A STAR IS BORN
Έχει τη φήμη του ταχύτερα μαθητευόμενου κιθαρίστα στον πλανήτη, θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της κιθάρας και σήμερα κλείνει τα 68 του χρόνια. Ο λόγος, για τον Βρετανό μουσικό Alvin Lee, που ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στην ηλικία των 13 ετών και δύο χρόνια αργότερα σχημάτισε τον πυρήνα των Ten Years After. Η συλλογή blues και jazz δίσκων των γονιών του, σε συνδυασμό με την άνθιση του rock n roll, πυροδότησαν το μουσικό του ενδιαφέρον, ενώ κιθαρίστες όπως ο Chuck Berry και ο Scotty Moore αποτέλεσαν τη μεγάλη του έμπνευση. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά στους The Jaybirds, το 1962, οι οποίοι αφού κέρδισαν την πατρίδα τους, συνέχισαν αποζητώντας μια μεγαλύτερη βάση οπαδών. Άρχισαν να εμφανίζονται στο Star-Club του Αμβούργου, όπου εκεί, με τον Lee να αναλαμβάνει το ρόλο του μόνιμου τραγουδιστή πέρα από αυτόν του κιθαρίστα, άρχισαν να αποκτούν θερμούς υποστηρικτές. Το 1966, επέστρεψαν στο Λονδίνο και άλλαξαν το όνομα τους, αρχικά σε Jaybird, καταργώντας το ‘The’ και το ‘s’ , μετά σε Blues Yard και τελικά σε Ten Years After, με το οποίο έκαναν διεθνή επιτυχία. Από το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν, είχαν μεγάλη αναμετάδοση από τα ραδιόφωνα του San Francisco και έκαναν περιοδεία στις Η.Π.Α. το 1968. Ήταν η αρχή για 28 εμφανίσεις σε διάστημα επτά ετών στην Αμερική, τις περισσότερες που έχει κάνει ποτέ βρετανική μπάντα. Η εμφάνιση του μουσικού στο Woodstock Festival, που έχει καταγραφεί σε σχετικό ντοκιμαντέρ, ήταν από μια από τις σημαντικές στιγμές στην καριέρα του, αφού συντέλεσε στο να εκτιναχθεί η φήμη του στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Σύντομα το συγκρότημα έπαιζε σε αρένες και στάδια σε όλο τον κόσμο. Παρά τα παράπονα του Lee, ότι έχασε την οικειότητα που προσφέρουν οι εμφανίσεις σε μικρότερους χώρους, ο αντίκτυπος που είχε το φιλμ ήταν τεράστιος, κάνοντας γνωστή τη μουσική του σε ένα ευρύτερο, παγκόσμιο ακροατήριο. Μετά από δέκα δίσκους ως το 1973 και την μεγάλη επιτυχία που είχε επέλθει, ο μουσικός ένιωθε να περιορίζεται από το στυλ των Ten Years After . Μολονότι η μετακίνησή τους στην Columbia Records συνοδεύτηκε από το μεγάλο ραδιοφωνικό hit “I’d Love To Change the World", εκείνος προτιμούσε μια περισσότερο blues – rock κατεύθυνση, από την pop που επιθυμούσε η δισκογραφική τους. Έτσι εγκατέλειψε την μπάντα και στη συνέχεια μαζί με τους George Harrison, Mylon LeFevre, Steve Winwood, Ronnie Wood και Mick Fleetwood, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το “On the road to freedom”, το οποίο είχε μεγάλη απήχηση. Ένα χρόνο αργότερα, ο κιθαρίστας σχημάτισε τους Alvin Lee & Company, για μια εμφάνιση στο Rainbow του Λονδίνου, που αποτέλεσε μια διπλή κυκλοφορία με τίτλο “In Flight”. Μέλη της σύνθεσής τους, συνεργάστηκαν για τα επόμενα δύο άλμπουμ του. Ολοκλήρωσε τη δεκαετία του ’70 με τους Ten Years Later, που κυκλοφόρησαν δύο δουλειές και περιόδευσαν εκτενώς σε Ευρώπη και Αμερική. Στις αρχές των 80’s συνεργάστηκε για δύο δίσκους με τους Steve Gould και Mick Taylor. Οι προσωπικές προσπάθειες του Alvin Lee, ξεπερνούν τις είκοσι, με πιο πρόσφατη το “ Still on the Road to Freedom” που κυκλοφόρησε μερικούς μήνες νωρίτερα.
65 ετών γίνεται ο Jimmy Bain, Σκοτσέζος μπασίστας, γνωστός από τη συμμετοχή του στους Rainbow και τον Dio. Γεννήθηκε στο Newtonmore του Highland της Σκωτίας και από τα πρώτα εφηβικά του χρόνια έπαιζε σε αρκετές επαρχιακές, ερασιτεχνικές μπάντες. Την εποχή που ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά στους Street Nose, η οικογένεια του μετακόμισε στον Καναδά. Το 1974, επέστρεψε στη Σκωτία και μπήκε στους Harlot που έκαναν επιτυχία στη μουσική σκηνή του Λονδίνου. Στις αρχές του 1975, ο Ritchie Blackmore τον είδε να παίζει στο Marquee Club και τον ρώτησε πότε θα ξαναέπαιζε. Ο Bain απάντησε πως επρόκειτο να εμφανιστεί την επόμενη Κυριακή και ο Blackmore του είπε ότι θα πήγαινε να τον τσεκάρει, κάτι που φρίκαρε το μπασίστα αφού ο κιθαρίστας ήταν μεγάλο του είδωλο. Έτσι, ο Blackmore πήγε με τον Ronnie James Dio και το μάνατζερ των Rainbow, είδαν τον Bain και τον προσέλαβαν. Αφού ηχογράφησε με την μπάντα το άλμπουμ “Rising”, ακολούθησε μια παγκόσμια περιοδεία από την οποία προέκυψε και ο πρώτος live δίσκος τους, το “On Stage”. Τον Ιανουάριο όμως του 1977, ο μπασίστας απολύθηκε από τους Rainbow. Τα πράγματα κατά τον ίδιο έχουν ως εξής: «Ο Ritchie που έχει μια παράξενη αίσθηση χιούμορ που τρομάζει τους περισσότερους και είναι αρκετά φευγάτος χαρακτήρας, συνήθιζε να έρχεται στη σκηνή και να μου λέει ότι το μπάσο μου ήταν ξεκούρδιστο και τέτοια παρόμοια. Εγώ γνώριζα πως αυτό δεν ίσχυε, αλλά έπαιζα το παιχνίδι του. Μία συγκεκριμένη βραδιά, ένιωσα άσχημα όταν ήρθε να το τεστάρει και ίσως επειδή ήταν και λίγο πιωμένος σ’ εκείνη τη φάση, μου είπε ότι το μπάσο μου ήταν πάλι ξεκούρδιστο. Νευρίασα και του απάντησα να μην το ξαναπεί αυτό γιατί την επόμενη φορά θα του το δώσω να το φάει. Προφανώς ενοχλήθηκε από αυτό και πιστεύω πως αυτός ήταν ένας από τους λόγους, που κατέληξα εκτός μπάντας». Το καλοκαίρι του 1978, ο Bain ίδρυσε τους Wild Horses, στους οποίους ήταν τραγουδιστής, συνθέτης και μπασίστας. Το συγκρότημα περιλάμβανε τους Brian Robertson (πρώην Thin Lizzy), τον Clive Edwards (πρώην Uli Jon Roth's Electric Sun) και τον κιθαρίστα Neil Carte και κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ. Παρά το γεγονός ότι ο μπασίστας προχώρησε στον ανασχηματισμό τους με πενταμελή σύνθεση, οι Wild Hoses γρήγορα διαλύθηκαν τελικά. Το 1983, συνεργάστηκε ξανά με τον Ronnie James Dio, αυτή τη φορά για την προσωπική του μπάντα. Κατά την πολυετή του παραμονή εκεί, ο Bain συνέβαλε στη σύνθεση μερικών από τα πλέον επιτυχημένα κομμάτια του τραγουδιστή. Στα μέσα του ’80, την εποχή που ο καλλιτεχνικός κόσμος άρχισε να εφιστά την προσοχή του σε φιλανθρωπικά ζητήματα, ο ίδιος ίδρυσε τους Hear 'n Aid, μια συνεργασία μεγάλων ονομάτων της rock και metal σκηνής, που συμμετείχαν στο κομμάτι “Stars” για μια κυκλοφορία τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν για την παγκόσμια εξάλειψη της πείνας. Το φθινόπωρο του 1989, μαζί με τον τραγουδιστή Mandy Lion, σχημάτισαν τους World War III που μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους, διαλύθηκαν. Ακολούθησε ένα δικό του σόλο project σε μια μελωδικότερη και εμπορικότερη προσέγγιση. Το 2005, ένωσε τις δυνάμεις του με τον ντράμερ Vinny Appice για δύο project, τα “ The Hollywood All Starz” και “3 Legged Dogg”. Ο μπασίστας επιπλέον, έχει συμβάλει συνθετικά στα δύο σόλο άλμπουμ τους Phil Lynott, έχοντας συμμετάσχει και στην περιοδεία του. Επίσης φέρεται να έχει παίξει μπάσο στο άλμπουμ των Scorpions, “Love at first Sting”, το 1984. Ο ίδιος αναφέρει ότι του προτάθηκε να συμμετάσχει λόγω της απόλυσης του Francis Buchholz, κάτι που δέχτηκε και έκανε, παίρνοντας μάλιστα ένα αξιοσέβαστο ποσό γι’ αυτό. Ο Rudolf Schenker, μάλιστα ήθελε να τον κρατήσει μόνιμα στην μπάντα, όμως η διοίκηση επιθυμούσε να διατηρήσει γερμανική σύνθεση, οπότε ο Buchholz ξαναγύρισε. Λέγεται ότι οι κασέτες με τα μέρη του Bain σβήστηκαν, δεν έχει διευκρινιστεί όμως αν τελικά το μπάσο του ακούγεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ ή όχι. Αυτήν την εποχή, ο μουσικός περιοδεύει με τους Hollywood Allstarz, ένα supergroup με ονόματα της metal, που ξεχώρισαν κατά τη διάρκεια των 80’s.
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
