν παίζουν το ''Rumors Of War''. Κι εδώ φαίνεται πόσα κιλά @@ έχει αυτό το συγκρότημα, καθώς παίζουν το δυνατό χαρτί τους εξ'αρχής, χωρίς να τους νοιάζει ότι ο κόσμος θα το ήθελε προς το τέλος, δείγμα της νοοτροπίας τους και της εμπιστοσύνης που έχουν στο υλικό τους. Το κοινό δυστυχώς για τα δεδομένα της βραδιάς είναι ψόφιο, ειδικά οι πρώτες σειρές δεν κουνιούνται καν, δεν ξέρω τι θα ήθελαν να δουν, αλλά μου δείχνουν ότι μάλλον ήρθαν σε λάθος συναυλία.
Δε βαριέσαι, μπαίνει με το τέλος του κομματιού το τρισμέγιστο ''Serums Of Liao'' από το καλύτερο τους άλμπουμ χρονολογικά από την 1η φορά που μας επισκέφτηκαν, το ''De Vermis Mysteriis'', εμβατηριακό, βαρύ κι ασήκωτο και τους τρεις λεχρίτες να αποδίδουν άψογα κάθε νότα. Στη συνέχεια άλλο ένα κομμάτι-έκπληξη από τον ίδιο δίσκο, το ''Μadness Of An Architect''. Φοβερή και καθόλου ασφαλής επιλογή, παρακολουθούμε ως τώρα ένα σετ όνειρο που είχε πολλά ακόμα να δώσει. Ρωτάει ο Matt αν θέλουμε ένα γρήγορο με το νέο ''Slave The Hive'' επιτέλους να ξυπνάει το νεκρό κοινό και στις πρώτες γραμμές και η λεπτή γραμμή μεταξύ thrash και sludge να ενώνεται με περίσσεια ευκολία. Ο ιδρώτας κυλάει ασταμάτητα και χωρίς πολλά λόγια,το γκρουπ συνεχίζει την καταστροφή με ένα επίσης καινούργιο, το ''The Falconist'', το τελευταίο ριφφ του οποίου κάνει ωραίες αναφορές στο ''Crazy Train'' του Ozzy Οsbourne και δίνει φόρο τιμής στον μεγάλο Randy Rhoads. Για τη συνέχεια ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους, το ''Cometh Down Hessian'' εκπροσωπεί το ''Blessed Black Wings'', καθότι δυστυχώς δεν είχαμε ''Devilution'' αυτή τη βραδιά (ίσως το μοναδικό μας παράπονο). Φοβερή καταπόνηση των οργάνων, η φωνή πλέον ακούγεται πολύ δυνατότερη και δίνει την τέλεια πάσα στο να μας κάνει ο Matt Τούρκους.
''Turk'' και τα μυαλά στα ταβάνια του Gagarin, o μοναδικός λόγος που δε γκρέμισα το κλαμπ είναι ότι πέρασε από μπροστά μου ο Ζαχαρίας από τους Heavier Than God και δε θα μπορούσα παρά να του δώσω συγχαρητήρια για την εμφάνιση τους. Χτυπηθήκαμε μαζί και τον αφήνω να φύγει επιτέλους, ταπεινότατος κι ευγενέστατος, μπράβο παίχτη.' '10.000 Years'' από το ντεμπούτο ''The Art Of Self Defense'', είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι εγώ να έφτιαχνα το σετλιστ, τέτοιες κομματάρες μπορεί και να μην τις έβαζα. Έχουμε πάθει την πλάκα μας με τις επιλογές τους, εδώ μας παρουσιάζονται οι πρώιμοι αργόσυρτοι HOF σε όλο τους το μεγαλείο,δείγμα ότι ξέρουν να τιμούν και το παρελθόν τους (αν και δεν πήραμε ούτε τζούρα από το 2ο άλμπουμ ''Surrounded By Thieves''). Πλησιάζοντας προς το τέλος, άλλο ένα αιχμηρό βέλος βγαίνει από τη φαρέτρα τους, με το ''Fertile Green'' που είναι το καλύτερο κομμάτι της νεότερης εποχής τους να παρουσιάζεται ακόμα βαρύτερο και εθιστικότερο, με τον tribal ρυθμό του να κινεί το κοινό πέρα δώθε (πάλι καλά) και τον Matt να ουρλιάζει περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Τα πάντα κυλούν άψογα και το δίδυμο του ''Βlood From Zion'' από τον 1ο δίσκο και του ομότιτλου κομματιού από το ''Snakes For The Divine'' (ή αλλιώς''Wasted Years'' going sludgy) κλείνει τη συναυλία με μεγαλειώδη τρόπο για το συγκρότημα. O Matt δηλώνει ότι ήταν χαρά του που μας ξαναεπισκέφτηκαν και εμείς φεύγουμε με περίσσεια δόση αντρίλας και τίμιας εμφάνισης που κράτησε πάνω από 80', πράγμα που πολλοί δεν περίμεναν. Οι HOF βρίσκονται σε δαιμονιώδη φόρμα και φαίνεται από το δέσιμο τους επί σκηνής, άλλωστε η τωρινή σύνθεση μπαίνει στο 12ο χρόνο. Τρεις τύποι που ακούστηκαν σαν δεκατρείς, μία κιθάρα που έπαιζε για δύο και η εμπειρία πολλών ετών αποτυπωμένη στο σανίδι με τον πειστικότερο τρόπο. Ι'm so high on fire baby, I don't care!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος
Comments
