Το Gagarin άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί έναν ζωντανό θρύλο της rock ιστορίας, τον Uli Jon Roth, σε μια βραδιά γεμάτη Scorpions νοσταλγία και ηλεκτρική ενέργεια. Το venue ήταν αρκετά γεμάτο από κόσμο κάθε ηλικίας που είχε μαζευτεί για να τιμήσει έναν από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες όλων των εποχών. Η προσμονή ήταν διάχυτη για το ταξίδι στον χρόνο που θα ακολουθούσε.
Οι Achelous ανέλαβαν το warm-up της βραδιάς και, παρόλο που η καθυστέρησή μου δεν μου επέτρεψε να δω ολόκληρο το set τους, η μπάντα έδειξε ότι πατάει πολύ γερά στο σανίδι. Είχαν εξαιρετικό, γεμάτο ήχο και έπαιξαν με τρομερή αυτοπεποίθηση, κερδίζοντας δίκαια το χειροκρότημα του κόσμου, ο οποίος ζήτησε έντονα ένα ακόμη κομμάτι και φυσικά δε το αρνήθηκαν. Το καλύτερο της υπόθεσης είναι ότι, επειδή κάποια από τα μέλη των Achelous είναι ενεργά μέλη στο ελληνικό fan club των Scorpions, δεν παρέλειψαν να εκφράσουν την τεράστια τιμή και το δέος που ένιωσαν παίζοντας support στον Roth. Αυτό το συναίσθημα μεταφράστηκε ολοκάθαρα σε πάθος, ενέργεια και πώρωση πάνω στη σκηνή, κάνοντας την εμφάνισή τους κάτι παραπάνω από ένα απλό εισαγωγικό set.
H σκηνή άδειασε για να υποδεχτεί τον μεγάλο Uli Jon Roth, ο οποίος για άλλη μια φορά ήταν απλά μαγικός με την κιθάρα στα χέρια. Στο πρώτο μέρος του live επέλεξε να βγει τελείως μόνος του στη σκηνή και να παίξει δικά του κομμάτια. Σαν εικόνα, η αλήθεια είναι ότι δεν με εντυπωσίασε, αλλά το παίξιμό του ήταν τόσο απίστευτο που ξεχνούσες αμέσως το οπτικό κομμάτι.
Αφού έκανε ένα μικρό διάλειμμα, επέστρεψε στη σκηνή με full μπάντα, έχοντας πλαισιωθεί από ένα εξαιρετικό σχήμα στα φωνητικά και τα όργανα που έδωσε ρέστα. Από εκείνο το σημείο και μετά, το Gagarin μετατράπηκε σε μια χρονομηχανή που μας ταξίδεψε κατευθείαν στην 70s εποχή των Scorpions, μιας μπάντας που προσωπικά υπεραγαπάω. Ακούστηκαν μυθικά κομμάτια όπως τα "Pictured Life", "Catch Your Train", "In Trance" και το καθηλωτικό "The Sails of Charon", με τις ερμηνείες να αποδίδουν τις συνθέσεις με απίστευτη δύναμη, καταφέρνοντας να μας ταξιδέψουν, να μας συγκινήσουν με τις μελωδίες, αλλά και να μας πορώσουν μέχρι θανάτου στα βαριά riffs.
Όταν ήρθε η ώρα για το επικό "We'll Burn the Sky", το οποίο είναι και το απόλυτο αγαπημένο μου κομμάτι, η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο. Καθώς μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τον Roth ζωντανά στη σκηνή, το να ακούω αυτόν τον ύμνο να εκτελείται μπροστά στα μάτια μου από τον ίδιο του τον δημιουργό ήταν κάτι το μοναδικό. Σε όλα τα κομμάτια των Scorpions ο Roth ήταν απλά τέλειος και μας γλέντησε κανονικά, παραδίδοντας μαθήματα κιθαριστικής ιδιοφυΐας και αποδεικνύοντας ότι ο χρόνος δεν τον αγγίζει. Δεν είναι μυστικό, άλλωστε, ότι ο Γερμανός γερόλυκος έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα και έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας. Αγαπάει πραγματικά αυτό το κοινό, αγαπάει την Ελλάδα και αυτή η αμοιβαία λατρεία βγήκε με τον καλύτερο τρόπο πάνω στη σκηνή του Gagarin, κλείνοντας μια βραδιά που είχε απ' όλα: συγκίνηση, ιστορία και αγνό, διαχρονικό rock 'n' roll.
Για το RockOverdose,
Νικόλας Καλογήρου
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μήτικα
Comments
