O Ο’Malley. O Anderson. Δύο κιθάρες. Στίβες από ενισχυτές. Πυκνά σύννεφα λευκού καπνού. Decibel, πολλά decibel, ακόμα πιο πολλά decibel. Και κουφός να ήσουν, θα καταλάβαινες περί τίνος πρόκειται από τις σχεδόν σεισμικές δονήσεις. Στην πιθανότερη περίπτωση που δεν ήσουν, δεν αποκλείεται να έγινες μέχρι το πέρας του live· οι ωτασπίδες άλλωστε ήταν ισχυρά προτεινόμενες.
1000+ άτομα εντός του Gagarin να καλωσορίζονται από τη φωνή του Cronos. Πρόλογος, πολύς πρόλογος. Να που όμως οι δυο μαυροντυμμένες φιγούρες εμφανίζονται και με τα δεξιά χέρια τους προτεταμμένα ετοιμάζονται να κηρύξουν την έναρξη της τελετής. Οι πένες ακουμπούν τις -όσο πιο χαλαρές γίνεται- χορδές και το Gagarin τραντάζεται συθέμελα. Ο κόσμος πάντως δεν τρέχει να κρυφτεί όπως στην παρθενική τους εμφάνιση στο Αn. Τουναντίον, οι παρευρισκόμενοι δείχνουν να αγκαλιάζουν την ηχητικά μαξιμαλιστική τους προσέγγιση. Κάποιες λιποθυμίες και συνακόλουθες αποχωρήσεις τις είχαμε πάντως. Το τοπίο ξεδιάλυνε σχετικά άμεσα και η σθεναρή πλειοψηφία παραδόθηκε άνευ όρων στις χαμηλότονες δονήσεις των δύο κουκουλοφόρων.
Η ροή υπαρκτή, αλλά βασανιστικά αργή, οι συχνότητες όσο πιο μπάσες γίνεται και το P.A. να έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια των αντοχών του. Σε επίλεκτα σημεία ο ήχος τσίτωνε ακόμα περισσότερο, ώστε να επιτευχθεί το maximum effect. Ήταν τέτοια η ένταση που ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέλος του crew προσέγγιζε τη σκηνή, ώστε να επανατοποθετεί τους ενισχυτές στη θέση τους. Η ατμόσφαιρα υπναγωγική, στα όρια της τελετουργίας κατά κάποιους μύστες, απότοκη της αυτιστικά ambient drone προσέγγισης τους. Ομολογώ ότι υπήρξαν σημεία που “μου τα έσκασαν γερά”. Ειδικά όταν ο Anderson πατούσε πάνω στο feedback της κιθάρας του O’Malley και πρόσθετε αντί να ντουμπλάρει, εκεί άλλαζε εντελώς η όλη δυναμική.
Παρά το θεωρητικά ελευθεριακό της κατάστασης, το συνολικό θέαμα μοιάζει άψογα σκηνοθετημένο. Η κίνηση τους πάνω στη σκηνή, ο φωτισμός, το timing των μηχανών καπνού, τα πάντα δείχνουν να λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία. Η αισθητική άλλωστε κι όχι η μουσική αρτιότητα, αποτελούσε πάντοτε το συγκριτικό πλεονέκτημα των Sunn O))) και πραγματικά στον συγκεκριμένο τομέα το έχουν τερματίσει. Μια υφέρπουσα ειρωνεία ή σωστότερα αυτοσαρκασμός, δε θα πρέπει να αποκλείεται, ως μέρος της μεγάλης εικόνας. Το intro με τις ομιλίες από το “Eine Kleine Nachtmusik” των Venom, τα υψώματα των χεριών αλά “αόρατα πορτοκάλια” και το επιδεικτικό παράτημα του παιξίματος για να πιουν λίγο κρασί από το δισκοπότηρο τους, θα έλεγε κανείς ότι παραπέμπουν προς τα εκεί. Ακόμα και η ύπαρξη setlist, εδώ που τα λέμε.
Έμειναν 90 λεπτά επί σκηνής και αν κάποιος μου έλεγε ότι είχαν περάσει μόλις 10 ή ότι έπαιζαν για κανένα τετράωρο, θα τον πίστευα και στις δύο περιπτώσεις. Η έννοια του χρόνου έμοιαζε να έχει παραμορφωθεί. Το φινάλε όσο πιο γκράντε γίνεται με τις κιθάρες πιεσμένες στην κορυφή των ενισχυτών και τα κεφάλια τσιτωμένα, ώστε το feedback να πολλαπλασιάζεται εκθετικά. Οι εκκωφαντικές δονήσεις ντύνονται ρίχτερ και το drone αφήνει τη θέση του σε αγνό καθάριο noise, με το όλο σκηνικό να αφήνει κόσμο να παρακολουθεί αποσβωλομένος. Το δίδυμο καρφώνει επιδεικτικά τις κιθάρες του στο έδαφος, υψώνει τα χέρια του ως κεραίες στον αέρα και αποχωρεί.
Τέτοιο ολοκληρωτικό ψάρωμα, δεν έχω ξαναδεί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμήθηκα την ατάκα ενός φίλου, που είχε ειπωθεί σε ανύποπτο χρόνο: “Οι τύποι αυτοί πρέπει να είναι ή μεγάλες ιδιοφυΐες ή μεγάλοι απατεώνες”. 14 χρόνια μετά, ακόμα ψάχνω την απάντηση.
Setlist:
Crank Everett
Eternity's Pillars
Butch's Guns
Point & Shoot
CandleGoat
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat/
Comments
