Για 8η φορά από το 2003 και μετά κι ενώ είχαν αργήσει σχετικά να μας επισκεφτούν, οι αγαπημένοι και πάντα αγέρωχοι Jag Panzer μας τίμησαν για άλλη μια φορά με τον ερχομό τους κι αποδεικνύοντας ξανά πόσο εύκολα μπορούν να κάνουν δική τους την κάθε σκηνή στην κάθε πόλη που επισκέπτονται, γέμισαν ένα πανέμορφο βράδυ Παρασκευής με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, κάνοντας τον κόσμο να ξεχάσει τα βάρη της εβδομάδας που προηγήθηκε και προετοιμάζοντας άπαντες καλύτερα για ένα ξεκούραστο Σαββατοκύριακο. Ο Τύραννος Harry Conklin με τη σειρά του απέδειξε ότι όταν μιλάμε για frontman στη σκηνή, είναι στους κορυφαίους όλων των εποχών και παρότι στα πατημένα 63 του, μοιάζει αειθαλής όσο ποτέ. Ο τρόπος με τον οποίο διατηρεί το εύρος της φωνής του σαν να μην έχει περάσει μια μέρα, είναι πραγματικά παροιμιώδης, ενώ για τους Jag Panzer ισχύει σε κάθε ερχομό τους ότι ισχύει για τους Riot (με V ή χωρίς), κάθε φορά είναι άχαστοι και λίαν εκπληκτικοί και περιεκτικοί. Και μια και το έφερε η κουβέντα, το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους Helstar που έρχονται σε 2 μήνες κι έχουν βγάλει κι αυτοί τρομερό δίσκο, συνεπώς ο κόσμος πρέπει να τους τιμήσει κι αυτούς τον προσεχή Νοέμβριο.
Τη συναυλία ανοίγουν οι Thelemite, οι οποίοι κάθε φορά που τους βλέπω είναι και πιο δεμένοι μεταξύ τους. Λογικό καθώς με την τριβή και τη συχνή συναυλιακή εμπειρία αποκτάται η κλάση όλο και πιο πολύ. Το πρόσφατο άλμπουμ τους “Powers Of Darkness’ πριν 4 μήνες , έδειξε ότι είναι σε πάρα πολύ καλό δρόμο κι ότι τα τελευταία χρόνια που μας προσφέρουν δίσκο ανά 2 χρόνια, είναι έτοιμοι να δεχτούν όλο και μεγαλύτερη αποδοχή από όσους ξέρουν να εκτιμούν τις μπάντες που δουλεύουν σκληρά. Αν προσθέσουμε την ιδιαίτερη σκηνική παρουσία τους βγαλμένη με ‘80s στήσιμο καθώς η δεδομένη αγάπη τους στους Judas Priest είναι απολύτως λογική και κατανοητή, η φωνή του Γιάννη γίνεται και πιο οικεία στον ακροατή με όσες φορές τους βλέπει, ενώ ο Ρένος στα τύμπανα διαγωνίζεται στο πότε θα κάνει τα τύμπανα να αναφωνήσουν ένα περιβόητο ρητό που θα’λεγε “τι του έχουμε κάνει μωρέ του μαλακισμένου και μας βαράει έτσι αλύπητα;”, πολλά τα νεύρα του και σαφώς προς όφελος της μπάντας. 45’ πλήρους εμφάνισης ολοκληρώθηκαν με ένα μαγκιόρικο και άκρως σωστό “Children Of The Grave” των Black Sabbath ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Ozzy και αποχώρησαν με χειροκροτήματα, έχοντας προσθέσει στο παλμαρέ τους άλλη μία μεστή εμφάνιση.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνουν οι Angelo Perlepes’ Mystery με τον Μαέστρο να έχει βγάλει άλλο ένα σημαντικό άλμπουμ στην καριέρα του πρόσφατα, το πολύ όμορφο “Spelled By Fire” που με τη μεγάλη του διάρκεια, ανταμείβει τον ακροατή που θα του δώσει χρόνο. Η μπάντα όπως πάντα άχαστη όποτε παίζει, παρουσιάζει αυτό το όμορφο κι από άλλη εποχή στυλ, με τον Billy Vass στη φωνή ως προσθήκη που δίνει άλλες δυναμικές στο συγκρότημα. Με τον Σάκη στο μπάσο και τον Θάνο στα τύμπανα να αποτελούν δύναμη σαν rhythm section και την Στέλλα στα δεύτερα φωνητικά, ο Μαέστρος εξαπολύει τραγουδάρες πρόσφατες αλλά και παλιές που γίνονται δεκτές με χειροκρότημα και εντυπωσιασμό από όσους δείχνουν να μην έχουν ακούσει ακόμα το πρόσφατο υλικό. ΟΚ προφανώς και όταν παίζεται το “Tales… Of The Unexpected”, το οποίο μπορούμε να το παρομοιάσουμε με το αντίστοιχο “You Don’t Remember, I’ll Never Forget” trademark τραγούδι της μεγάλης καριέρας του συνονόματου βιρτουόζου, γίνεται ένας έξτρα χαμός, αλλά αυτό δεν αποτρέπει από νέα κομμάτια όπως το “Stormrider” για παράδειγμα να δείξουν τη δύναμη και αξία τους. Άλλα 45’ κυλάνε υπέροχα με μία φοβερή εμφάνιση και τον ίδιο τον Άγγελος στο τέλος να μας ευχαριστεί όλους εμφανώς πλήρης για όσα κατέθεσαν επί σκηνής.
Χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση σε όλο το πρόγραμμα και το ίδιο ίσχυσε και στους Jag Panzer, οι headliners της βραδιάς σκάνε με βόμβα μεγατόνων, το εμβατηριακό “Chain Of Command” το οποίο θα δώσει τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα 85’. Να τονίσω ότι παρότι δεν ήταν μαζί τους ο Mark Briody στις κιθάρες και ο Rikard Stjernquist στα τύμπανα, φρόντισαν να μη φανεί καν το κενό τους με τον Casey Trask και τον μόλις 26 ετών Jacob Lee Coleman αντίστοιχα να κάνουν φοβερή δουλειά. Αυτό που ακολουθεί όπου το πάνε χρονολογικά κι ανά δίσκο στα 5 πρώτα κομμάτια (άνευ “Dissident Alliance” προφανώς) δεν έχει προηγούμενο. “Υοu need a license to drive sometimes, but others need a license to kill” μας λέει παραστατικά ο… Χάρης πλέον των Ελλήνων, ο Conklin έχει καταπιεί μεγάφωνο κι εντυπωσιάζει, ενώ για τη συνέχεια μας ρωτάει στα Ελληνικά “τι χρώμα;” προδίδοντας ότι θα παιχτεί το “Black”. Και μαζί με το δίδυμο των “Iron Eagle” (ακόμα πετάνε οι τσιρίδες του στον αέρα) και του “King At A Price” από το καταπληκτικό και Μακβεθικό “Thane To The Throne”, θα πάμε επιτέλους στο τελευταίο άλμπουμ “The Hallowed” με το “Onward We Toil” που ανάβει τα αίματα.
Πολύ αγαπημένο το “The Mission (1943)” όπως και το “Casting The Stones” σαν δίσκος γενικότερα, ενώ ακριβώς στη μέση του σετ έρχεται η στιγμή που περιμένουν οι οπαδοί σε κάθε συναυλία τους. Ο Conklin αφού αναφέρει για το “Ample Destruction” το φοβερό “It goes to issue after issue after issue and print after print after print, so something good must be done to keep going on, so we have to teach our children to do the right thing”, έρχεται το τιτάνιο “Harder Than Steel” να βάλει φωτιά στο Κύτταρο όπως μόνο οι Panzer ξέρουν να θέτουν ανάφλεξη. Δε σταματάει εκεί όμως το μεγαλείο του εν λόγω κορυφαίου τους δίσκου, αλλά καπάκια έχουμε και το “Symphony Of Terror” αλλά και το “Reign Of The Tyrants”, ενώ επιστρέφουμε προσωρινά στο τελευταίο άλμπουμ με το “Dark Descent” και το “Stronger Than You Know’, πριν η συναυλία κλείσει με παλιότερα άσματα μέχρι το τέλος. Μας προειδοποιεί ο Τύραννος ότι στο επόμενο κομμάτι θα πετάξουμε ψηλά και δεν εννοεί άλλο από το “Take To The Sky”, ενώ η τελευταία τριάδα θα θέσει νέο δεδομένο στο πως μπορεί να κλείσει ιδανικά μια συναυλία, με πλήρη συμμετοχή του κοινού από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο να τραγουδάνε σε σημείο να βγάζουν τα λαρύγγια τους.
Πραγματικός πόλεμος όνομα και πράγμα στο “Warfare”, με σχεδόν χουλιγκανική διάθεση απο μπάντα και κοινό, ένα κοινό που δε θα διστάσει να επιδοθεί και σε crowdsurfs με τη μπάντα να βλέπει και να μην πιστεύει τι γίνεται, ενώ η κατάσταση μένει έκρυθμη στο “Generally Hostile” και για το τέλος ένα κομμάτι που όλοι λατρεύουν για “κάποιον που φοράει μαύρα και ίσα που προλαβαίνει να τον δει κάποιος” όπως μας λέει ο Harry. To “Shadow Thief” κλείνει ένα σετ 15 κομματιών και 85’ τιμιότατης διάρκειας, μας ζητάνε και συγνώμη ενώ φωνάζουμε κι άλλο, με τον Τύραννο να δείχνει τον Casey Trask και να μας λέει ότι πιέστηκε πολύ να μάθει αυτά τα 15 κομμάτια αλλά δεν πρόλαβαν να έχουν άλλα για το σετ και μας τα χρωστάνε για το μέλλον. Ικανοποιητική η προσέλευση παρότι θα μπορούσε και ίσως θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη, δεν ξέρω αν κάποιους τους απέτρεψε το γεγονός της απουσίας των Briody/Stjernquist, αλλά σίγουρα αν δουν βίντεο ή ακούσουν απόψεις για τη συναυλία, θα μετανιώσουν πολύ που δεν ήρθαν. Σαφώς δεν είναι πάντα εύκολο να δεις μια μπάντα που έχει έρθει 8 φορές κάθε φορά που είναι διαθέσιμοι. Αλλά από την άλλη, για κάποιο λόγο έρχονται συχνά.
Όσα ξέρει η μπάντα κι ο οπαδός κάποιες φορές, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Εύχομαι να ακολουθήσουν πολλές ακόμα ανάλογες μαζώξεις για την πάρτη των Panzer αλλά και όποιας μπάντας δεδομένων φιλελλήνων έρχονται, μας τιμάνε και τιμάνε και τη μεγάλη τους ιστορία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης @christof_on_stage
Comments
