High On Fire στην Αθήνα, για τρίτη και φαρμακερή φορά. Ο τρισμέγιστος riff master Μatt Pike, ο τιτάνας του μπάσου Jeff Matz, παρέα με τον πιο ρηγάτο μπαλαντέρ Βen Koller πίσω από τα τύμπανα, θα ανέβαιναν στη σκηνή του Κυττάρου με “take no prisoners” μενταλιτέ και σκοπό να αποζημιώσουν το φανατικό κοινό τους για τη σχεδόν δεκαετή αναμονή του.
Στο πλευρό τους, κάποιοι εκ των πιστότερων και αριστευσάντων μαθητών τους, οι Sadhus “The Smoking Community”. Τελευταία φορά που τους είδα ζωντανά ήταν προ ολίγων μηνών, όταν εμφανίστηκαν μαζί με τους Κylesa και παρότι και τότε μου είχαν αφήσει θετικές εντυπώσεις, η προχθεσινή παρουσία τους ήταν “άλλη κλάση”. Με υπέρβαρο ήχο, τόνους attitude, ντεσιμπέλ & καπνού και το σκισμένο λαρύγγι του Σταύρου να οδηγεί την επίθεση, έδωσαν μία από τις κορυφαίες συναυλίες τους και επιβεβαίωσαν ότι στο συγκεκριμένο genre αποτελούν ό,τι καλύτερο έχουμε να παρουσιάσουμε.
Θες ότι γούσταραν παραπάνω μόνο και μόνο επειδή θα άνοιγαν για τους High On Fire, θες ότι ο πυρήνας των ακροατών τους βρισκόταν σύσσωμος από κάτω, θες γιατί το πνεύμα του Ozzy αιωρούταν στο χώρο κατά τη διάρκεια της σεβάσμιας διασκευής τους στο “Snowblind”, θες γιατί τα άστρα ευθυγραμμίστηκαν, η εμφάνιση τους δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε δράμι λιγότερο από σαρωτική. Στο τέλος και ο Λάζαρος αναστήθηκε, ελάχιστα πριν περάσει το βαπόρι από την Κολομβία για να μαζέψει τους τελευταίους ναυαγούς από τις ξέρες της νηφαλιότητας.
Αρχικά να δώσω κι εγώ πολλά και θερμά συγχαρητήρια στους Sadhus “The Smoking Community” γιατί αυτό που έκαναν ΠΑΛΙ ήταν το λιγότερο απίστευτο και έκαναν όλο τον κόσμο να περιμένει την εμφάνιση των High On Fire με το 3ο πόδι όρθιο, συγκλονιστική εμφάνιση από τα παιδιά πραγματικά. Έρχεται λοιπόν η ώρα που ο Θείος Matt Pike και η παρέας του πατάνε τη σκηνή και το Κύτταρο έτοιμο από νωρίς να εκραγεί, ήδη χτυπάει παλαμάκια όταν σαν εισαγωγή ακούγεται το Ανατολίτικο ορχηστρικό “Karanik Yol” που κοσμεί την τελευταία ΔΙΣΚΑΡΑ ονόματι “Cometh The Storm” και τι καλύτερο να ξεκινήσουν το κύριο σετ με το 1ο δείγμα που μας δώσανε για το νέο τους άλμπουμ, δηλαδή με το “Burning Down”. ΗΧΑΡΑ ξανά με τα πάντα τσίτα, τόσο που καλύπτουν αρκετά τα φωνητικά του Αρχηγού αλλά η γκαρίλα του υπερβαίνει ακόμα και τη δύναμη του ήχου και δείχνει τρομερά κιμπάρης, εμφανώς πιο υγιής από ποτέ και σχετικά αδυνατισμένος, μην νομίζετε έφυγε η εμβληματική κοιλούμπα αλλά δεν είναι τόσο πρησμένος όσο παλιά, είναι στα καλύτερα του και για κάποιο λόγο μετά από χρόνια δείχνει και νεότερος. Το κοινό σε εγρήγορση και πώρωση μαζί, κρέμεται από τα χείλη του, άλλωστε κι ο ίδιος έδωσε το σύνθημα με το καλησπέρα.
“Athens, how are you?” μας ρώτησε πριν αρχίσουν, ανοίγοντας τα χέρια πλατιά να ρουφήξει δίκαια αποθέωση! Και ως της έκπληξης, συνεχίζουν με άσματα ασμάτων, είτε πολύ πίσω στο χρόνο με το “Waste Of Tiamat”, είτε με πιο πρόσφατα σαν το “Hung, Drawn And Quartered”, ενώ όταν παίζεται σχετικά νωρίς το breakthrough κομμάτι της καριέρας τους, γίνεται Ο χαμός. Το “Rumors Of War” ξεβλάχεψε πολύ τον Έλληνα με την περίπτωση των High On Fire οι οποίοι συνεχίζουν ακάθεκτοι με το πιο “πολεμόκαυλο” υλικό τους.
Δίπλα στον Matt ο πάντα υπέροχος και χαμογελαστός Jeff Matz, τρομερός παίχτης, στιβαρός και άχαστος, ενώ φοβερή είναι και η προσθήκη στα τύμπανα του Ben Koller, που παίζει το υλικό στα δάχτυλα σαν να ήταν δεκαετίες στη μπάντα. Το συζητούσαμε μετά με τον Jeff ότι τους κάνει κι ακούγονται καλύτεροι και άστραψαν τα μάτια του από χαρά για τον συμπαίκτη του χαρακτηρίζοντας τον “amazing”! Τα 3 F που θα έλεγε και μία ψυχή ακολουθούν διαδοχικά με εναλλαγές ρυθμών, στο “Fertile Green” ξυπνάει ο Απάτσι μέσα στον καθένα, στο “Fury Whip” όλοι για κάποιο λόγο θυμούνται πόσο αγαπάνε το thrash, ενώ το “Fireface” ακολουθεί ένα ασήκωτο “Baghdad” και ποιός να μου έλεγε ότι θα ακούγαμε καπάκι 2 κομμάτια από το ντεμπούτο!
Η αλήθεια να λέγεται, το σετ ήταν πανέμορφα παρελθοντολαγνικό, ενώ στο “σφύριγμα” της κιθάρας του Matt στο ομότιτλο κομμάτι από το “Snakes For The Divine” ο κόσμος πετάει τα ουρλιαχτά που προσπαθεί να κρατήσει μέσα του. Η μπάντα μιλάμε είναι τόσο ΜΑΣΙΦ που τρίζουν τα ηχεία, τρείς άνθρωποι που παίζουν σαν πυροβολαρχία και αποδεικνύουν για ποιό λόγο το συγκρότημα δισκογραφεί ανελέητα 25 χρόνια τώρα και είναι προς τιμήν τους που επέλεξαν μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια για να τονίσουν αυτό που τους χαρακτηρίζει, τον αθάνατο όγκο τους.
Όπως άρχισε, έτσι τέλειωσε η συναυλία, με κομμάτι από το τελευταίο άλμπουμ, το τεράστιο και μεγαλύτερο του δίσκου “Darker Fleece”, που έκλεισε την εμφάνιση τους μετά από 75’ περίπου. Τελείωμα που τράνταξε συθέμελα το Κύτταρο και μας άφησε με μία πανέμορφη τελική γεύση, δεδομένου ότι πέρασε πολύς καιρός να τους δούμε. Ελπίζω κι εύχομαι ότι δε θα χρειαστεί να αργήσουν τόσο πολύ να ξανάρθουν και ότι με το επόμενο άλμπουμ -που κι αυτό δε θα αργήσει 6 χρόνια, έτσι μας διαβεβαίωσε ο Jeff τουλάχιστον- θα είναι πάλι εδώ. Όσοι τους είχαμε ξαναδεί ήμασταν υποψιασμένοι, όσοι τους είδαν πρώτη φορά κατέβασαν σαγόνια, κι έζησε ο θείος Matt και τα τσιράκια του καλά κι εμείς καλύτερα.
Ανταπόκριση: Άγγελος Κατσούρας (High On Fire) - Δημήτρης Σούρσος (Sadhus "The Smoking Community")
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούρσος
Comments
