Όσες φορές και να δεις ένα όνομα σαν τον Uli Jon Roth, όταν έρχεται στη χώρα σου και έχεις τη δυνατότητα να πας, τότε πας. Απλά και όμορφα. Έτσι και με αυτό το σκεπτικό για ακόμα μία φορά έγινε το δρομολόγιο Καβάλα – Θεσσαλονίκη για να απολαύσουμε το μαέστρο Roth.
Τη συναυλία άνοιγαν οι Αθηναίοι Destiny Calls για τους οποίους με είχαν ενημερώσει ότι σίγουρα θα μου αρέσουν. Τελικά όμως είχαν άδικο. Δεν μου άρεσαν. Με ενθουσίασαν και μάλιστα σε βαθμό που όταν είπαν ότι έφτασε η ώρα για το τελευταίο κομμάτι κοιτάζω την ώρα και δεν κατάλαβα για πότε πέρασαν τα 45 λεπτά που είχαν στη διάθεση τους. Ομολογώ ότι – κακώς – δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τη συγκεκριμένη μπάντα (πράγμα το οποίο θα αλλάξει) αλλά από το πρώτο κομμάτι ήταν εμφανές ότι πρόκειται για μία φανταστική μπάντα στο χώρο του λεγόμενου μελωδικού hard rock. Πολύ εύλογα η καταπληκτική φωνή της τραγουδίστριας με αυτό το γρέζι που λατρεύω σε αυτή τη μουσική, τραβούσε τα βλέμματα αλλά όλη η μπάντα ήταν άριστη.
Ακούσαμε κομμάτια από τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο “Alive” που ήταν ακριβώς όπως θέλεις να είναι τα κομμάτια μίας τέτοιας μπάντας. Πιασάρικες μελωδίες και ρεφρέν που σου μένουν, ντυμένα με πολύ ωραίες μελωδίες και όπως έγραψα και πιο πάνω με μία τρομερή φωνή. Η έκπληξη της βραδιάς ήταν η διασκευή του “Hide Your Heart” όπως την τραγούδησε η τεράστια Bonnie Tyler (η οποία σήμερα που γράφεται το κείμενο γίνεται 75 ετών και της εύχομαι να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα υγείας που έχει). Destiny Calls ελπίζω να σας δω ξανά σύντομα!
Η ώρα περνάει, η σκηνή ετοιμάζεται για τον τεράστιο κιθαρίστα και εμείς αναμένουμε να απολαύσουμε ένα show που οι αναφορές από Αθήνα μιλούσαν για μια υπερπαραγωγή! O Roth εμφανίζεται μόνος του στη σκηνή με backing tracks και αρχικά αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα με τον ήχο τα οποία όμως λύθηκαν μετά το τέλος του πρώτου κομματιού. Το ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε για το πρώτο σκέλος της συναυλίας με τον μαέστρο να διασκευάζει Mozart και να συνεχίζει με κομμάτια της προσωπικής του καριέρας. Στο ενδιάμεσο μίλησε αρκετές φορές και μάλιστα μας έκανε και μια παρουσίαση έργων ζωγραφικής που είχε κάνει ο ίδιος με μερικά από αυτά να είναι το λιγότερο εκπληκτικά. Με το κομμάτι “Sky Overture” που έγραψε ως εναρκτήριο κομμάτι για την περιοδεία των G3 μαζί με τους Joe Satriani και Michael Schenker πίσω στο 1998.
Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μέρος, αν και μου άρεσε πολύ με παραξένεψε γιατί στην σκηνή καθ’ όλη τη διάρκεια του, στη σκηνή ήταν μόνο ο Roth χωρίς κάποιο από τα μέλη της μπάντας. Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό, γιατί φαντάζομαι ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν backing tracks που να συμπληρώνουν ορχηστρικά κυρίως σημεία που δεν μπορεί να παίξει μία μπάντα. Όπως και να έχει τα μάτια μας διαρκώς ήταν καρφωμένα πάνω στον Roth με λίγες κλεφτές ματιές στα visual που συνόδευαν τα κομμάτια.
Με το τέλος του πρώτου μέρους της συναυλία ακολούθησε διάλειμμα για να επιστρέψει ο Roth περίπου ένα τέταρτο αργότερα, αυτή τη φορά με όλη την μπάντα. Δεν είχα ιδέα εάν ο Niklas Turmann ήταν ακόμα ο τραγουδιστής της μπάντας, οπότε μόλις τον είδα χάρηκα ιδιαίτερα γιατί έχει εκπληκτική φωνή και σε πολλά σημεία προσωπικά μου θυμίζει πολύ τον Klaus Meine. Μπορεί όπως μας είπε να ήταν κρυωμένος αλλά εμένα δε μου φάνηκε πουθενά να δημιουργείται κάποιο θέμα.
Ξεκινάει λοιπόν το δεύτερο μέρος της συναυλίας το οποίο είναι αφιερωμένο στα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου “Virgin Killer” των Scorpions. Η μπάντα αποδίδει τα κομμάτια άψογα, ο κόσμος δεν σταματάει να τραγουδάει, σε άλλα να κάνει headbanging, σε άλλα να αγκαλιάζει το ταίρι του. Έβλεπες παντού γύρω σου χαρούμενα άτομα!
Αποκορύφωμα χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω το μεγαλείο του “Virgin Killer” ήταν η τελευταία τριάδα κομματιών με τα “We’ll Burn The Sky”, “The Sails Of Charon” και το “In Trance” να κλείνουν μαγικά μια εξαιρετική βραδιά.
Για το RockOverdose: Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
