20η έκδοση του Up The Hammers. Μοιάζει πολύ χρονοβόρο και σαν να κοιτάς ενδόμυχα στο χθες και να αναρωτιέσαι “πως πέρασαν τα χρόνια” ενώ νομίζεις ότι είναι σαν χθες που το βίωσες ως μια νέα πραγματικότητα για τα Ελληνικά -και μετέπειτα παγκόσμια- συναυλιακά δεδομένα, κι όμως, τελικά ο χρόνος πέρασε και η επετειακή εορτή του φεστιβάλ ήταν γεγονός και η σημασία του όλου 4ημέρου θα πρέπει να αφήνει μόνο πληρότητα, αρχικά στους διοργανωτές που έτρεξαν πυρετωδώς για να το κάνουν πραγματικότητα, αλλά και των θαμώνων που έκαναν το πιο γρήγορο sold out στην ιστορία του θεσμού. Warm up, 2 κύριες μέρες, after party, όλα τα κομφόρ και για τους πιο απαιτητικούς και φυσικά το να βλέπεις κόσμο να έρχεται από κάθε πιθανό και απίθανο προορισμό είναι η απόδειξη γιατί το φεστιβάλ είναι κάτι για το οποίο αδημονεί πολύς κόσμος εντός κι εκτός χώρας (και δίνει φυσικά δικαίωμα σε πολλούς να αναπτύσσουν την όχι ιδιαίτερα κακιασμένη άποψη πως ευτυχώς που συμβαίνει αυτό γιατί αν το φεστιβάλ βασιζόταν στη μη φερεγγυότητα του Ελληνικού κοινού, μάλλον δε θα είχε αντέξει τόσο πολύ). Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε σε σειρά ότι είδαμε κι ο Θεός μαζί μας από διάφορα που μπορεί να ακουστούν στη διάρκεια!
WARM UP DAY 12/3/2026
LEATHERHEAD
Ειλικρινά ούτε παραγγελία να το είχαμε τέτοιο άνοιγμα φεστιβάλ, με το καλύτερο Ελληνικό συγκρότημα αυτή τη στιγμή να εκτελεί το κοινό εν ψυχρώ με το μπάσιμο. ΛΕΔΕΡΧΕΝΤΑΡΑ από άλλο πλανήτη, θερίζουν τους καρπούς οργασμού που έσπειρε το 2ο κορυφαίο τους άλμπουμ “Violent Horror Stories”και ενώ ευτυχώς τους βλέπουμε πολύ συχνά και πολύ καλά κάνουν και είναι τόσο ενεργητικοί, κάθε νέα τους εμφάνιση μοιάζει σαν την πρώτη που τους βλέπει ο καθένας, λες και πατάνε το κουμπί και ανεβάζουν την αδρεναλίνη και τις προσδοκίες και δεν συνέβη τίποτα πιο πριν. Θα παραθέσω απλά το κορυφαίο κιθαριστικό παίξιμο και το στιβαρό rhythm section που προετοιμάζουν το έδαφος κι όταν ανοίγει το στόμα του ο Τόλης Μέκρας, εκεί πέφτουν τα σαγόνια όλων που τον κοιτάνε με θαυμασμό ψάχνοντας από ποιό πλανήτη κατέβηκε. Ενδεικτικό του σοκ σε όσους δεν τους ήξεραν ήταν ότι τρείς ξένοι ήρθαν ενώ κοπανιόμουν μαζί τους και με ρωτούσαν πως λέγονται τα κομμάτια, όπου τους παρέπεμπα στα σχετικά βίντεο του “Summoning The Dead” και του “Incubus”, ενώ ένα άλλο παιδί μου ζήτησε να γράψω στο κινητό του τον τίτλο του “Children Of The Beast” που άφησε άπαντες στήλες άλατος. Μία ακόμα κορυφαία εμφάνιση που δικαιολογεί όσα έχουν γραφτεί και απλά μένει να δούμε σε τι μεγαλύτερες κορυφές θα φτάσουν.
LEATHERHEAD @ Up The Hammers XX - credits: C.Alossi photography @christinalossiphotography
BATTLE RAM
Χωρίς πολλές χρονοτριβές, ενδεικτικό ότι όλα τηρήθηκαν κατά γράμμα στο φεστιβάλ, τη σκυτάλη παίρνουν οι Ιταλοί Battle Ram που έχουν το ακατόρθωτο έργο να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων μετά από αυτό που έκαναν πιο πριν οι Leatherhead. Ακατόρθωτο πράγματι, καθώς η διάθεση υπάρχει, ως Ιταλοί είναι χαμογελαστοί και παθιασμένοι, παίζουν τίμια και χωρίς να κάνουν αγγαρεία, ωστόσο το επίπεδο είναι κατιτίς χαμηλότερο και χωρίς να θέλω να τους αδικήσω, θα πω ότι ήταν η λιγότερο σούπερ εμφάνιση του 4ημέρου, χωρίς να είναι κακοί. Δεν ξέρω πως και γιατί δεν ακολούθησε νέο υλικό μετά το μοναδικό τους full-length “Long Live The Ram”κι αν έχουν την διάθεση να βγάλουν κάτι, ξέρω όμως ότι κάτι λείπει από το σύνολο που παρουσιάζουν και μάλλον αυτό είναι το δέσιμο επί σκηνής. Σαφώς έχω δει και χειρότερα στο φεστιβάλ μέσα στα χρόνια και δεν μπορώ να είμαι πολύ αυστηρός, καθώς τα έδωσαν όλα, ωστόσο υπάρχουν όρια που μπορούν να φτάσουν κάποιες μπάντες και αυτό ισχύει με τους Battle Ram. Θα ήμουν πιο αυστηρός αλλά η τόλμη του να διασκευάσουν το “Liar” του Yngwie Malmsteen τους έδωσε πόντους κι ας ήταν πρακτικά αδύνατον να το υποστηρίξουν παικτικά.
BATTLE RAM @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
DEXTER WARD
Όποτε βλέπουμε τους Dexter Ward ζωντανά, ξέρουμε ότι όχι απλά θα παίξουν σούπερ, αλλά θα αφήσουν την καλύτερη δυνατή τελική γεύση σε όλους και θα το συζητάνε για καιρό. Αυτό όμως που κάνουν τα τελευταία χρόνια πραγματικά ίσως και να μην εξηγείται ακόμα και με τη σκληρή δουλειά γιατί την υπερβαίνει. Νόμιζα ότι έφτασαν στο ανώτερο επίπεδο απόδοσης στην φοβερή τους support εμφάνιση στους Ashes Of Ares, αλλά πραγματικά και χωρίς ίχνος υπερβολής, αυτή ήταν η καλύτερη τους εμφάνιση όλων των εποχών (από αυτές που έχω δει εγώ τουλάχιστον). Ηχάρα, τρομερή διάθεση, δεν ξέρω αν πήραν έξτρα κίνητρο από το εορταστικό της υπόθεσης για το φεστιβάλ καθώς μεταξύ άλλων είχαν ήδη τρομερή δουλειά να κάνουν όλοι τους για τη μάζωξη, αλλά τα διέλυσαν όλα, με τον Marco Concoreggi να ενισχύει την επιθυμία όλων να πολιτογραφηθεί Έλληνας επιτέλους, έξω καρδιά και χαμογελαστός κι έτοιμος να φέρει σπαθί σε κρανία, το κιθαριστικό δίδυμο του Μανώλη και του Άκη να μη φείδεται βαρύτητας και το rhythm section του Γιάννη και του Στέλιου να αποδεικνύουν τι θα πει δεμένο συγκρότημα. Αυτό που γίνεται όταν παίζουν το “Metal Rites” αγγίζει τα όρια του χουλιγκανισμού κάθε φορά, το ξέρουν, το χαίρονται και το αξίζουν. Εύχομαι να’ρθει η ώρα ενός νέου δίσκου γιατί είναι σε κατάσταση που πρέπει να το βγάλουν και συνθετικά.
DEXTER WARD @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
PROCESSION
Από τη Χιλή με αγάπη αλλά και περίσσιο πάθος, οι “δικοί” μας και λόγω της παρουσίας του Αναστάση των Dead Congregation, doom metallers Procession ήρθαν απλά να πάρουν σκαλπ και το κατάφεραν με χαρακτηριστική ευκολία,, προσφέροντας μία φοβερή εμφάνιση και κάνοντας τον κόσμο να κοπανηθεί υπέρ του δέοντος. Ότι και να λέμε για το βάρος και όγκο που προσέδωσαν ίσως και να τους αδικήσει, παίρνουν τον κόσμο στο πλευρό τους από το πρώτο riff, λες και τους γράπωσαν όλους από το λαιμό και παίζοντας όλο το υλικό ακόμα πιο βαριά και σε σημείο και πιο γρήγορα, δικαιολογούν τον χαρατηρισμό “καφρο-doom” που χρησιμοποιούν πολλοί όταν αναφέρονται σ’αυτούς, θέλοντας να τονίσουν το πόσο πολύ παρασέρνει τις αισθήσεις η μουσική τους. Σαφώς και δεν έχουν κάφρικα στοιχεία μουσικά κι αυτό τους κάνει ακόμα πιο μάγκες αλλά από το να το λέμε μέχρι να το βλέπουμε έχει τεράστια διαφορά. Δεν ξέρω τι μέτρο σύγκρισης έχουν όσοι τους είδαν παλιότερα, αλλά για μένα που ήταν η πρώτη φορά μια και τους έχασα παλιότερα, όχι απλά με κάλυψαν αλλά υπερέβησαν κάθε προσδοκία. Και το ερώτημα ήταν “πως θα βγουν οι Eternal Champion μετά από αυτό”;
PROCESSION @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
ETERNAL CHAMPION
Θα το πω πολύ ειλικρινά μια και οι Procession ήταν ισοπεδωτικοί και λεβέντες, το ερώτημα που τέθηκε παραπάνω τέθηκε άμεσα και είμαι σε φάση “θα κάτσω να το παρακολουθήσω ήρεμα, να ξεκουραστούν λίγο και τα πόδια από την ορθοστασία” (διότι δυστυχώς δεν αντέχουν και τόσο όπως παλιά). Και με το που σκάνε μύτη οι Eternal Champion υπό τους ήχους του “Fighting The World” των Manowar, σκάει το “Skullseeker” και σηκωνόμαστε 3 άτομα που έχουμε κάτσει, κοιτιόμαστε γεμάτοι απορία και λέμε “αυτοί τι πάθανε και παίζουν τόσο τέλεια;” μέσα σε πρωτοφανές ΣΟΚ. Ο Jason Tarpey στις κορυφαίες του ερμηνείες από όλες τις φορές που τους έχουμε δει, καθηλώνει το κοινό με την πληθωρική του παρουσία και με το σύνολο των 10 κομματιών που παίχτηκαν να εκπροσωπεί ισάξια με 5 κομμάτια τα 2 άλμπουμ τους, θεωρώ ότι δεν υπήρξε ούτε ένας που δεν έφυγε ικανοποιημέος από όσα είδε. Χαμός στο “I Am The Hammer”, αμόνι στο κεφάλι το “Invoker”, τρομερό κλείσιμο με το “A Face In The Glare” και στο σύνολο μία εμφάνιση που ήταν προορισμένοι να προσφέρουν στο Ελληνικό κοινό, συντριπτικά ανώτερη από κάθε προηγούμενη επίσκεψη τους και με τις προσδοκίες για ακόμα περισσότερα στο μέλλον ήδη να θέτουν τον πήχη πολύ ψηλά. Εύγε!
ETERNAL CHAMPION @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
ETERNAL CHAMPION @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
DAY 1, 13/3/2026
VULTURES VENGEANCE
Forza Italia το ξεκίνημα της 1ης κύριας μέρας με τους πρωτευουσιάνους Ρωμαίους Vultures Vengeance να μας επισκέπτονται σχετικά άμεσα μετά το τίμιο και κιμπάρικο περσινό 2ο άλμπουμ τους “Dust Age”, το οποίο σαφώς και τιμήθηκε παραπάνω με τα μισά κομμάτια (4) τους σετ τους συνολικά (8). Συγκρότημα που το υπογράφει η High Roller που έχει λύσει τα χέρια πολύ κόσμου εκεί έξω, δε μπορεί να είναι αμελητέο, έτσι και οι γείτονες μας δείχνουν ότι είναι σε πολύ καλό δρόμο και ότι είναι σε πολύ καλό momentum, αν αναλογιστούμε ότι το “Dust Age” ήρθε 6 χρόνια μετά το ντεμπούτο The “Knightlore”. Mε εντυπωσίασε προσωπικά ότι έκλεισαν το σετ με το πρακτικά πρώτο κομμάτι που έκαναν το όνομα τους γνωστό, το “Towards The Gates Of Unknown” από το προ 10ετίας demo “Rising” και γενικά έδειξαν πολύ έτοιμοι για την όλη εμπειρία. Στα υπέρ τους ότι είχαν την τύχη να’χουν πολύ κόσμο από κάτω, που είχε σπεύσει στο Gagarin από νωρίς, έτσι είχαν θερμή υποδοχή από τον κόσμο και κέρδισαν πολύ δίκαιο χειροκρότημα. Ωραία μορφή σαν frontman ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Tony Steele, το χάρηκαν με την ψυχή τους και αν δεν καθυστερήσουν ξανά τόσο πολύ στο επόμενο άλμπουμ, ενδέχεται να τους δούμε ξανά σύντομα, πράγμα που δε θα ενοχλήσει κανέναν.
VULTURES VENGEANCE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
OLD SEASON
Τιμημένα τέκνα της αγέρωχης Ιρλανδίας οι σπουδαίοι Old Season, μπορεί να μας λείπουν δισκογραφικά καθώς κατόρθωσαν μέχρι τώρα να έχουν ξεπεράσει το χάσμα από το 1ο (“Archaic Creation”, 2009) στο 2ο (“Beyond The Black”, 2017) άλμπουμ, καθώς πέρασαν ήδη 9 χρόνια από το τελευταίο τους άλμπουμ. Από την άλλη δεν είδα να τους επηρεάζει και πολύ αυτό το γεγονός καθώς με τόλμη και άκρως επικό χαρακτήρα (αρσενικό, όχι τυρίλα), μας έπαιξαν και νέο κομμάτι (επιτέλους, βρήκατε το δρόμο;) ονόματι “The Endless Night” αν δεν έπιασα κάτι πολύ λάθος, το οποίο δείχνει ότι δεν ξεχνάνε την τέχνη της ποιότητας. Σίγουροι και σταθεροί πάνω στη σκηνή, οι Old Season έχουν παράλληλα ένα συναίσθημα ότι ανήκουν σε μία άλλη αγνή εποχή και είναι μια από αυτές τις μπάντες μοναχικών καουμπόηδων που δεν τις νοιάζουν και πολλά, από την άλλη δεν αφήνουν τις εξελίξεις της μουσικής να τους προσπεράσουν και παρά την δισκογραφική απουσία, τιμούν το όνομα τους που έχει μεγάλο γκελ στους Underground κύκλους και όσοι τους γνώριζαν, έμειναν ευχαριστημένοι με το παραπάνω. Μπράβο τους που παίξανε και κομμάτι από το αρχικό ΕΡ “Volume One” το 2004, με το “Mortals Of Mettle” να αποτελεί το τελικό δίδυμο με το “At The Hollow” που έκλεισε το σετ.
OLD SEASON @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
WRATHBLADE
Με μεγάλη χαρά και με τον ήχο να τους κάνει το χατίρι και να αναδεικνύει με στόμφο το υλικό τους, οι Wrathblade θεωρώ ότι μας πρόσφεραν την καλύτερη τους εμφάνιση που έμελλε να τους “κάτσει” ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Ο Νίκος στη φωνή συνεχίζει σε τρομερή κατάσταση μετά την τελευταία εμφάνιση των Idmon’s Aegis στο Κύτταρο, και δεν ξέρω αν έχει κάνει κάτι τον τελευταίο καιρό και ακούγεται έτσι, αλλά μπράβο του γιατί συνεχίζει το σερί. Μάλιστα ακούγεται άκρως πιο θεατρικός κάθε φορά και ενισχύει τις δυναμικές της μπάντας. Οι υπόλοιποι στιβαροί με δυνατό παίξιμο, με τις ιαχές του κόσμου υπέρ τους να τους κάνουν να χαμογελάνε (δικαίως) και με την εμφάνιση τους να καταχειροκροτείται εντυπωσιάζοντας πολλούς που δεν περίμεναν τέτοια ποιότητα. Μου φαίνεται πολύ μακρινό το “God Of The Deep Unleashed” να έχει κυκλοφορήσει πριν 8 και κάτι χρόνια στα τέλη του 2017, με την δουλειά που βλέπω να ρίχνουν ίσως να έχει έρθει η ώρα να έρθει ένα νέο 3ο άλμπουμ. Όπως και να’χει η συναυλιακή τριβή μόνο καλό τους κάνει και το δείχνουν σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Νομοτελειακό κλείσιμο με το “Wrathblade” και αποχώρηση ξέροντας ότι τα έδωσαν όλα και με το όνομα τους να ακούγεται δυνατά σε όλο το Gagarin, δε νομίζω να περίμεναν καλύτερη εξέλιξη.
WRATHBLADE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
IRONSWORD
Αρκετά αγαπητοί στη χώρα μας οι Πορτουγκέζοι Ironsword, οι οποίοι χαρακτηρίζονται διόλου άδικα ως “βαρβαρικό metal” και το αποδεικνύουν με μία περιεκτικότατη εμφάνιση όπου σημασία έχει η βαρύτητα κι όχι η τεχνική. Η αγριοφωνάρα του Tann τα κάνει όλα πιο εύκολα και μεταδοτικά γι’αυτούς με την χαρακτηριστικότατη χροιά του και το πόσο εύκολο το κάνουν να φαίνεται όποτε παίζουν ζωντανά, μας παρουσιάζουν υλικό από όλη την καριέρα τους και μάλιστα λίγο πριν το τέλος, μας έπαιξαν και 2 νέα κομμάτια, σεβαστής βαρύτητας σαφώς όπως πάντα και που δείχνουν να ανακουφίζουν όσους περιμένουν full-length υλικό μετά τα 6 χρόνια που πέρασαν από το “Servants Of Steel”, δεδομένου ότι ο μέσος μεταλλάς δεν “τρώει” από κυκλοφορίες ΕΡ, όσο αξιόλογο κι αν είναι το “Underground”του 2023, γιατί πάντα θέλει το όλο πακέτο. Κλείνουν το σετ με το παλιότερο κομμάτι που παίχτηκε, το “Burning Metal” από το ομότιτλο ντεμπούτο τους του 2002 (πότε πέρασαν 24 χρόνια ρε σεις;) και φεύγουν επίσης χειροκροτούμενοι και έχοντας δώσει τα πάντα. Ο Tann την επόμενη μέρα θα έκανε ξανά αισθητή την παρουσία του, που θα το δείτε παρακάτω και όσο το λέει η καρδιά του και είναι παραγωγικοί, τόσο πιο συχνά θα τους βλέπουμε και στο Up The Hammers μελλοντικά.
IRONSWORD @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
RIOT CITY
ΟΚ το περιμέναμε όλοι αλλά άλλο να το λέμε κι άλλο να το βλέπετε (ξανά). Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, με συνοπτικές διαδικασίες, οι νικητές όλου του 4ημέρου και μάλιστα εις διπλούν, το καλύτερο παραδοσιακό μέταλλο που έχει βγει τα τελευταία αμέτρητα χρόνια και ο τραγουδιστής του αιώνα στο πρόσωπο του Jordan Jacobs που σκάει τα ηχεία ολομόναχος σε κάθε του ανάσα. Με σετ που ευχάριστα τίμησε περισσότερο το “Burn The Night”, βγαίνουν σε πλήρη πριαπισμό με το “Warrior Of Time” και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο διάβα τους. Μοιάζουν σαν cheat mode που σκοτώνει όλα τα final bosses στην πίστα ανταγωνισμού στο μέταλλο και φυσικά όταν εκτός του Jacobs οι έγχορδοι βάζουν φωτιά στα όργανα και ο Jake Gracie στα τύμπανα μοιάζει με λυσσασμένο σκυλί που μυρίζει αίμα και ψάχνει να δαγκώσει λαιμούς, οι Riot City παίζουν άνευ αντιπάλου. Τρομερό κλείσιμο με όλο το Gagarin να τραγουδάει εν χορώ τη διασκευάρα του “See You In Hell” των Grim Reaper, με τα σαγόνια όλων στο πάτωμα από την εμφάνιση και με την εμφάνιση της Παρασκευής να αποτελεί μόλις ένα μικρό μέρος από όσα ακολούθησαν την Κυριακή όπου έπαιξαν ακόμα περισσότερο. Λυπάμαι ειλικρινά όποιον έχει ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να σταθεί δίπλα τους, οι τύποι είναι από άλλο κόσμο.
RIOT CITY @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
LIEGE LORD
Μόνο οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ Liege Lord θα μπορούσαν να βγουν μετά από αυτά τα συντρίμμια που άφησαν οι Riot City αλώβητοι. Μπάσιμο με “Prodigy” σε όμορφη έκπληξη, και για την επόμενη ώρα 13 τραγουδάρες, παλιές, νέες, δικές τους, διασκευάρα “Kill The King” να κάνει όλο το κλαμπ να ξελαρυγγιάζεται, τα “Freedom’s Rise” και “Master Control” να τιμώνται εξίσου με 5 τραγούδια έκαστο, το “Eye Of The Storm” να δείχνει γιατί το riff του είναι η 51η πολιτεία της Αμερικής, το κοινό να τους συνοδεύει στο κόκκινο στην αλληλουχία των “Fear Itself”, “Rapture”, “Fell The Blade” και “Rage Of Angels” και με το νέο κομμάτι “Hypocrisy” να δείχνει ότι είναι ικανοί να ξαναβγάλουν το “Master Control” σχεδόν 40 χρόνια μετά, εκπληκτικό τραγούδι μα την πίστη μου. Ο Tony Truglio περιχαρής μιλάει στο κοινό στα Ιταλικά, ο Joe Comeau δείχνει ότι στα σχεδόν 62 του δεν αγγίζεται από τον χρόνο και με τις προσθήκες των θρύλων Joe DiBiase στο μπάσο και Frank Gilchriest στα τύμπανα, οι Liege Lord είναι έτοιμοι να καθίσουν ξανά κόσμο στα θρανία και να δείξουν τι εστί αληθινό μέταλλο. “PULSE OF PURE METAL” εμφάνιση πράγματι με το “Master Control”να κλείνει θριαμβευτικά την εμφάνιση του με το συγκρότημα να εξομολογείται την αγάπη του στους Έλληνες και να ανανεώνει το ραντεβού τους μαζί μας για το μέλλον!
LIEGE LORD @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
SOLITUDE AETURNUS
Δεν το πίστευα ποτέ ότι θα έρθει η στιγμή να γράψω κάτι τέτοιο αλλά αν η φράση “αν με μαχαιρώσεις και μου στρίψεις το μαχαίρι μέσα μου δε θα βγει αίμα” μπορούσε να βρει τον ορισμό της, θα ήταν η “εμφάνιση” των Solitude Aeturnus που με καταρράκωσε ψυχικά και ψυχολογικά και δυστυχώς δεν ήμουν ο μόνος που ένιωσα έτσι. Περιμέναμε 20 μακρά χρόνια για να τους ξαναδούμε, η διοργάνωση έκανε τα πάντα για να κάνει τον κόσμο ευτυχισμένο και με την “παρουσία”- απουσία τους έδωσαν μια σε 38 χρόνια ιστορίας και τα έκαναν όλα σμπαράλια. Με τέτοιο σετ-όνειρο, τέτοια βαρύτητα παιξίματος, τέτοιο παιχταρά λεβέντη νέο ντράμερ στο πρόσωπο του Logan Cade που έπαιζε άψογα τα θέματα του μεγάλου Wolf, κι όμως, το όνειρο έγινε στο τέλος εφιάλτης και στιγμή-μαύρη σελίδα στις αναμνήσεις μας. Δε θέλω καν να αναφέρω το όνομα του κύριου υπαίτιου, ενός ανθρώπου που ανέκαθεν τοποθετούσα στους τοπ της ιστορίας και που μας έχει πάει όλους στα ουράνια κατά καιρούς και στα Τάρταρα συναισθηματικά το βράδυ της Παρασκευής. Θα πω μόνο ότι με απλά νορμάλ συνθήκες κι όχι κάτι το σούπερ όπως το 2006, από κάτω θα’χαμε νεκρούς από την πληρότητα και τελικά φύγαμε πάρα πολλοί αν όχι οι περισσότεροι νεκροί ψυχικά με την αποκαθήλωση των ηρώων μας. Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο και από σεβασμό και μόνο στην αγάπη μου γι’αυτούς δε θέλω να πω τίποτα παραπάνω, όποιος ήταν εκεί είδε, τα ίδια έγιναν και στη Θεσσαλονίκη όπως έμαθα μετά λύπης, ενώ μου προκάλεσε εντύπωση ότι παιδιά που τους είδαν πέρυσι και πρόπερσι μου είπαν πως ήταν ακόμα χειρότεροι και πως στο Gagarin δεν ήταν τόσο κακοί…
SOLITUDE AETURNUS @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
SOLITUDE AETURNUS @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
DAY 2, 14/3/2026
DARK NIGHTMARE
Δε νομίζω να υπάρχει ούτε μια ψυχή που έχει την οποιαδήποτε σχέση με το φεστιβάλ ακόμα κι επιδερμικά που να μη γνωρίζει το όνομα των Dark Nightmare και να μην παραδέχεται πόσο τίμιο κι ανιδιοτελές για το μέταλλο συγκρότημα έχουν υπάρξει. Κοντά 30 χρόνια βαδίζουν μοναχικό δρόμο τιμιότητας και δεν είναι τυχαίο ότι το κοινό που τους ακολουθεί πιστά ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της αγάπης, τα οποία αγγίζουν φανατισμό στο κόκαλο. Δικαίως αν με ρωτάτε μια και τα παιδιά σε ότι κι αν κάνουν προσφέρουν ειλικρίνεια και γι’αυτό υπήρχε και πάλι αρκετός κόσμος από την αρχή για να τους δει και να τους επευφημεί ανάλογα σε κάθε τραγούδι. Αρκετοί τρελαίνονται σε άσματα σαν το “Invaders” ή το “Hawks Of War” που παίζονται στην αρχή και όσο περνάει η ώρα, ακούγονται πιο σίγουροι και δεμένοι. Η παρουσία του έμπειρου Νίκου Μιχαλακάκου στο μπάσο προσδίδει ασφάλεια με όποια μπάντα τον βλέπουμε και ξέρεις ότι όταν αναλαμβάνει τις υπόγειες συχνότητες, κάτι θα πάει σίγουρα πολύ καλά. Μακάρι τα παιδιά να βγάλουν ένα νέο δίσκο αν είναι στα σχέδια τους, το “Beyond The Realms Of Sorrow” έχει αφήσει θετικότατο αντίκτυπο και πρέπει να αποκτήσει διάδοχο και αν αυτό είναι εφικτό, να τους βλέπουμε ακόμα πιο συχνά καθώς δίνουν χαρά σε πολύ κόσμο κι όταν αυτό το κερδίζεις με την αξία σου, πρέπει να το επαναλαμβάνεις όποτε μπορείς.
DARK NIGHTMARE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
PHANTOM SPELL
Εντάξει, τι να λέμε τώρα, μιλάμε για πολυτέλεια από κάθε άποψη στο χώρο της μουσικής. Ένα μαγικό συγκρότημα με απαράμιλλη αισθητική που όποτε τους ακούς ή τους βλέπεις να παίζουν, νιώθεις το βάρος του κόσμου να ελαφραίνει και σου ξυπνάνε αισθήσεις που είχες ξεχάσει αν και πόσο έντονες είναι. Δεν έφτανε το “Immortal’s Requiem” που είχε κάνει δέσμιο του κάθε ακροατή, ήρθε και το “Heather & Hearth” πέρυσι να κάνει τα πάντα ακόμα καλύτερα, και ευτυχώς να δώσει άλλη μια αφορμή να τους δούμε. Ο mastermind Kyle McNeill μπήκε ακόμα περισσότερο στην καρδιά μου όταν πέταξε το αμίμητο στο τέλος “stay safe and always stay anti-fascist” με τον κόσμο να τρελαίνεται από χαρά και να δείχνει άλλο ένα σημαντικό λόγο γιατί πρέπει να τον στηρίζουμε σαν καλλιτέχνη. Η αρχή έγινε με τα νέα “The Autumn Citadel” και “Evil Hand” και από τη στιγμή που μπαίνει το μαγευτικό “Seven Sided Mirror” και μετά, το ταξίδι στη μουσική τους μοιάζει ατελείωτο και δε θες να τελειώσει. Μπορεί όλα τα ωραία να’χουν τέλος αλλά όσο έχουμε τους Phantom Spell ανάμεσα μας, μπορούμε να’μαστε βέβαιοι ότι η ποιότητα θα είναι στα ύψη. Τώρα μένει ο Kyle να μας ξανάρθει με τους Seven Sisters να γίνουν όλα ακόμα πιο όμορφα!
PHANTOM SPELL @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
TRIUMPHER
Την εμφάνιση των Triumpher που πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο άλμπουμ τους “Piercing The Heart Of The World” την περίμεναν πάρα πολλοί -και πολύ- ανυπόμονα. Όπως συνέβη και με τα 2 προηγούμενα άλμπουμ τους, έτσι και το νέο τους “παιδί” πολύ γρήγορα τράβηξε την προσοχή και ενίσχυσε το όνομα τους, σίγουρα το γεγονός ότι είναι πολύ ενεργοί και κυκλοφορούν δίσκο ανά ενάμιση χρόνο με αποτέλεσμα σε 3 χρόνια να έχουν ήδη 3 άλμπουμ, τους βοηθάει και να μένουν επίκαιροι και σίγουρα τους καθιστά παραγωγικούς και όχι τεμπέληδες. Πιστεύω όσο περνάει ο καιρός ακούγονται περισσότερο Manowar από ποτέ, πράγμα που αποκλείω να χαλάει οποιονδήποτε ειδικά όσο οι μεγάλοι Αμερικάνοι είναι μεταξύ παύσης και σποραδικών δειγμάτων μουσικής. Οι Triumpher σίγουρα έχουν γεφυρώσει το κενό της απουσίας των “βασιλιάδων” και αυτή τη φορά ήταν η καλύτερη εμφάνιση τους που έχω δει. Μπορεί να τους είδα με έναν κιθαρίστα, αλλά ο Γιώργος Μαυρομάτης των Achelous που ανέλαβε το δύσκολο έργο, κατόρθωσε να τους κάνει να ακούγονται τόσο συμπαγείς και σε συνδυασμό με την φόρμα των υπολοίπων και τη φωνή του Mars στην τσίτα, να δείχνουν στην καλύτερη τους κατάσταση. Παίχτηκε ισόποσο υλικό με 3 κομμάτια από κάθε δίσκο, το merch τους ενώ έπαιζαν έφευγε με ρυθμό γεωμετρικής προόδου και ως σημείο των καιρών, το μέλλον τους φαντάζει λαμπρό!
TRIUMPHER @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
BLAZE
Kάθε χρόνο υπάρχει μια μπάντα η οποία θα προσφέρει απροσδόκητη χαρά ενώ μοιάζει με αουτσάϊντερ στο Line-up και για το 2026 και την επετειακή έκδοση του Up The Hammers, το τύποις βραβείο πάει αβλεπί στους Ιάπωνες Blaze. Τα παλικάρια από την Osaka κυκλοφόρησαν πέρυσι μετά από μία ολόκληρη ενηλικίωση 18 ετών το 2ο άλμπουμ τους “Out Through The Door” και άλλο που δεν ήθελε η διοργάνωση, τους καπάρωσε για το φεστιβάλ, με τους Ιάπωνες όχι απλά να μην απογοητεύουν αλλά να κάνουν τον κόσμο να παθαίνει πλάκα και να κερδίζουν αγάπη που ίσως και να μην περίμεναν. Με τα τρομερά σπαστά Αγγλικά του ο frontman Wataru Shiota δίνει το σύνθημα για το κοινό να φωνάξει το όνομα τους, ενώ ο ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ κιθαρίστας Hisashi Suziku είναι στις κορυφαίες μορφές της ιστορίας του φεστιβάλ αυτή την 20ετία. Οι Blaze μάλλον τρέλαναν τους διοργανωτές περισσότερο κι από το κοινό έτσι κέρδισαν την συμμετοχή τους ως έξτρα προσθήκη και στο after party της Κυριακής, έχοντας μάλιστα το ρόλο της μπάντας που θα έκλεινε το φεστιβάλ τιμής ένεκεν. Αν αυτό δεν αποδεικνύει το πόσο σπουδαίο αποτύπωμα άφησαν και πόσο επάξια μπήκαν στην καρδιά του κόσμου, δεν ξέρω τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα υπέρ τους.
BLAZE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
ATLANTEAN KODEX
Ένα συγκρότημα που κέρδισε την αγάπη του κοινού όσο ελάχιστα τα τελευταία πολλά χρόνια. Οι Βαυαροί Atlantean Kodex είναι ορισμός συγκροτήματος που με τα άλμπουμ τους κάτι δε με “πιάνει” ώστε να τους δώσω ακροάσεις και να τους αγαπήσω όσο θέλω, ή όσο οι περισσότεροι εκεί έξω. Από την άλλη όμως, όταν βλέπω μία τόσο σπουδαία, υπολογισμένη σε όλα με τον καλύτερο τρόπο εμφάνιση και τέτοιο σεβασμό προς το κοινό, δε μπορώ να μη χειροκροτήσω την όλη στάση τους. Τρομερός ήχος, τραγουδισταράς άχαστος ο Markus Becker, βαριές κιθάρες, αρσενικό rhythm sextion, δε νομίζω να μπορεί να ζητήσει τίποτα περισσότερο ο θαμώνας του Up The Hammers. Aπίστευτη πραγματικά η συμμετοχή του κοινού στα “Sol Invictus” και “Heresiarch” σε σημείο που η μπάντα να δείχνει έκπληκτη και να εξαίρει το Ελληνικό κοινό και μακάρι γενικά πολλοί εκεί έξω να είχαν την παρουσία, σοβαρότητα και επαγγελματισμό των Γερμανών. Πέρασε πολύς καιρός από το “The Course Of Empire”, δεν ξέρω αν και πότε θα κυκλοφορήσουν κάτι νέο, ξέρω όμως ότι στην κατάσταση που είναι και με την ακεραιότητα χαρακτήρα που έχουν, θα γίνει χαμός όταν βγει νέος δίσκος. Το αν και πόσο στήριξαν και οι ίδιοι το φεστιβάλ, όταν πέρασε δύσκολες στιγμές, τους ανεβάζει στην εκτίμηση όλων ακόμα περισσότερο.
ATLANTEAN KODEX @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
WHILE HEAVEN WEPT
Σίγουρα η πιο συγκινητική στιγμή του φεστιβάλ με τους πρακτικά διαλυμένους Αμερικάνους να κάνουν μια one-off εμφάνιση παρουσιάζοντας όλο το magnum opus “Vast Oceans Lachrymose” να δηλώνουν δια στόματος του εκπληκτικού Hank Rain Irving “ήρθαμε σπίτι” και με τον Tom Philips να δείχνει την καρδιά του απευθυνόμενος στο Ελληνικό κοινό, μας παίζουν μεταξύ άλλων και σχεδόν όλο το “Of Empires Forlorn”. Μία όμορφη έκπληξη μας περίμενε όταν στο “To Wander The Void” καλούν στη σκηνή την Melissa Pinion των Stygian Crown που έκανε 2η σερί χρονιά το ταξίδι για το φεστιβάλ ως οπαδός και το κλείσιμο όπως είπε ο Tom, θα ήταν όπως άρχισαν στην πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, με την αμίμητη ατάκα “We end as we begin” με τον “In Aeturnum” να πιστοποιεί το κύκνειο άσμα κι επίσημα -μέχρι την επόμενη φορά; ποιός ξέρει!- αυτού του σπουδαίου συγκροτήματος. Αγνότητα πραγματική, τρομερά προετοιμασμένοι για αυτή τη στιγμή, δεν έχασαν νότα, ο Hank έπιασε μια ουράνια απόδοση λες και κατέβηκαν άγγελοι από τον ουρανό να ψέλνουν τον ερχομό τους και το κοινό εκστασιασμένο ξέσπασε μέχρι σε δάκρυα για αυτό που είδε. Ευλογημένοι να είστε όλοι σας για μια ζωή, για τον τρόπο που φερθήκατε στο φεστιβάλ, στη χώρα μας αποκαλώντας την σπίτι και στη μεγάλη κληρονομιά σας στις δεκαετίες σαν μπάντα! Συγκίνηση όσο ελάχιστες φορές!
WHILE HEAVEN WEPT @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
Melissa Pinion (Stygian Crown) @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
TRIBUTE TO MANILLA ROAD
Σαφώς η εορτή δε θα μπορούσε να μην έχει αναφορά στον πυλώνα του φεστιβάλ, τον μεγάλο σαν άνθρωπο κυρίως Mark Shelton. Με ένα συγκινητικό βίντεο, η διοργάνωση ανέλαβε να τιμήσει όσους έφυγαν αρκετά νωρίς, μην ξεχνώντας και ανθρώπου που αγαπήσαμε όλοι, όπως τον Νίκο Ζαγγογιάννη, τον Άλεξ τον Πολωνό και τον Χρήστο Χριστοδούλου, τον Mr. Sirens της καρδιάς μας που έφυγε πρόσφατα και κέρδισε το μεγαλύτερο χειροκρότημα του κοινού όταν εμφανίστηκε η φωτογραφία του στο βίντεο. Το λόγο για αρχή πήρε ο Γρηγόρης Βαρσάμης από το Eat Metal ο οποίος είπε μια πολύ όμορφη ιστορία για τον Mark Shelton, που ενώ μετά το τέλος μιας εμφάνισης τους στην Γερμανία και με τα πάντα να θυμίζουν ατμόσφαιρα πάρτυ, ο Shark βλέποντας έναν οπαδό σε αμαξίδιο, αποφάσισε να περάσει πολύ χρόνο με το παιδί κάνοντας του παρέα και δείχνοντας την ιδιοσυγκρασία του σαν άνθρωπος. Σε καθαρά συγκινητικό πλαίσιο και με την θύμηση του ιδρυτή της μπάντας να πλανάται μέσα στο χώρο σαν αύρα, το πανηγύρι ξεκινάει με το “Masque Of The Red Death” και ένα συγκινημένο Hellroadie να αναφέρει ότι αν δεν ήταν ο Mark, δε θα ήταν ο ίδιος εδώ και δε θα τον γνώριζε κανείς.
Ένα πραγματικό best of set έλαβε χώρο με εκλεκτούς καλεσμένους, ο Jason Tarpey των Eternal Champion εκδηλώνει την τιμή και αγάπη του λέγοντας ότι οι Manilla Road είναι το αγαπημένο του συγκρότημα και καρφώνοντας το “Open The Gates”, ο Alan “Nemtheanga” Averill των Primordial βγαίνει σε σε ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ λογική ισοπεδώνει το κοινό στο “Flaming Metal Systems”, το οποίο μάλιστα ήταν και το κομμάτι που παίχτηκε ξανά 2η φορά ως τελετουργικό του φεστιβάλ στο τέλος, ενώ από την πώρωση του ξέχασε τους στίχους στο “Necropolis” με το κοινό να μη δίνει σημασία και να τον επευφημεί αναγνωρίζοντας την τρέλα του. Ράγισαν τσιμέντα με το “Mystification”, το “Crystal Logic”, το κλείσιμο με το “The Veils Of Negative Existence” και το “Dreams Of Eschaton”, με τον Tann των Ironsword να βοηθάει κι αυτός κιμπάρικα, γενικά μία υπερπλήρης εμφάνιση που τιμήθηκε με το παραπάνω ο μεγάλος συγχωρεμένος και έκλεισε το κύριο μέρος του φεστιβάλ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά όλοι επιβεβαίωσαν το πόσο λάτρευε ο Mark Shelton την Ελλάδα και είμαι βέβαιος ότι το είδε και το ένιωσε όλο αυτό που συνέβη και χαμογελάει από ψηλά, με την ψυχή του λίγο πιο ήσυχη με το τελικό αποτέλεσμα.
MANILA ROAD TRIBUTE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
AFTER PARTY, 15/3/2026
ARKHAM WITCH
Επιτέλους ρε παιδί μου, είδα τη μπαντάρα στην Ελλάδα. Τρομεροί και μάγκες ολκής οι Arkham Witch με το γυναικείο rhythm section που τσάκισε κόκαλα, έβαλαν από νωρίς φωτιά στο Κύτταρο που έγινε το after party και απέδειξαν ότι Αγγλική μπάντα που αποτελεί πρακτικά παιδιά των Black Sabbath και που ξέρουν να παίζουν βαριά, δε γίνεται να μην αποδώσουν εκπληκτικά. Ο τρομερός frontman Seb Overton παρέσυρε το κοινό να κοπανηθεί μαζί τους, ενώ με μεγάλο οπαδισμό παρακολούθησε μετά όλες τις μπάντες μαζί με το κοινό με γο χαμόγελο στα χείλη, όπως έκανε όλη η μπάντα. Τρομερή ενέργεια, απίστευτο κέφι, έκπληκτοι είδαν κόσμο να τραγουδάει στίχους τους δηλώνοντας ότι είναι μεγάλη τους τιμή, και στα 2 τελευταία τραγούδια έγινε Ο χαμός, αρχικά με το “Viking Pirates Of Doom” και εν συνεχεία με το τελευταίο “Death By Heavy Metal” όπου μιλάμε για ΠΑΝΗΓΥΡΙ από τα λίγα. Άργησαν να μας έρθουν αλλά άξιζε με το παραπάνω, το χάρηκαν με την ψυχή τους και ο κόσμος που τους έβλεπε ανάμεσα στο κοινό μετά, δε σταματούσε να τους ευχαριστεί, με τους ίδιους μάλλον απροετοίμαστους για τόσο θερμή υποδοχή. Αν μας ξανάρθουν με ακόμα μεγαλύτερο σετ μελλοντικά πιστεύω αυτό που είδαμε θα’ναι πταίσμα μπροστά σε ότι θα ακολουθήσει!
ARKHAM WITCH @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
VALOR
Ιστορία μου αμαρτία μου οι Valor, μία από τις πιο ιστορικές μπάντες της χώρας μας τα τελευταία 25 χρόνια. Με μεγάλη αγάπη από τον κόσμο όπου κι όποτε κι αν παίζουν και με πληθωρική σκηνική παρουσία όποτε παίζουν ζωντανά, καλύπτουν το κενό της κυκλοφορίας δίσκων που πληγώνει τους οπαδούς τους καθώς είμαστε ήδη στον 9ο χρόνο χωρίς υλικό. Με πολύ καλό ήχο -όπως πάντα δηλαδή στο Κύτταρο- και με πολύ προσεκτική εμφάνιση που δόθηκε έμφαση στη λεπτομέρεια, οι Valor κατορθώνουν να κάνουν άλλη μια φορά την παρουσία τους αισθητή και μου έκανε εντύπωση το πόσο γούσταραν οι Arkham Witch από κάτω όσο τους έβλεπαν να παίζουν, παρά τη διαφορετικότητα των στυλ μεταξύ τους. Να τονίσω ότι πάρα πολλοί εκπρόσωποι της Ελληνικής σκηνής από άλλα συγκροτήματα, παλιά και νέα μέλη, έδωσαν το παρόν για να τους δουν κι αυτό λέει πολλά για όσα έχουν προσφέρει μέσα στα χρόνια και το χαμόγελο στα χείλη τους έδειχνε το ορθό της απόφασης να έρθουν στο Κύτταρο. Οι Valor έπαιξαν σε πρώτη ζωντανή εκτέλεση και νέο υλικό απ΄το επερχόμενο album με τίτλο Ark of Time, που αναμένεται σύντομα και θα τους δώσει την ευκαιρία να μείνουν στις επάλξεις όσο περισσότερο αντέχουν. Με πραγματική ανδρεία και αμετανόητη προσφορά στο μέταλλο, βγήκαν αλώβητοι άλλη μια φορά από μια μεγάλη πρόκληση και απέδειξαν την αξία τους.
VALOR @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
SACRAL RAGE
Για να καταλάβετε πως και πόσο προσέγγισαν την εμφάνιση τους οι Sacral Rage, λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή πέτυχα τον Δημήτρη Καρτάλογλου και πήγαίνοντας να τον αγκαλιάσω μου κάνει νόημα ότι δε μπορεί να μιλήσει δίκην αφωνίας ώστε να δώσει τα πάντα επί σκηνής. Θεωρώ αυτό τα λέει όλα για το ποιόν του και για ότι ακολούθησε, με μια σαρωτική εμφάνιση με τρομερό σετ, όχι πως ότι κι αν έπαιζαν θα μας πείραζε, αλλά με ξεκίνημα με “En Cima Del Mal”, με τέλος με “Waltz In Madness”, με τα 2 “Lost Chapter E.” και γενικά με αρκετή δόση “Illusions Of Infinite Void” ώστε να τιμηθεί και η περσινή 10ετής (ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;) επέτειος του, θεωρώ ότι το κοινό βίωσε οργασμό χωρίς άγγιγμα και είχαμε πολλαπλές εγκυμοσύνες. Χαρακτηριστικό ότι περνάει από μπροστά μου ο υπέροχος Jordan Jacobs την ώρα που παίζουν και πετάει την ατάκα “They sound pretty tighg, huh? Great singer”! Άπαξ και μιλάει συνάδελφος για άλλο συνάδελφο κάνουμε τουμπεκί πιστεύω, Κύριος οίδε με αυτή την εμφάνιση, και παίρνουμε δικαίωμα να περιμένουμε ανυπόμονα το νέο υλικό που θα κυκλοφορήσει και μέρος του παρουσιάστηκε ανεβάζοντας τις προσδοκίες στα ύψη. Αν μία μπάντα έκανε τις άλλες να το πάρουν πιο σοβαρά την τελευταία 10ετία, είναι οι Sacral Rage και μόνο ευγνώμονες μπορούμε να νιώθουμε γι’αυτό.
SACRAL RAGE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
REFLECTION
Τέτοια ηρωική υποδοχή δεν πρέπει να’χε ούτε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου στο Σύνταγμα το ‘85! Όπως τότε είπε “Η Ελλάδα ψήφισε, η Αθήνα μίλησε”, έτσι και το Κύτταρο μίλησε και ακούστηκε παντού ο εκκωφαντικός θόρυβος πληρότητας μόλις έσκασαν μύτη με το “March Of The Argonauts”. Τι τρομερό σετ, τι απίστευτος Κώστας Τόκας, άχαστος σε νότες και σαν να ήταν δεκαετίες στη μπάντα, με τον Γιάννη Λιτινάκη να σιγοντάρει στον Γιώργο Παυλάντη στα τύμπανα σαν μηχανή και οι 2 τους που δεν σταματάει πουθενά, ενώ ο ηγέτης Στάθης Παυλάντης μπορεί να μην υπέκυψε στις προσταγές των διεστραμμένων να βγει χωρίς βρακί και να είναι πάλι ευπρεπής και riffmeister, αλλά αρκεί μία νότα του να πάρει κεφάλια. Άπαξ και ακούω το λατρεμένο μου “Sirens’ Song” όλα μπαίνουν στη θέση τους, ενώ το ότι παίχτηκαν τα “Stormbringer” και “Giants” καπάκι δείχνει γιατί πρέπει να βλέπεις τις αγαπημένες σου μπάντες όσο πιο συχνά μπορείς, σαν το στοιχείο της έκπληξης δεν υπάρχει. Συναυλία τους που δεν τελειώνει με το “When Immortals Die” είναι σαν μέρα χωρίς φως και έτσι φεύγουν θριαμβευτές για άλλη μια φορά και ενισχύουν αυτό που λέμε ψυχή βαθιά σαν συγκρότημα και όνομα βαρύ σαν ιστορία που όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο βαθιά χαράσσεται μέσα στον καθένα σαν πραγματικότητα που ποτέ δεν φθίνει.
REFLECTION @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
RIOT CITY
Πριν αρχίσω τα του νέου gang bang που πρόσφεραν οι Καναδοί, θα παραθέσω άλλο ενσταντανέ με τον Jordan Jacobs, με τον οποίο είπαμε πολλά και με κέρδισε όταν μου έλεγε ότι προσέχει όσο μπορεί στο να διατηρεί τη φωνή του γιατί δε θέλει να’ρθει η μέρα που δε θα μπορεί να τραγουδήσει το “Eye Of The Jaguar” ζωντανά! Μου αποκάλυψε ότι σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν το νέο άλμπουμ το 2027, καθώς αλλάζουν συνεχώς πράγματα και δε θέλουν να βιαστούν, γιατί θέλουν ο δίσκος να’ναι στο επίπεδο των 2 άλμπουμ που έχουν βγάλει, ενώ υπήρξε και εγκάρδια συνομιλία με τον Στάθη Παυλάντη που ο ένας εξήρε την ποιότητα του άλλου, αυτά είναι τα ωραία που συμβαίνουν καμιά φορά πίσω από τη σκηνή και που μόνο ωραίο είναι να τα ζεις ως μάρτυρας. Στα της εμφάνισης τώρα, φανταστείτε αυτό που έγινε την Παρασκευή επί 10. Υπερβολή ε; Δε νομίζω Τάκη που λένε! Οι τύποι δεν έχουν το Θεό τους, ακόμα περισσότερο “Burn The Night” σε αναλογία σε σχέση με το “Electric Elite”, χωρίς διασκευή αυτή τη φορά, μόνο με δικό τους υλικό και με απόδοση ΣΤΟ ΘΕΟ. Πως το καλό το κάνουν να ακούγεται τόσο εύκολο και τι έχει μέσα στο στόμα του αυτός ο άνθρωπος (λέμε τώρα) που δεν έχει όριο έκφρασης σε τέτοιο βαθμό;
RIOT CITY @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
Ευχάριστο ότι ακούμε άσματα που δεν παίχτηκαν 2 μέρες πριν σαν το “Τhe Hunter” και το “Ghost Of Reality”, με το “Severed Ties” πάλι να μας κάνει κομμάτια, το “Tyrant” να τραγουδιέται κι από τους άγνωστους έξω στην Ηπείρου ως την Λιοσίων και το “Eye Of The Jaguar” να αποδεικνύει την παραπάνω δήλωση του Jacobs, ο οποίος ακόμα και σαν “Air” Jordan να χαρακτηριστεί με αυτά που κάνει και πως στην κυριολεξία πετάει η φωνή του στο χώρο, θα τον αδικήσει. Βγάζω καπέλο, προσκυνάω, αδυνατώ να φανταστώ για τι χάρισμα μιλάμε. Οι υπόλοιποι το βιολί τους, ανεβαίνουν πάνω στα ηχεία πάνω από κοινό από την πώρωση, μοιράζουν ριφφάρες και τυμπανάρες σε κάθε δυνατή ευκαιρία και εκδηλώνουν την αγάπη τους ανακηρύσσοντας το Ελληνικό κοινό ως το κορυφαίο στον κόσμο, το βλέπεις στα μάτια τους αν και πόσο το εννοούν και ως συναδελφική αλληλεγγύη, μας προτρέπουν να δούμε τους Blaze που όπως δηλώνουν “ήταν εκπληκτικοί προχθές” σε μία πολύ όμορφη στιγμή. Το σετ κλείνει με το “329” και τα αποκαϊδια της φωτιάς που βάλανε στο Κύτταρο θαρρώ ότι θα πάρει πολύ καιρό να υπολογιστούν και να μαζευτούν. Μόνοι τους και όλοι οι άλλοι ξεκάθαρα, 2 εμφανίσεις θριάμβου η μία καλύτερη από την άλλη!
RIOT CITY @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
ΒLAZE
Αντικειμενικά δεν ήθελα να δω τίποτα άλλο μετά τους Riot City και αυτό που ξαναέκαναν. Ξέρετε όμως κάτι; Χάρηκα πολύ τελικά που τέλειωσε ΕΤΣΙ το φεστιβάλ. Στο πρόσωπο όλων ενώ έπαιξαν ξανά οι Blaze είδα αγάπη, πληρότητα και λάμψη στα μάτια. Ψυχάρες οι Ιάπωνες, το χάρηκαν τόσο πολύ και με τον ήχο του Κυττάρου στο πλάϊ τους που ανασταίνει και νεκρούς, έπαιξαν ακόμα καλύτερα από την Παρασκευή. Μόλις 30’ καθώς έπρεπε να τηρηθεί αυστηρά το πρόγραμμα, αλλά με μια ηχάρα άλλο πράγμα, το μπάσο ειδικά ακουγόταν όπως σε παλιά άλμπουμ των Anthrax και Overkill που έδινε αυτό το τρομερό groove. Οι ίδιοι οι Blaze το χάρηκαν τόσο αυτό το μισάωρο που έπαιξαν με τέτοιο τρόπο λες κι εξαρτώταν η ύπαρξη τους από αυτό, δείγμα της ευγνωμοσύνης τους όχι μόνο για την κλήση τους στο φεστιβάλ, αλλά και ότι έπαιξαν ξανά κλείνοντας μάλιστα αυτό το δαιδαλώδες 4ημερο. Και ποιός ο καλύτερος τρόπος κλείσίματος του φεστιβάλ; Μία τρομερή δισκευή στο “Dead Men Tell No Tales” των Motorhead, σαφώς προς τιμήν του μεγάλου Phil Campbell που μας άφησε την Παρασκευή με το κενό του ήδη δυσαναπλήρωτο. Και κιμπάρηδες, και τιμητές οι Blaze σε ένα αξέχαστο δίδυμο εμφανίσεων τους που θα το θυμούνται για όλη τους τη ζωή με τον καλύτερο τρόπο, όπως και όσοι τους είδαν σαφώς.
BLAZE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
BLAZE @ Up The Hammers XX - credits C.Alossi photography @christinalossiphotography
Το 20ο Up The Hammers διεξήχθη με απόλυτο επαγγελματισμό, με το πρόγραμμα να τηρείται και όπου χρειάστηκε να δοθεί και παραπάνω χρόνος, όπως για παράδειγμα στο tribute των Manilla Road. Ξέρω όπως και πολλοί πόσος κόπος και διαπραγματεύσεις χρειάστηκαν, αλλά άλλο τι ξέρουμε και φανταζόμαστε και άλλο τι ισχύει. Πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού όλων που είναι στη θέση αυτή αν κάτι δεν πήγε καλά ή αν μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω και η απάντηση είναι απλά ότι όλα έγιναν όπως ήταν γραφτό να γίνουν. Μόνο εύκολο δεν ήταν αλλά μιλάμε για 4ημερο με 23 μπάντες, 2 εκ των οποίων με διπλό σετ και με την επετειακή έκδοση να είναι -μέχρι την επόμενη δυνατή ευκαιρία- ότι πιο ξεχωριστό στην ιστορία του θεσμού. “Στα επόμενα 20” είπε ο Παναγιώτης ως υπεύθυνος της παραγωγής, “για αρχή” του απάντησα με δεδομένο ότι θα’μαστε γεροί με την υγεία μας να το ζήσουμε. Άξιοι συγχαρητηρίων όλοι όσοι προσέδωσαν μια θετική νότα σε όλο αυτό, διοργάνωση, κόσμος, συγκροτήματα, εξωτερικοί κι εσωτερικοί συνεργάτες και φυσικά πάνω απ’όλα, καλή διάθεση που οφείλει και πρέπει να συνεχίσει να’ναι το πρωτεύον συστατικό της επιτυχίας.
Ευχαριστούμε άπαντες για κάθε διευκόλυνση!
*Αν μας αξιώσει ο Θεός να το ζήσουμε, στην 40η έκδοση του φεστιβάλ που θα είμαστε γύρω στα 65-70 οι περισσότεροι, θα διδάσκουμε στους νεότερους το “ο παλιός είναι αλλιώς”, μέχρι τότε, να ευχηθούμε και εις ανώτερα.
**Του χρόνου με Armored Saint τρέξτε να κρυφτείτε μερικοί, ”’cause the saint’s raising feeeeeeaaaaaaar”!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: C.Alossi photography @christinalossiphotography
Comments
