TI ΒΡΑΔΥ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ! Τι πανέμορφη μάζωξη στο Gagarin με το χώρο γεμάτο χαμόγελα, ευτυχία και πληρότητα από την αρχή ως το τέλος! Όλοι ξέρουμε ότι όταν ο Χάρης (ένας είναι ο Χάρης) αποφασίζει να κάνει συναυλία, θα την κάνει μερακλίδικα, αλλά τέτοια ΠΑΚΕΤΑΡΑ με τρίο έτοιμο να φέρει την καλώς εννοούμενη καταστροφή, δεν το φανταζόμασταν. 30 χρόνια “Tunes Of War” λέει, πότε πέρασαν αλήθεια τα.. τιμημένα; μέχρι κι ο δακρυσμένος σε άκρως συγκινητικό στιγμιότυπο Chris Boltendahl ενώ ο κόσμος τραγουδούσε ασταμάτητα εν χορώ το “Rebellion”, δε μπορούσε να κρύψει την απορία του όταν του είπαν τότε ότι το άλμπουμ ήταν διάσημο στην Ελλάδα, ενώ χαρακτήρισε το κοινό των 1.100 ανθρώπων τότε τον Μάρτη του ‘97 ως ορισμό της τρέλας και δήλωσε υπόχρεος στη χώρα μας για την αγάπη. Κι όμως ο εορτασμός αυτός έγινε ακόμα πιο ιδανικός, πέραν ότι σαφώς και οι Grave Digger έγιναν δεκτοί ως εθνικοί ήρωες, καθώς στο πακέτο είχαμε τους λατρεμένους Brainstorm που είχαν να μας έρθουν 24 (!!!!) ολόκληρα χρόνια και τους κρυφοχουλιγκάνους Blazon Stone που έσπασαν τη Γερμανική κυριαρχία και μας έδειξαν ότι όταν μια Σουηδική μπάντα είναι σπουδαία, βάζει τα γυαλιά σε όλους. Τίποτα δε μπορούσε να πάει στραβά εξ’αρχής, ξεκάθαρα!
Και σκάνε που λέτε μύτη οι Blazon Stone ακριβώς στις 19:15 όπως ανέφερε το πρόγραμμα και με το μπάσιμο του “Raiders Of Jolly Roger” γίνεται Ο ΧΑΜΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ, ξεχάστε ότι ξέρετε από support που ανοίγει συναυλία, μας πήραν, μας σήκωσαν και μας έπνιξαν στον αφρό της θάλασσας, με το πειρατικό τους να σκίζει τις θάλασσες αγέρωχο και τον αρχηγό και ψυχάρα Cederick Forsberg να κατεβάζει σαγόνια με την αγάπη του στο μέταλλο αλλά και με το πόσο παιχταράς είναι. Ο Άλεξ ο Πολωνός τα’λεγε πρώτος για χάρη τους και δεν δίσταζε να αναφέρει ότι έπρεπε ο καπετάνιος Rolf να τον πλήρωνε για να του γράφει τραγούδια για τους Running Wild. Μπορεί όλοι να θέλουμε να δούμε το συγκρότημα που αποτελεί απωθημένο αλλά είναι αυταπόδεικτο ότι ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΟ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ δε θα τους βλέπαμε να αποδίδουν όπως οι Blazon Stone. Μιλάμε για εμφάνιση “κλείστε τα σύνορα να μη φύγουν από τη χώρα” με όσα έκαναν, για πάνω από 70’, μας χαρίζουν 14 ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ με το κοινό να μην πιστεύει τι βλέπει και πάρα πολλούς να αναφέρουν μεταξύ σοβαρού και αστείου “μετά από αυτό έφευγα κιόλας”. Ο δε ντράμερ Kalle Löfgren ΓΕΛΟΥΣΕ ενώ έπαιζε, ΓΕΛΟΥΣΕ το μαλακισμένο, θα τρελαθούμε τελείως με αυτά που έκανε!
Μιλάμε για πολυβόλο ολκής, ασταμάτητος να σιγοντάρει τις ορέξεις του Cederick, με τον συμπαθέστατο τραγουδιστή Matias Palm να μη χρειάζεται κόπο να ξεσηκώσει το κοινό, τον μπασίστα Johannes Frykholm να είναι τέρμα έξω καρδιά και τον έτερο παιχταρά κιθαρίστα Emil Skogh να παίζει κι αυτός τα άπαιχτα δίπλα στον Cederick. Το σετ ήταν απλά ΟΝΕΙΡΟ, πάρε μεταξύ άλλων “Return To Port Royal”, “The Tale Of Vasa” (τι έπος!), “Soldier Blue”, “Hanged, Drawn And Quartered”, ενώ για το τέλος κράτησαν τα καλύτερα με τα “Eagle Warriors” (πανηγύρι), “Chainless Spirit”, “Down In The Dark” με όλο το Gagarin ΕΞΑΛΛΟ και με κλείσιμο που βάζει ταφόπλακα σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να τους παραβγεί με το “Stand Your Line”! Όποιον και να έβλεπες κατά τη διάρκεια του σετ τους, δε μπορούσε να μαζέψει το σαγόνι του και με τα μάτια γουρλωμένα να τους θαυμάζει με ξεκάθαρη απορία τύπου “από που στο διάολο κατέβηκαν αυτοί;” και με τη μπάντα φυσικά να το καταλαβαίνει και να μην κάνει έκπτωση σταγόνας ιδρώτα στη σκηνή. Ο Cederick έδειχνε την καρδιά του όποτε φώναζαν ρυθμικά το όνομα τους και θεωρώ ότι μιλάμε για απόλυτο 10/10 εμφάνισης, σίγουρα οι πιο ενεργητικοί και ανέμελοι στην αξέχαστη αυτή βραδιά.
24 χρόνια από την άλλη χωρίς τους Brainstorm ήταν ΠΑΡΑ πολλά. Ο ίδιος ο Andy B. Franck (ΦΩΝΑΡΑ ΜΟΥ) το τόνισε και υποσχέθηκε να μην κάνουν πολύ καιρό μέχρι να μας ξανάρθουν. Ξεκίνημα-έκπληξη με το φοβερό “Worlds Are Comin’ Through” και μπορεί στην αρχή οι κιθάρες να μη μας κάνουν το χατίρι μια κι ακούγονται καθαρά μεν, όχι δυνατά δε, αλλά μέχρι να μπει το σόλο στο κομμάτι βελτιώνεται αυτό ευτυχώς. O Torsten Ihlenfeld κι ο Milan Loncaric στις κιθάρες, είναι πλέον οι μόνοι που έχουν απομείνει από το ξεκίνημα της μπάντας, ενώ για πρώτη φορά θα τους βλέπαμε με τον νέο μπασίστα Daniel Pel και τον ολοκαίνουργιο κι άκρως φοβερό ντράμερ Kevin Lütolf. Για να πω την αλήθεια με πικραίνει που έφυγε ο αγαπημένος Dieter Bernert, αλλά ο νέος σκίζει και μάλιστα κοπανιέται κιόλας ενώ παίζει σε άκρως πωρωτική εικόνα. Ικανοποιητικότατο σετ δεδομένου ότι ξέραμε δε θα ακούσουμε πολλά παλιά άσματα (δεν παίχτηκε κάτι από το “Metus Mortis” και πίσω) έτσι όταν μετά το “Devil’s Eye” παίζεται το “Shiva’s Tears”, αποτελεί άκρως μεγάλη έκπληξη και χαιρετίζεται ανάλογα φανατικά. Ταμάμ το “The Sheperd Girl”, ενώ ο Andy προλογίζει το “Highs Without Lows” λέγοντας “έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας αλλά πρέπει να μένουμε ενωμένοι”.
Παρότι θεωρώ μπορούσε να παιχτεί άλλο κομμάτι στη θέση της διασκευής (πολύ καλά παιγμένης) “The Boys Of Summer” του Don Henley, το υπόλοιπο της συναυλίας που θα κρατήσει πάνω από 80’ παρακαλώ σε πληρέστατο σετ, έχει μόνο τραγουδάρες, με “All Those Words” και όλο το κοινό να συνοδεύει, όπως στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους, “Glory Disappears”, το “τέρας” του νεότερου άλμπουμ όπως το αποκάλεσαν ονόματι “Garuda” (Υ-Μ-Ν-Ο-Σ) και εμβατηριακό κλείσιμο με το κοινό να τεστάρεται στο τραγούδι στα “Where Ravens Fly”, “Crawling” και ειδικότερα στο τελευταίο και ιδανικό για αυλαία “Ravenous Minds”. Οι Brainstorm σε μία άκρως επαγγελματικότατη εμφάνιση πράγματι έχουν αλλάξει πολύ απ’όταν μας ήρθαν, μας ευχαρίστησαν πολύ που συμβάλλαμε στο να μπει το “Plague Of Rats” στα Ελληνικά charts (απίστευτο επίτευγμα πραγματικά) και έδειξαν πόσο χαρούμενοι ήταν, λέγοντας μας πόσο τους λείψαμε. Καθώς πάντα μας θυμόντουσαν ως δυνατό κοινό, ο Andy δεν δίστασε να μπιζάρει τον κόσμο τεστάροντας το πόσο δυνατοί ήμασταν και γενικά μιλάμε για άρτια εμφάνιση όπως και οι προηγούμενες, με ισορροπημένο σετ μεταξύ πιο up-tempo στιγμών και πιο sing-along καταστάσεων. Η απόδοση του νέου ντράμερ με κάνει να αισιοδοξώ για το μέλλον τους κι εύχομαι άκρως πιο σύντομη επιστροφή. (Κείμενο: Άγγελος Κατσούρας)
Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου μετά από αυτό που μας πρόσφεραν επί μιάμιση ώρα οι Γερμανοί, πολλά και διάφορα είναι τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν. Ας ξεκινήσω με το ίδιο το συγκρότημα. Οι Grave Digger είναι υπόδειγμα συνέπειας, εργατικότητας κι αγάπης για το ένδοξο και τιμημένο metal εδώ και 46 χρόνια ή 42 αν το μετράτε από το ντεμπούτο. Τους απήλαυσα δυο φορές μέσα σε ένα χρόνο, φεύγοντας γεμάτος και ήσυχος και τις δύο. Αποτελούν συναυλιακή εγγύηση, είναι 100% σίγουρο ότι τίποτα δεν θα πάει λάθος σε μια εμφάνισή τους, ειδικά όταν παρουσιάζουν σχεδόν ολόκληρο το μέγιστο “Tunes Of War” που έχει τα τριακοστά του γενέθλια.
Ένα λεπτό πριν τις 22.30 και από τα ηχεία ακούγεται η εισαγωγή του “The Brave”. H μπάντα στα όπλα, τελευταίος βγαίνει ο Chris Boltendahl, όλοι παίρνουν θέση και σκάει η βόμβα του “Scotland United”. Η δουλειά φαίνεται ότι θα πάει καλά εξαρχής. Ήχος και παιξίματα ανωτάτου επιπέδου κι ένα κοινό να φωνάζει «United, united we stand. United-united, forever and ever». Aποθέωση και “The Dark of the Sun”, ήχος σαν το δίσκο και πάλι το κοινό να υπερκαλύπτει τον Chris που σαν να ζει μέρες ’97 ξανά. «Fight - Freedom we fight. Stand - Scotland's pride», το “William Wallace (Braveheart)” συνεχίζει να σκορπά πανικό και χαρά, όπως και όλα τα κομμάτια του “Tunes Of War” που ακούστηκαν.
Στο πρώτο μέρος λοιπόν ακούσαμε σχεδόν όλο το άλμπουμ και λέω σχεδόν διότι μόνο τα "The Battle of Flodden" και "Cry for Freedom (James the VI)" δεν παίχτηκαν. Προφανώς και όλα τα κομμάτια αποθεώθηκαν από μπάντα και κοινό, αλλά τα ρέστα δόθηκαν στο "Rebellion (The Clans Are Marching)". Εμείς το ξεκινήσαμε, συγκινήσαμε απίστευτα τον Chris, σχεδόν δάκρυσε ο άνθρωπος γιατί τέτοια πρωτοφανή αγάπη δεν πιστεύω να έχει συναντήσει αλλού. Και ξέρετε, έρχεται κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου για τους κόπους σου. Και ο φιλέλλην Chris απολαμβάνει απέραντη αγάπη ακόμα, γιατί το λέει η καρδούλα του. «The clans are marching `gainst the law, Bagpipers play the tunes of war, Death or glory I will find, Rebellion on my mind», το φωνάζαμε πριν, κατά τη διάρκεια και χωρίς σταματημό μετά.
Έπρεπε να κάνει σήμα με τα χέρια ο συμπαθής frontman για να περάσουμε στο δεύτερο μέρος. Εκεί είχαμε κάτι σαν ένα best-of αλλά με το βάρος να πέφτει στα άλλα δυο άλμπουμ της τριλογίας, “Excalibur” και “Knights of the Cross”. Τα δύο ομώνυμα συν τα “The Curse of Jacques”, “The Round Table (Forever)” και “Morgane le Fay” συνέχισαν το heavy/power πανηγύρι που έφτανε στο απόγειό του. Στο encore γυρίσαμε στα 80's και σε old school καταστάσεις. Speed metal με το “Headbanging Man”, κακός χαμός στο “Witch Hunter” και φυσικά κλείσιμο με το αειθαλές και παντοτινό “Heavy Metal Breakdown”. 17 κομμάτια σε μιάμιση ώρα ασταμάτητα, από 4 μουσικούς που χαίρονται τη ζωή και το ίδιο το μέταλλο.
Jens Becker, Tobias Kersting και Marcus Kniep στέκονται βράχοι δίπλα στο Αρχηγό, τη ζωντανή Ιστορία του γερμανικού μετάλλου δηλαδή. Ο Boltendahl μοιάζει ένας γλυκύτατος άνθρωπος, παρότι ποτέ δεν τον έχω γνωρίσει από κοντά. Μου βγάζει όμως μια καλοσύνη και θετική αύρα, κοντεύει τα 70 και δεν μασάει τίποτα. Η ζωή του όλη είναι heavy metal, δικαιότατα γνώρισε αποθέωση κι αυτός και οι υπόλοιποι για ό,τι έχουν προσφέρει και με εμφανίσεις σαν αυτές προσφέρουν ακόμα. Υπέροχη νύχτα και για τους Βlazon Stone και Brainstorm, τέτοια πακέτα θέλουμε κι αποζητάμε σαν τρελοί και όσο έρχονται θα είμαστε εκεί. (Κείμενο: Μιχάλης Τσολάκος)
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα @mitica_photography
Comments
