Οι λατρεμένοι power metallers Brainstorm από το Heidenheim της Γερμανίας, υπήρξαν από τα πρώτα τους βήματα ακόμα μία από τις πλέον ποιοτικές και σταθερές μπάντες των τελευταίων τριών δεκαετιών, σε βαθμό που αρκετοί να τους χρεώνουν ότι το είδος έμεινε ζωντανό σε καιρούς που είχε φθίνει τα μέγιστα. Μάλιστα οι Brainstorm ήταν αυταπόδεικτα το συγκρότημα που συνέχιζε να βγάζει εκπληκτικά άλμπουμ όταν οι παραδοσιακές μεγάλες δυνάμεις όλο και έπεφταν σε ποιότητα, με αποτέλεσμα να βγάζουν επιεικώς ανεπαρκή ως και πλήρως απαράδεκτα άλμπουμ που στεναχωρούσαν πολύ όσους μεγάλωσαν μαζί τους. Οι Brainstorm από την άλλη με εκπληκτική σταθερότητα και κατάθεση ψυχής, έκαναν πάντα τη διαφορά και έφτασαν σε σημείο να γίνονται αρκετά πιο αποδεκτοί με τα χρόνια. Προσωπική πάντα άποψη είναι ότι άξιζαν από πολύ νωρίς να έχουν πολύ μεγαλύτερη αγάπη και αποδοχή, αλλά έστω και αργά έχουν αρχίσει να παίρνουν ένα μικρό μέρος από όσα τους άξιζαν.
Στο αφιέρωμα χωρίζουμε την περιεκτικότατη καριέρα τους σε 4 μέρη και στις ενότητες θα δοθούν τίτλοι ταινιών του μεγάλου James Bond, καθότι οι Γερμανοί φίλοι μας πάντα σαν άλλοι πράκτορες εχεμύθειας, έφερναν σχεδόν πάντα την αποστολή τους εις πέρας, συν ότι πρέπει να συνδυάσουμε και την μεγάλη τους αγάπη και επιρροή σαν συγκρότημα.
DIAMONDS ARE FOREVER
“Soul Temptation” (2003, Metal Blade Records)
Το απόλυτο άλμπουμ μιας λαμπρής καριέρας, εκεί που δεν το περίμενε ίσως κανείς. Ήταν πάντα σταθεροί ως και σπουδαίοι, αλλά με το 5ο τους άλμπουμ σε διάστημα 6 ετών μάλιστα, οι Brainstorm μας παρέδωσαν το απόλυτο 10αρι τους σοκάροντας άπαντες. Από το ξεκίνημα με το κορυφαίο “Highs Without Lows” μέχρι και το τέλος με το “Rising” παρελαύνει το απόλυτο σύνολο της καριέρας τους, ειδικά κομμάτια σαν το “The Leading” ή το “Dying Outside” μοιάζουν να μην έχουν αντίπαλο, ενώ η τριλογία “Shiva’s Tears”/”Fornever”/”Soul Temptation” είναι ίσως το απόγειο μιας προσπάθειας ετών που καρποφόρησε εδώ με τον ιδανικότερο τρόπο. Ήταν ο δίσκος με τον οποίο ακόμα κι όσοι απλά τους είχαν μια συμπάθεια ή τους άρεσαν έστω λίγο, έριξαν πλήρως τις άμυνες τους και τους αποδέχθηκαν επίσημα στο κλαμπ των σπουδαίων. 23 χρόνια μετά μοιάζει αδιανόητο και όχι απλά είναι το καλύτερο τους άλμπουμ αλλά κι ένα από τα κορυφαία της ιστορίας της κραταιάς Metal Blade.
“Unholy” (1998, B.O. Records)
Στο 2ο άλμπουμ τους οι Brainstorm κάνουν το μεγάλο breakthrough και το “Unholy” πιάνει εξαπίνης όλο τον κόσμο που η πλειοψηφία του δεν είχε πάρει ακόμα χαμπάρι το ντεμπούτο “Hungry” ένα χρόνο πριν. Το ξεκίνημα με το “Holy War” σε σχεδόν thrash ρυθμούς είναι πολιορκητικός κριός και ένα από τα παντοτινά αγαπημένα τραγούδια τους, ενώ η ωριμότητα τους σε σχέση με το ντεμπούτο τους είναι παροιμιώδης κι αποτυπώνεται σε τραγουδάρες όπως το “Voices”, το “Don’t Stop Believing” αλλά και το “Dog Days Coming Down”. Ήταν το τελευταίο τους άλμπουμ με τον Marcus Jürgens στα φωνητικά και είναι και αυτό που τους έφερε πρώτη φορά στην χώρα μας, με τον Henning Basse στα φωνητικά ωστόσο, όπου διέλυσαν με συνοπτικές διαδικασίες τους διαφημισμένους Ιταλούς Labyrinth. Κορυφαίο και σχεδόν αψεγάδιαστο άλμπουμ, ενώ πολλοί που το έχουν στην μεταλλική συσκευασία το θεωρούν φετίχ ζωής. Εδώ τυπικά κλείνει και το κεφάλαιο της αρχικής τους εποχής.
“Ambiguity” (2000, Metal Blade Records)
To αμέσως επόμενο άλμπουμ τους βρίσκει με νέο τραγουδιστή τον φοβερό Andy B. Franck που είχε κάνει αισθητή την παρουσία τους με τους Ivanhoe και τους Symphorce, ωστόσο στους Brainstorm και ο ίδιος έβγαλε τον καλύτερο του εαυτό και η διαφορά κλάσης είναι αισθητή από την αρχή. Αρχίζουν να γράφουν κάποια μεγαλύτερα τραγούδια σαν το “Beyond My Destiny” που δείχνει το μέλλον, ενώ εισχωρούν και τα πρώτα ανατολίτικα στοιχεία πολύ εύστοχα με το φοβερό “Maharaja Palace”. Η τύχη τους έφερε ξανά ενώπιον του Ελληνικού κοινού σε μία συγκλονιστική συναυλία, όπου ο support ρόλος στους μεγάλους Armored Saint όχι μόνο δεν τους σκέπασε, αλλά στάθηκαν ως ίσοι δίπλα στους μεγάλους Αμερικάνους σε βραδιά όνειρο. Τα καλύτερα έδειχναν να έρχονται καθώς τα πάντα έγιναν πιο επαγγελματικά και οι προοπτικές τους για καλύτερη προώθηση στην μεγάλη Metal Blade κακά τα ψέματα, αυξήθηκαν υπέρ τους. Απίστευτο ότι πέρασαν 26 χρόνια και δεν έχει γεράσει καθόλου ηχητικά.
“Metus Mortis” (2001, Metal Blade Records)
Ένα χρόνο μετά το “Ambiguity” και χωρίς καθόλου χρονοτριβή, οι Brainstorm σφραγίζουν τη χρυσή τους εποχή με το βαρύτερο ως τότε άλμπουμ τους. To “Metus Mortis” τους βρίσκει πιο Αμερικάνους από ποτέ στον ήχο και με τρομερή παραγωγή, οι δυναμικές τους προσφέρουν νέες απολαύσεις στους φίλους τους. Εκπληκτικά και άκρως groovy τραγούδια σαν το “Blind Suffering”, το “Checkmate In Red” και δυναμίτες σαν τα “Shadowland”, “Into The Never”, συναντάνε πιο μεσαίου ρυθμού ύμνους όπως το “Hollow Hideaway” και το “Under Lights”, με τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία ρυθμών ως τότε και με φοβερό κλείσιμο στο “Strength Of Will”. Οι Brainstorm πιστοποιούν στο τέλος σε Hidden track την μεγάλη τους αγάπη στους Vicious Rumors με τους οποίους πάντα παρομοιάζονταν, με μία ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ εκτέλεση του αθάνατου “Don’t Wait For Me” με πολύ κόσμο τότε να το ανακαλύπτει αρκετό καιρό μετά (πάντα ακούμε μέχρι τέλους) και με τα σαγόνια να πέφτουν στο πάτωμα άλλη μια φορά.
GOLDFINGER
“Downburst” (2008, Metal Blade Records)
Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη της δισκογραφίας τους βάσει προσδοκιών. Δυστυχώς ο συμπαθέστατος μπασίστας Andreas Mailänder θα αποτελέσει παρελθόν, έτσι το μπάσο θα παίξει στο δίσκο ο κιθαρίστας Milan Loncaric. Το “Downburst” θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το… thrash άλμπουμ των Brainstorm βάσει ορμής,βαρύτητας αλλά και παραγωγής, καθώς ξεκινάει με το καταστροφικό “Falling Spiral Down” και ποιός άκουσες τότε το συγκρότημα και δεν φοβήθηκε με αυτό που βγήκε από τα ηχεία. Ίσως είναι το άλμπουμ που αδικείται που δεν είναι σε ψηλότερη κατηγορία αλλά παίζει ρόλο και το βίωμα με τα προηγούμενα. Συγκλονιστικό και υπεράνω περιγραφής το “End In Sorrow” στην κατά πολλούς κορυφαία ερμηνεία του Andy B. Franck, ενώ το single “Fire Walk With Me” είχε κάνει όλη τη “βρώμικη” δουλειά πριν την κυκλοφορία του δίσκου. Εδώ σταματάει κι ένα αδιανόητο σερί από αποκλειστικά 8+ άλμπουμ με τους Brainstorm να κάνουν το απόλυτο 7/7 και το μέλλον να μοιάζει -προσωρινά ευτυχώς- όχι και τόσο λαμπερό.
“Plague Of Rats” (2025, Reigning Phoenix Music)
To περσινό άλμπουμ των Brainstorm που γέμισε χαρά τον κόσμο και μάλιστα καρφώθηκε και στα Ελληνικά charts (που να το πούμε να μας πιστέψουν;), δείγμα της αποδοχής του. Θεωρώ ότι δεν το περίμενε κανείς μας να είναι τόσο υπέροχο αν και τα πρώτα δείγματα ήταν υπεράνω ενθαρρυντικά, με το “Garuda (Eater Of Snakes)” να είναι για πολύ κόσμο το καλύτερο μεταλλικό τραγούδι του 2025. Απίστευτα τραγούδια σε μεγαλειώδη έμπνευση που θύμισε τα παλιά και σίγουρα το κορυφαίο τους άλμπουμ από την εποχή του “Downburst” κι έπειτα με χαρακτηριστική ευκολία, έχει τα περισσότερα ανατολίτικα στοιχεία της ιστορίας τους σε δίσκο, ενώ έχει κι επίσημα την κορυφαία ΕΞΩΦΥΛΛΑΡΑ της καριέρας τους, ορισμός του αριστουργήματος. Είναι και το μοναδικό άλμπουμ με τον συμπατριώτη μας Jim Ramses στο μπάσο που δεν έμεινε πολύ στη μπάντα, αλλά πρόλαβε να γράψει τη δική του όμορφη ιστορία μαζί τους. Εύχομαι να μας προσφέρουν κάτι ανάλογο και στο μέλλον!
“Liquid Monster” (2005, Μetal Blade Records)
Ξέρω ότι ίσως το αδικώ λίγο γιατί είναι κι αυτό σπουδαίο άλμπουμ, όχι τόσο όσο οι προκάτοχοι του αλλά και πάλι με τραγουδάρες που έμειναν στην ιστορία όπως το εναρκτήριο εμβατηριακό “Worlds Are Comin’ Through” και τα καταπληκτικά “Inside The Monster”, “Invisible Enemy” και “Despair To Drown” μεταξύ ίσων. Φοβερό το single “All Those Words” που τους είχε δώσει τρελό airplay εκείνη την εποχή, ενώ ότι ισχύει για το “End In Sorrow” στο “Downburst”, ισχύει για το “Heavenly” εδώ, με έναν Andy B. Franck να συγκλονίζει με ερμηνεία ζωής. Τρομερό το artwork, εκπληκτικό και το digibook της εποχής με έξτρα καλούδια, γενικά ένα άλμπουμ με υψηλή αποδοχή εκείνη την εποχή και με μόνο “ελάττωμα” ότι υπέφερε την σύγκριση με το αξεπέραστο “Soul Temptation”, σίγουρα δίσκος που θα ονειρευόταν κάθε συγκρότημα εκεί έξω, αλλά για τους Brainstorm και τις απάτητες κορυφές που είχαν χαρίσει, ήταν άλλη μια μέρα στη δουλειά που λέμε.
“Hungry” (1997, B.O. Records)
Το αγαπημένο και μάλλον ξεχασμένο στο χρόνο ντεμπούτο των Brainstorm έγινε περισσότερο γνωστό για το γεγονός ότι λόγω φτωχής διανομής -ως και ανύπαρκτης στη χώρα μας- ήταν “αυτό με το alien στο εξώφυλλο” που όλοι έψαχναν και κανείς δεν το έβρισκε. Να’ναι καλά ο αδερφός Ηλίας Αραβίδης που μου το έφερε τότε από την Γερμανία αλλιώς θα το έβλεπα μόνο στην τότε ενθαρρυντική κριτική του Metal Hammer απ’όπου και μου κέντρισαν την προσοχή και λόγω ονόματος και λόγω του αγαπημένου ξενόμορφου φυσικά. Μέχρι και το λογότυπο ήταν διαφορετικό, αλλά οι Brainstorm ήταν περίπτωση που ΕΥΤΥΧΩΣ δεν ήταν άλλη μια Γερμανική κόπια των Helloween, αλλά μία μπάντα άκρως πιο Αμερικάνικη σε ήχο. Οι Torsten Ihlenfeld, Milan Loncaric και Dieter Bernert είναι από τότε μαζί και αχώριστοι μέχρι σήμερα, και είχαμε την τύχη να ακούσουμε τραγούδια του δίσκου 2 φορές κολλητά (1999/2000). Η προοπτική υπήρχε εξ’αρχής, στη συνέχεια είχαμε εκτόξευση!
YOU ONLY LIVE TWICE
“Firesoul” (2014, AFM Records)
Ο δίσκος-σωτηρία της καριέρας τους κατ’εμέ, καθώς είχαν πάρει επικίνδυνο μονοπάτι με το που είχαν φύγει από την Metal Blade και προσχώρησαν στην AFM Records, σε σημείο να χαρακτηρίζουμε την εταιρεία ως γκαντέμηδες. Σπουδαίο και άκρως ανεβαστικό άλμπουμ το “Firesoul”, ίσως κι αυτό μαζί με το “Downburst” να’ναι τα 2 άλμπουμ του αφιερώματος που θα μπορούσαν να’ναι μια κατηγορία πάνω, αλλά δε μου πήγαινε η καρδιά να αφήσω το ντεμπούτο “Hungry” σε πιο χαμηλή βαθμίδα. Στο μπάσιμο του “Erased By The Dark” και στη συνέχεια με το ομότιτλο έπος, πήγε η καρδιά στη θέση μας εκείνη την εποχή, οι Brainstorm που αγαπήσαμε και όπως και η επόμενη τριάδα που θα ακολουθήσει εδώ, και χρονικά και δισκογραφικά, ήταν δίσκοι που τους κράτησαν ψηλά σε τσίπα, σαφώς σε όχι τόσο τεράστια επίπεδα όπως στο παρελθόν, αλλά προετοίμασαν το έδαφος για το τελευταίο εκπληκτικό άλμπουμ. Στην τετράδα 2014-2021, το “Firesoul” είναι το ξεκάθαρα καλύτερο κι επιθετικότερο άλμπουμ και σίγουρα το πιο κρίσιμο.
“Scary Creatures” (2016, AFM Records)
Ευτυχώς! Αυτή ήταν η πρώτη λέξη που βγήκε ασυναίσθητα από το στόμα όταν είχαμε τα πρώτα δείγματα του δίσκου με το “The World To See” και το εμβατηριακό “We Are…”, η ποιότητα του “Firesoul” συνεχιζόταν σε σχεδόν ίδιο επίπεδο και το “Scary Creatures” ειδικά για 10 χρόνια πριν, μπορεί να χαρακτηριστεί ως και δίσκος-πολυτέλεια. Σπουδαίο σύνολο που τους κράτησε πολύ ψηλά και με τραγουδάρες όπως το δυναμικό “Where Angels Dream” για παράδειγμα ή και το όμορφα διαφορετικό και βαρύτατο ομότιτλο τραγούδι, έδειξαν ότι δεν ξεχνιέται η τέχνη του να γράφεις σπουδαία τραγούδια, ακόμα κι αν για κάποια στιγμή χάθηκε κάπως η έμπνευση στην πορεία. Το θυμάμαι έντονα σαν την πρώτη μεγάλη χαρά του 2016 καθώς κυκλοφόρησε Ιανουάριο και παρότι κάτι έλειπε λίγο για να χαρακτηριστεί πιο uber σύνολο, το συγκρότημα βρισκόταν σε πολύ καλό δρόμο και η σταθερότητα ήταν το ζητούμενο πρωτίστως, η οποία επιτεύχθηκε με χαρακτηριστική ευκολία.
“Midnight Ghost” (2018, AFM Records)
Πιστοί στο ραντεβού τους ανά διετία κατά προσέγγιση όπως κάνουν συνήθως οι φίλοι μας, επόμενο άλμπουμ ήταν το “Midnight Ghost” το οποίο μάλιστα είχε την τύχη να προηγηθεί της κυκλοφορίας του ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και κολλητικά τραγούδια της ιστορίας τους, το καταπληκτικό “Ravenous Minds” που για κάποιο λόγο όλοι οι μεταλλάδες τραγουδούσαν συνεχώς εκείνο τον καιρό καθώς δε μπορούσε με τίποτα να βγεί από το μυαλό τους. Όχι ότι πάνε πίσω κι άλλα άσματα όπως το “Revealing The Darkness” ή το “When Pain Becomes Real”, αλλά το “Ravenous Minds” έχει συνδυάσει το όνομα του με το “Midnight Ghost” απόλυτα και ποιός μπορεί να αδικήσει τον συνειρμό. Πολύ όμορφο άλμπουμ με μία πιο ξεκάθαρη προσέγγιση των Brainstorm να καθιερωθούν εμπορικά, πράγμα που πέτυχαν χωρίς να χάσουν το ύφος τους, αλλά ξεκάθαρα ο δίσκος είχε πρόθεση να είναι περισσότερο ευκολομνημόνευτος κι όχι τόσο επιθετικός. Η εγχείριση πέτυχε κι ο ασθενής έζησε!
“Wall Of Skulls” (2021, AFM Records)
6o σερί άλμπουμ στην AFM για το συγκρότημα και 6ο σερί -και τελευταίο- για το συγκεκριμένο Line-up, καθώς ο φοβερός -και μεγάλος death metaller- μπασίστας Antonio Ieva έπαιξε για τελευταία φορά με το συγκρότημα. Το “Wall Of Skulls” συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το “Midnight Ghost”, με ξεκάθαρη μια πιο ευκολοάκουστη και ενδεχομένως πιο εμπορική προσέγγιση, χωρίς και πάλι να ακούγεται τυρένιο και με πολύ όμορφες στιγμές όπως τα “Escape The Silence” με τη συμμετοχή του Peavy (ένας είναι ο Πίβης, μην ακούσω “ποιός Peavy;”), “Glory Disappears” και “Turn Off The Light” που γυρίστηκαν σε βίντεο σε πολύ επιθετικό Marketing από πλευράς μπάντας. Πολύ όμορφο άλμπουμ, όχι ίσως όσο τα προηγούμενα τους, αλλά και πάλι υπεράνω μέσου όρου. Το μοναδικό “πρόβλημα” ήταν ότι δημιουργούσε την αίσθηση ότι το συγκρότημα πάει να μπει σε ένα συγκεκριμένο “μοτίβο” επαναλαμβανόμενων δίσκων ώστε να διεκδικήσει μεγαλύτερη αποδοχή, αλλά ευτυχώς οι φόβοι μας δεν επιβεβαιώθηκαν με το σπουδαίο “Plague Of Rats”.
DR. NO
“On The Spur Of The Moment” (2011, AFM Records)
Φαινομενικά τίποτα δε μπορούσε να πάει τόσο στραβά όσο στο “Memorial Roots”, ωστόσο ακόμα και οι Brainstorm φαινόντουσαν να μη μπορούν να σταθούν δυνατά στα πόδια τους εκείνη την εποχή. Το “On The Spur Of The Moment” δεν είναι τόσο κακό όσο ο προκάτοχος του, αλλά ακόμα και με τη σημερινή καλή διάθεση και την πάροδο 15 ετών (φανταστείτε πόσο δε θέλουμε να το θυμόμαστε οι περισσότεοροι, που δεν καταλάβαμε καν πως πέρασε ο χρόνος), δε μπορεί να περάσει τη “βάση” του τι είναι ανεκτό, αποδεκτό, ποιοτικό και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει θετικά και αν το κάνει συμπαθές. Αναλογικά εδώ μας έλουσε περισσότερος κρύος ιδρώτας απ’ότι με τον προκάτοχο του, γιατί εκεί η περίπτωση αποτυχίας ήταν πολύ ξεκάθαρη, εδώ όμως διακρίναμε συνθετικό τέλμα που δεν είχε επιστροφή και το συναίσθημα να “χάνεις” ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα δεν ήταν και ότι πιο ευχάριστο εκείνη την εποχή.
“Memorial Roots” (2009, AFM Records)
ΟΧΙ! Αυτή ήταν η πρώτη λέξη που ακούστηκε δυνατά θεωρώ από όλους μας όσοι τους αγαπάμε πολύ όταν ξεκίνησε να παίζει ο δίσκος Δε μπορεί αυτό που έβγαινε από τα ηχεία να ήταν οι αγαπημένοι μας Brainstorm… Από το εξώφυλλο φαινόταν ότι δε θα πάει καλά η δουλειά, κάτι βρωμούσε επικίνδυνα. Ειλικρινά έχω στεναχωρηθεί με δίσκο όσο ελάχιστες φορές όταν το πρωτοάκουσα, ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί, κοιτούσα γύρω μου για να πιστέψω ότι το ζούσα σε αληθινό χρόνο κι ότι δεν ήταν αστείο, ότι είχα μπερδέψει τα πολλά ΜΡ3 που κατέβαζα εκείνη την εποχή και είχε γίνει λάθος στους τίτλους, ότι τέλος πάντων κάτι πρέπει να γίνει να μου επιβεβαιώσει ότι δεν ακούω Brainstorm. Κι όμως ήταν αλήθεια τελικά και η πίκρα δεν αποτυπώνεται με λέξεις. Κάθε σπουδαία μπάντα δικαιούται ένα ατόπημα σαφώς και με 2 κακά άλμπουμ στα 14 δε μπορούμε να πούμε κάτι. Αλλά όχι. ΟΧΙ, ΟΧΙ,ΟΧΙ!
Μετά από 14 άλμπουμ σε 29 χρόνια δισκογραφίας, πιστεύω όπως και οι περισσότεροι θεωρώ ότι η συνέπεια, σταθερότητα και θετικά συναισθήματα που έχουν προκαλέσει οι Brainstorm είναι απείρως περισσότερα από τα αντίστοιχα αρνητικά. 24 χρόνια μακριά από το Ελληνικό κοινό είναι πάρα πολλά και ο κόσμος πρέπει να τους δείξει την αγάπη του και ότι είναι πραγματικά πιο σπουδαίοι απ’ότι έχει φανεί εμπορικά. Θέλω να πιστεύω ότι δίπλα στους Grave Digger και τους Blazon Stone θα μας χαρίσουν μεγάλες στιγμές κι έναν ακόμα έξτρα λόγο να τους αγαπήσουμε περισσότερο.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
