Μάζωξη για σαβουάρ βιβρ και λουλούδια θα είχαμε στο ιστορικό An Club με σημαδεμένη από πολύ νωρίς την 7η Φεβρουαρίου. Τρείς εγχώριες μπαντάρες που η καθεμία από μόνη της θα ήταν λόγος καθόδου στο κέντρο, ένωσαν τις δυνάμεις τους ώστε να έχουμε μια φοβερή βραδιά. Οι Dephosphorus άρτι αφιχθέντες από τον θρίαμβο του πρόσφατου υπερ-δίσκου τους “Planetoktonos”, οι μπαχαλάκηδες Sadhus – The Smoking Community που περήφανα προσκυνάνε τους πατέρες Black Sabbath και οι Sun Of Nothing που σε κάθε τους νότα νιώθεις ότι καταρρέει το βάρος του κόσμου, πρόσφεραν στιγμές που θα μείνουν για πάντα στο μυαλό και υπερέβησαν ακόμα και τεχνικές δυσκολίες πριν την συναυλία. Το δόγμα “δε θα έχει εισιτήρια προπώλησης, όλα στο ταμείο, είμαστε old school”που κυριάρχησε και μας χάρισε χαμόγελα, δυστυχώς συνάντησε μεγάλο απρόοπτο με το POS να μη λειτουργεί και με τη συναυλία να πηγαίνει αρκετά πίσω σε χρονοδιάγραμμα και να τελειώνει τελικά στη 1. Ξέρετε κάτι όμως; Στα π@π@ρι@ μας, περάσαμε όλοι και όλες τόσο υπέροχα, με τον κόσμο όχι απλά να τιμάει αλλά σε σημεία να δημιουργεί αδιαχώρητο στο An Club, τον ήχο να μας κάνει το χατίρι και τα πάντα να βαίνουν όχι απλά καλώς αλλά ιδανικώς, ίσως και πέρα από κάθε προσδοκία.
Ξεκίνημα αστρικής προβολής με τους Dephosphorus, οι οποίοι είναι στην κορυφαία φάση της καριέρας τους και η ώθηση του Πλανητοκτόνου τους που έχει προκαλέσει πάταγο, τους συνοδεύει ως αύρα και στη σκηνή. Και οι τέσσερις ήταν υπέροχοι θα ήταν ο τίτλος αν μιλούσαμε για ταινία, με τον Maelstrom στα τύμπανα να πυροβολεί ακατάπαυστα λες και δεν έχει σταματήσει από την προηγούμενη συναυλία που τον έχεις πετύχει, ενώ καίριο στον ήχο τους ήταν το πανέμορφα δυνατό μπάσο του Κώστα που κατορθώνει το ακατόρθωτο, να μην καλύπτεται από το θηρίο πίσω στα τύμπανα. Ο Θάνος με την κιθάρα του οδηγεί τα κομμάτια με τον ήχο υπέρβαρο και κατατροπωτικό και με τον Πάνο να κάνει ερμηνείες ζωής, με πολυσχιδή παρουσία, με καρατιές στον αέρα και hardcore μύλους προς πάσα κατεύθυνση που αν ήσουν σε pit θα έψαχνες τα δόντια σου στην παραδίπλα πόλη. Τρελαμένοι από την ανταπόκριση του κόσμου, μπορεί όπως συνηθίζουν να μη λένε λέξη για να προλάβουν να παίξουν όλα τα κομμάτια που είχαν διαθέσιμα μετά και την καθυστέρηση της εισόδου, με τα σώματα τους όμως να πάλλονται στον ρυθμό και το astrogrind τους να βρίσκει τρόπο να ορίσει από την αρχή το χρονικό συνεχές με τόσο εντυπωσιακό τρόπο που σοκάρεσαι!
Ο Πάνος έχει τόση ελαστικότητα που νιώθεις ότι το κεφάλι του θα φτάσει στα πόδια του όταν τεντώνεται προς τα πίσω, με τον ίδιο τρόπο που άλλαζε μορφή ο Τ-1000 όταν υγροποιούνταν, οι ταχύτητες ανεβαίνουν, οι νέες υπερκομματάρες δένουν απόλυτα αρμονικά με τις παλιότερες, ενώ όταν γκρουβάρουν όπως στο ήδη κλασικό “Χλωμές Φλέβες” το κοινό ξεφεύγει και σιγά σιγά αρχίζει και το χάνει. Οι Dephosphorus στην ενηλικίωση της ιστορίας τους, 18 χρόνια μετά τη δημιουργία τους, παραμένουν αειθαλείς, δολοφονικοί και πιο μεταδοτικοί από ποτέ. Παίζουν κάτι που μόνο εύκολο δεν είναι στην αφομοίωση αλλά έχουν το χάρισμα τα κομμάτια τους να καρφώνονται στο μυαλό στην πρώτη ακρόαση. Και για να κάνουν τα πάντα καλύτερα στο τέλος, καλούν και τον Σταύρο των Sadhus στη σκηνή, κι ενώ ακούμε μία εκπληκτική, απροσδόκητη και καθ’όλα καλοδεχούμενη διασκευή του “Get It Off”των Disfear, με το πρόσωπο του Tomas Lindberg στο background να προκαλεί συγκίνηση, είναι όμως τόσο ΜΟΤΟΡΧΕΝΤΑΔΙΚΟ (συγνώμη, δε γράφεται μη Ελληνιστί αυτό) το συναίσθημα της διασκευής που νιώθεις ότι παρτουζώνονται το “Ace Of Spades” με το “I Got Mine”και με τους Πάνο και Σταύρο έξαλλους. Τεράστια εμφάνιση από ένα τεράστιο συγκρότημα που έχει και μεγαλύτερες κορυφές να ανέβει, με την αύρα της Aurora στο πλευρό τους.
Οι ταχύτητες θα παίζουν στη συνέχεια, θα καταστούν μεσαίες ως και μηδενικές και είναι 1000% βέβαιο ότι καμία μπάντα στον κόσμο κι όχι απλά στη χώρα μας απλά, δε θα μπορούσε να’χει τα κάκαλα να βγει μετά από αυτό που έκαναν οι Dephosphorus. Όταν όμως μιλάμε για τους Sadhus παύει να ισχύει κάθε πρόβλεψεη, έννοια και κλισέ. Οι τύποι είναι γεννημένοι hellraisers και φτιαγμένοι να γεμίζουν τη σκηνή με τόνους ιδρώτα. Πως γίνεται ΚΑΘΕ γαμημένη φορά στο 1ο riff και σκάσιμο στα τύμπανα να ψελλίζεις αυτό το “πω ρε πούστη μου, πάλι τα ίδια, πάλι τον ήπιαμε”και με ΚΑΘΕ τους εμφάνιση να σβήνει κάθε προηγούμενη που έσβηνε πάλι κάθε προηγούμενη, είναι κάτι που το’χεις απλά μέσα σου, θα έγραφα ότι είναι προς μελέτη αλλά ξεχάστε μελέτες και θεωρίες εδώ πέρα, όλα είναι πράξη και η επανάληψη αυτών όλων παύουν να είναι σύμπτωση. Η Smoking Community είναι πραγματικότητα και όποιος τους έχει δει έστω μια φορά, γίνεται αιώνιο μέλος της θέλει δε θέλει. Γρηγοράκλας στα τύμπανα να τα διαλύει με σουλούπι που θυμίζει Γερμαναρά που ξεχάστηκε σε Ελληνικό νησί το καλοκαίρι και θωπεύει ανυποψίαστες ντόπιες, με το περιμετώπιο να κρατάει τόνους ιδρώτα και πάντα έτοιμος για δίδαγμα γκρούβας.
Ο Σταύρος μέσα στα νεύρα αλλά και πάντα έχοντας τρόπους, εκεί στο 2ο κομμάτι πάντα θα πετάξει το κλασικό “ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ” έτσι με ανιδιοτέλεια και που αν δεν το ακούσεις σε συναυλία Sadhus κάτι δε θα πάει καλά, ο Θωμάς με το μαλλί να πετάει σαν επιμελώς ατημέλητο αλλά κάθε του riff να προκαλεί τρέλα κι ο Νίκος στο μπάσο δημιουργεί τρομερό rhythm sex-ion (pun intended) με τον Γρηγόρη και κάθε κομμάτι να ακούγεται βαρύτερο από το προηγούμενο. “Fuck Off And Die” είναι το μότο τους και πολύ σωστά το υπηρετούν γιατί η ζωή είναι μικροί κι αν δεν πηδήξεις θα πηδηχτείς, έχουν αφήσει τα κόκαλα τους ξανά στη σκηνή με όλα όσα κάνουν και παραμένουν παντοτινή εγγύηση, ξέρω ότι ακόμα και οι μεγαλύτεροι αργόσχολοι που έχω γνωρίσει και ακόμα και σε συναυλίες θα βρουν λόγο να μην πάνε, με το που βλέπουν ότι παίζουν οι Sadhus, μαζεύουν τον κώλο τους και πηγαίνουν να τους ξαναδούν, αυτό το λες και κατάκτηση και προνόμιο μεταξύ άλλων. Κιμπάρηδες και μαγκιόροι, ένα έξτρα μπράβο που το οργάνωσαν όλο αυτό και που είναι πανέτοιμοι για κάθε ανάλογη μάζωξη. Να βγάλουμε και κάνα δίσκο όμως γιατί περνάει ο καιρός, δε θέλω εφησυχασμούς!
Τέλος και παλούκι στο φέρετρο της βραδιάς οι πάντα μοναδικοί Sun Of Nothing, είναι κι αυτοί απόλυτα προετοιμασμένοι για τον οχετό βαρύτητας που ακολουθεί και με τα νεύρα περίσσεια. Ο Ηλίας μαλώνει με τα μικρόφωνα, με τα φώτα, τσίτα στα νεύρα όχι από 8 χρονών που λένε αλλά από 8 λεπτών όπως δείχνει, ξεκινάει να βγάζει το λαρύγγι του, πάρε “Catharsis”, πάρε “Liars In Wait” να μπεις βαθύτερα μέσα στο Λαβύρινθο τους και για την επόμενη ώρα, νιώθεις ψυχοπλάκωμα άνευ όρων, τσιμεντόλιθο στο στήθος και με τον ήχο καθ’όλη τη διάρκεια εκπληκτικό, ενδεικτικό της συνεχούς βελτίωσης των συνθηκών στο αναβαθμισμένο An Club, νιώθεις ότι ανοίγει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου και περιμένεις απλά το μοιραίο, να βυθιστείς βαθύτερα στο μέσα σου με όσα ακούς. Το κοινό προσπαθεί να ακολουθήσει αλλά είναι ανήμπορο γιατί δεν πιστεύει όσα βλέπει, ο Ηλίας σπάει τη σύγχυση ρίχνοντας μερικές Παναγίες για τα φώτα που τον ενοχλούν, ω του θαύματος, από την ώρα που έσβησαν όντως -και ευχαρίστησε γι’αυτό- σαν να άναψε ο ίδιος τον διακόπτη και να αποδώσει ακόμα καλύτερα απ’ότι πριν, το συζήτησα μετά με τον έτερο φωνακλά της μπάντας, τον Μάνθο στο μπάσο που βοηθούσε τρομερά στα δεύτερα φωνητικά και δεν το αρνήθηκε.
Και οι Sun Of Nothing ως συνέχεια του κύκλου που αφορά το “Maze” και με βάση και την προηγούμενη εμφάνιση στον ίδιο χώρο για την παρουσίαση του δίσκου, είναι στην καλύτερη τους φάση από ποτέ, μοιάζει βαριά κουβέντα αλλά σε μια ιστορία που μετράει πάνω από 25 χρόνια και με τις όλες αλλαγές στη μπάντα, είναι πιο σφιχτοί κι από μέγγενη και πιο βιωματικοί απ’όσο μπορεί να θέλει να παραδεχτεί ο οποιοσδήποτε, ενώ πέταξαν και το "The Prison You Create" στη μέση του σετ και μας έστειλαν για τσάι. Κάθε φορά που ακούς το “Impact” θυμάσαι αυτό το μακρύ ταξίδι τότε που το ντεμπούτο τους το 2003 σε σύστηνε στον ήχο τους και δεν είναι τυχαίο που πολλοί από μας που τους αγαπάμε, λέμε ότι ήταν πρακτικά εν Ελλάδι Amenra, ενώ πάρα πολλοί έχουν εκφράσει την άποψη ότι αν οι Βέλγοι είχαν τον Ηλία στα φωνητικά θα είχαν γίνει κατά πολύ μεγαλύτεροι πολύ νωρίτερα. Επειδή όμως οι ταμπέλες δεν τους αρμόζουν, κι επειδή απλά μπορούν, μας αποχαιρετούν με κάτι που αναφέρουν ότι έχει να παιχτεί καιρό, ξέρουμε ότι θα φάμε μεγάλο κομμάτι στο πρόσωπο και το "Hearthealer" κλείνει τη βραδιά ιδανικά και με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο, με τη μπάντα να μας ευχαριστεί και με τον κόσμο να σπεύδει στη συνέχεια στο merch να τα σηκώσει όλα από όλους.
Ένα μεγάλο μπράβο και στα τρία συγκροτήματα μας, άξιοι συγχαρητηρίων και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά τόσο ίδιοι σε ποιότητα και προσφορά στην Ελληνική σκηνή, αν δεν κινδύνευα να φανώ υπερβολικός, θα πρότεινα να καθιερωθεί ετησίως με τους τρεις τους αποκλειστικά για να επαναλαμβάνεται η ποιότητα της βραδιάς. Υγεία να έχουν όλοι όπως ευχηθήκαμε και κατ’ιδίαν και όλα τα άλλα γίνονται!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
