Θα ξεκινήσω αυτό το ρεπορτάζ με την εξής πρόταση. . Όσοι δεν ήρθατε τη Παρασκευή 17 Απριλίου στο Gagarin στη συναυλία του εμβληματικού frontman Roy Khan (Conception, ex-Kamelot) χάσατε μια από τις καλύτερες συναυλίες των τελευταίων χρόνων. Όσοι ήσασταν εκεί, το συγκεκριμένο event θα το διηγείστε και στα εγγόνια σας.
Δεν ήταν απλώς μια συναυλία αλλά μια μυσταγωγική εμπειρία που «λύγισε» το Gagarin.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και πιστέψτε με αξίζει τον κόπο.
Λόγω της συμπλήρωσης 20 χρόνων της κυκλοφορίας του δίσκου “The Black Halo” των Kamelot, ( Μάρτιος 2005) ενός από τους κορυφαίους δίσκους της μπάντας, το δεύτερο μέρος ( concept album, με το “Epica” να είναι το πρώτο) ο πρώην τραγουδιστής τους - μέλος αλλά και μέρος της εξαιρετικής αυτής κυκλοφορίας- Roy Khan, ήρθε στην Ελλάδα για να μας παρουσιάσει κάποια από τα τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου αλλά και κάποια ακόμη κορυφαία της εποχής που ήταν μέλος της μπάντας.
Τη συναυλία άνοιξαν οι Αμερικάνοι symphonic metallers Seven Spires οι οποίοι δημιουργήθηκαν στη Βοστόνη το 2013 από τον κιθαρίστα Jack Kosto και από τη τραγουδίστρια Adrienne Cowan.
Με βάση τη πρόσφατη περιοδεία τους για το άλμπουμ “A Fortress Called Home”, η μπάντα ήρθε οπλισμένη και έτοιμη.
Σε ένα Gagarin κάτι περισσότερο από μισογεμάτο την ώρα που ανέβηκαν στη σκηνή, η μπάντα απέδωσε άψογα τα τραγούδια της, με αρκετούς από το κοινό να γνωρίζουν αρκετά από αυτά.
Η Adrienne εναλλάσσονταν με άνεση ανάμεσα σε μελωδικά ‘καθαρά ‘ φωνητικά και ακραία death/black metal growls.
Με τέσσερις δίσκους στο ενεργητικό τους, έπαιξαν τραγούδια από σχεδόν ολόκληρο το ‘ οπλοστάσιο ‘ τους.
Μια μπάντα που αγαπάει τη σκοτεινή μελαγχολική αλλά και επική ατμόσφαιρα, με μουσικούς μεγάλους fans των Kamelot, και με την Adrienne να έχει δηλώσει πως ο Khan είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές της, δεν επιλέχθηκε τυχαία από του Roy Khan ως support band αλλά παρέμεινε στη σκηνή και ως backing band αφού αποτέλεσε τη μπάντα του για το δικό του set.
Εν κατακλείδι μια μεστή εμφάνιση από τους Seven Spires στο δικό τους set.
Πάμε τώρα στο κυρίως μενού.
Ο Roy Khan δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής, είναι μια ολόκληρη σχολή στο melodic – symphonic - power metal.
Για πολλούς θεωρείται η κορυφαία - ή τέλος πάντων μια από τις κορυφαίες φωνές- που πέρασε ποτέ από το ιδίωμα καθώς κατάφερε να φέρει μια θεατρικότητα και μια συναισθηματική βαθύτητα που σπάνια συναντάς.
Ένας τραγουδιστής που δεν βασίζεται σε τσιρίδες, με μια βελούδινη βαρύτονη- τενόρο φωνή η οποία βασίζεται στο συναίσθημα αλλά και στη τεχνική λόγω της κλασικής του παιδείας με εκπαίδευση στην όπερα.
Ο Roy Khan δεν επέστρεψε απλώς στη σκηνή, επέστρεψε στον θρόνο του.
Εάν υπήρχε μια λέξη για να περιγράψει κανείς το κλίμα το Gagarin τη περασμένη Παρασκευή το βράδυ, αυτή θα ήταν ‘ έκσταση ΄.
Με έναν Roy Khan σε τρομερή κατάσταση, γεμάτο ενέργεια, η συναυλία μετατράπηκε γρήγορα από ένα απλό live σε μια γιορτή που θα θυμόμαστε για καιρό.
Με ένα πλατύ χαμόγελο που δεν έφυγε στιγμή από το πρόσωπό του, η συναυλία μετατράπηκε γρήγορα από ένα απλό live σε μια γιορτή από τις πρώτα κιόλας νότες του ‘When the Lights are Dawn’ με το οποίο ξεκίνησε το set του.
Με ένα Gagarin γεμάτο πια, το ένα τραγούδι από τον δίσκο “The Black Halo” διαδέχονταν το άλλο, με κάποια ‘διαλείμματα’ από κλασικά τραγούδια των Kamelot της Roy Khan περιόδου.
‘Soul Society’, ‘Moonlight’, ‘Center of the Universe’, η μπαλάντα ‘Abandoned’ στην οποία απέδειξε πως η φωνή του είναι σε άψογη κατάσταση σε μια ιδιαίτερα συναισθηματική ερμηνεία, όπου η σιωπή στο Gagarin ήταν τέτοια που άκουγες ακόμα και την αναπνοή του ανάμεσα στις νότες, το 'The Haunting’ ντουέτο με την Adrienne Cowan να αναλαμβάνει επάξια το γυναικείο μέρος, μια από τις φορτισμένες στιγμές της βραδιάς.
Ακολούθησε το καταιγιστικό ‘Rule the World’, το ‘ ντελικάτο ‘ επικό δεκάλεπτο έπος ‘Memento Mori’ και τα υπερκλασικά ‘Karma’ και ‘Forever’ όπου έγινε ο κακός χαμός.
Περιττό να σας πω πως ο κόσμος ήταν super ενεργός εκτοξεύοντας το event από μια τυπική συναυλία σε έναν παθιασμένο διάλογο, με τον Khan να δίνει τη ψυχή του στο μικρόφωνο και τον κόσμο να επιστρέφει την ενέργεια τραγουδώντας κάθε στίχο, από το πρώτο κουπλέ μέχρι το τελευταίο ρεφρέν, δημιουργώντας μια συγκλονιστική χορωδία που σκέπαζε τα πάντα.
Δείτε εάν βρείτε το you tube το τέλος του τραγουδιού ‘The Haunting’ και τις εκφράσεις του Roy Khan για το πόσο ‘ γούσταρε ‘ αυτό που έβλεπε και άκουγε για να καταλάβετε τι σας γράφω.
Ακολούθησε encore με τις πρώτες νότες του ‘Ghost Opera’ να πλημυρίζουν τον χώρο, και φυσικά με επικό κλείσιμο το ‘March of Mephisto’ με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που μόνο ο Khan μπορεί να δημιουργήσει.
Video: John Fas
Στο συγκεκριμένο live ο Roy Khan έκρυβε τρείς άσσους στο μανίκι του.
Πρώτος άσσος ήταν η επιλογή των Seven Spires ως backing band, μια μπάντα καλοδουλεμένη, με μουσικούς πολύ υψηλού επιπέδου, άψογους, οι οποίοι μας παρουσίασαν ένα συμπαγές και τεχνικά άρτιο σύνολο, που όχι μόνο απέδωσαν τα κομμάτια με χειρουργική ακρίβεια αλλά η Adrienne Cowan στάθηκε ισάξια δίπλα του προσφέροντας συγκλονιστικά ντουέτα που θύμισαν τις ένδοξες στιγμές με τη Simone Simons, δεύτερος άσσος ήταν το ότι μαζί με τους Seven Spires στο set του Khan προστέθηκε ακόμη ένας κιθαρίστας ο Caio Kehyayan ο οποίος εάν γνωρίζω σωστά έχει παίξει τις κιθάρες και στον επερχόμενο πρώτο solo δίσκος του Khan– σύνολο δύο λοιπόν- οπότε με δύο κιθάρες ο ήχος γέμισε ακόμη περισσότερο, και τρίτος άσσος ήταν η προσθήκη του πληκτρά Lars Andre Kvistum ο οποίος έδωσε άλλον αέρα στα κομμάτια γεμίζοντας τον χώρο με συμφωνικά θέματα καθιστώντας τα πλήκτρα ισότιμα με τα άλλα όργανα και όχι απλώς συνοδευτικά στα τραγούδια.
Παρά το γεγονός ότι το Gagarin ήταν κατάμεστο ο ήχος ήταν κρυστάλλινος επιτρέποντας στις ορχηστρικές λεπτομέρειες των τραγουδιών να αναδειχθούν, ενώ οι υποβλητικοί φωτισμοί ενίσχυσαν το gothic/fantasy κλίμα της βραδιάς.
Ως επίλογο θα σας έλεγα πως το κλειδί της χθεσινής συναυλίας δεν ήταν μόνο η τρομερή φόρμα του Khan αλλά η ηλεκτρισμένη χημεία του με το κοινό.
Η Αθήνα του απέδειξε την αφοσίωσή της με τον πιο ηχηρό τρόπο.
Φεύγοντας από το Gagarin η αίσθηση ήταν κοινή σε όλους, δεν είδαμε απλώς έναν θρύλο αλλά έναν καλλιτέχνη που αναγεννήθηκε μέσα από την επαφή του με το κοινό.
Έναν καλλιτέχνη που δεν ‘ εκτελεί ‘ απλώς τραγούδια αλλά αφηγείται ιστορίες.
Έναν καλλιτέχνη που δεν έχασε ποτέ το στέμμα του.
Για το Rock Overdose
Παύλος Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες
Κατερίνα Μύτικα
Video: John Fas
Comments
