Και ήρθε λοιπόν η ώρα για τον αποχαιρετισμό μας στο συναυλιακό 2024, μία χρονιά κατά την οποία κυκλοφόρησαν φοβερές μουσικές από όλο το φάσμα της ελληνικής σκηνής. Οι 1000MODS δεν αποτελούν εξαίρεση, το “Cheat Death” έχει ενθουσιάσει και πολύ μιλούν για τον καλύτερό τους δίσκο μέχρι τώρα. Ο χρόνος προφανώς θα το δείξει αυτό, αλλά πράγματι ο νέος τους δίσκος είναι πάρα πολύ καλός, με μουσικές που ενθουσιάζουν. Όπως πέρσι λοιπόν στον ίδιο χώρο, έτσι και φέτος περιμέναμε ωραία πράγματα στο, sold out παρακαλώ, Floyd.
Πρώτα όμως ήταν οι Nothing Thrives που θα έβαζαν μπρος τους ενισχυτές. Αθηναϊκό σχήμα, punk με rock ‘n’ roll και στοιχεία από old-school hardcore παίζουν τα παιδιά και ξεκίνησαν την παρουσίαση του υλικού τους στις 20.45 περίπου. “Tales of Disgrace” λέγεται το πρώτο και μοναδικό άλμπουμ τους κι ευτυχώς είχαν εξαρχής κοινό από κάτω για να τους δει να παίζουν συνθέσεις μέσα απ’ αυτό. Η εμφάνισή τους δεν είχε κάποιο πρόβλημα, παίξανε ολόκληρο το “Tales of Disgrace”, που περιέχει 9 συνθέσεις και 2 επιπλέον κομμάτια, τα “Plastic People” και “Sanity”. Σίγουρα θα ενδιαφέρουν οπαδούς των Electric Frankenstein, The Bronx, Gluecifer και New Bomb Turks, αλλά κάποια κομμάτια τους είναι πιο σκληρά, που θυμίζουν μπάντες όπως τους Black Flag, Minor Threat και Bad Brains. Όμως υπάρχουν και στοιχεία που είναι πιο μελωδικά και θυμίζουν Ramones ή The Stooges. Τα ίδια τα παιδιά το διασκεδάζουνε πάρα πολύ, γεγονός που φαίνεται αν τους δεις, και σε κομμάτια σαν το “Riot” μεταδίδεται αυτό στο κοινό. Έχουν αγγλόφωνο στίχο να προσθέσω και δεν κατεβάζουν ταχύτητα ούτε για πλάκα. Γουστάρουν αυτό που παίζουν και το κάνουν καλά, εξάλλου δεν είναι λίγες οι συναυλίες που έχουν δώσει ως τώρα, πράγμα που τους πιστώνεται στο δέσιμο που έχουν επί σκηνής. Αν είσαι πάνκης και δεν τους έχεις δει, να το κάνεις.
Πέντε λεπτά πριν τις 22.00 και οι γνώριμες σειρήνες του μέγιστου “War Pigs” δονούν το ήδη κατάμεστο Floyd. Οι 1000mods παίρνουν θέση και μπαίνουν απίστευτα δυναμικά με το “Electric Carve” κι έναν Λάμπρο στα ντραμς να χαλά κόσμο και κοσμάκη. Κατεβάζουν ταχύτητα και συνεχίζουν με το ψυχεδελο-stoner του “Road to Burn”. Τίποτα δεν δείχνει να χαλά τη βραδιά, μπαίνουν και οι πρώτες νότες του “Overthrown”, αλλά κάτι φαίνεται να ενοχλεί τα μέλη. Δυστυχώς, ένα τεχνικό πρόβλημα προκαλεί ολιγόλεπτη διακοπή, δείχνει να διορθώνεται και το κομμάτι ξεκινά από την αρχή, αλλά με ήχο μπουκωμένο και χαοτικό (έτσι τουλάχιστον φάνηκε από το κέντρο του εξώστη που βρισκόμουν), κάτι που θα συνεχιζόταν ως και το “Mirrors” που παίχτηκε 14ο στη σειρά.
Σχεδόν στο τέλος κάθε κομματιού που προηγήθηκε, το συγκρότημα σταμάταγε, προσπαθώντας κάτι να διορθώσει στον ήχο ίσως. Στο “Claws” για παράδειγμα, δεν καταλάβαινα την εισαγωγή, χάνοντας τη μαγεία της σύνθεσης. Στα “Loose” και “Low” εντόπισα μικροπροβλήματα, το “Götzen Hammer” ήταν κοντά στην εκτέλεση του δίσκου, όπως και το “So Many Days”, ενώ ευτυχώς από την κομματάρα “The One Who Keeps Me Down” και ως το τέλος, το πράγμα βελτιώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ακούσαμε όπως πρέπει τα “The Son”, “El Rollito” και “Into the Spell”, αν και στο δεύτερο πάλι κάτι με την κιθάρα μου τα χάλαγε.
Με αυτή την τριάδα έκλεισε το κυρίως μέρος, με σύνολο 18 κομμάτια και 6 μέσα από το “Cheat Death”, που κοιτάει τόσο προς το stoner, όσο και προς το alternative rock, με πολλές Black Sabbath επιρροές μέσα. Τα υπόλοιπα άλμπουμ εκπροσωπήθηκαν με 4 κομμάτια έκαστος, εκτός του “Vultures” με 2. Στο encore είχαμε παραδοσιακό κλείσιμο με “Vidage” φυσικά και “Super Van Vacation” στο τέλος. 20 κομμάτια, λίγο περισσότερο από 2 ώρες μουσικής και μια εμφάνιση που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν δεν είχε τα προαναφερθέντα θέματα. Ο κόσμος πάντως γούσταρε και πάντα θα γουστάρει, θα γεμίζει όποιο χώρο είναι και θα κάνει το γνωστό χαμό με crowd surf, κύκλους και γνωστά μπάχαλα. Το 2024 φεύγει σιγά σιγά και καλό είναι άπαντες να χαρούμε τις τελευταίες συναυλίες του και να μαζέψουμε δυνάμεις για το πολύ δυνατό νέο έτος που έρχεται.
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
