Ημερομηνία δημοσίευσης: 7 Απριλίου 2018
Οι μύθοι και οι θρύλοι των Κελτών που απαγγέλλονται κατά το ηλιοστάσιο. Οι Σάξονες εισβολείς που ετοιμάζονται ενόψει της σύγκρουσης με τουςΚέλτες. Οι Δανοί Βίκινγκς που αντικρίζουν τα –ντόπια πια- στρατεύματα των αγγλοσαξονικών βασιλείων της Βρετανίας. Οι νικητές Νορμανδοί ευγενείς που περνούν πάνω από τα σώματα των νικημένων Σαξόνων.
Οι Winterfylleth, ένα σχήμα προερχόμενο από τη Γηραιά Αλβιόνα, έρχεται να τραγουδήσει τα παραπάνω – και πολλά ακόμα – σε μια γλώσσα που εμπεριέχει την ψυχοσύνθεση όλων αυτών των λαών, οι οποίοι ενώθηκαν στα χώματα της Βρετανίας από την Ιστορία και σχημάτισαν το σύγχρονο αγγλικό έθνος.Winterfylleth -το όνομα που είχαν δώσει οι Σάξονες στον Οκτώβριο.
Δεν είναι αυτό που περιμένουμε από το όνομα αυτό. Το “The Hallowing of Heirdom” ένα πλήρως ακουστικό album. Μπορεί οι ακουστικές κιθάρες, τα cello και οι πολυφωνίες να έχουν εκτοπίσει τελείως το distortion και τα ουρλιαχτά, όμως η αίσθηση ενός Winterfylleth albumε ίναι εδώ, ατόφια και απαράλλαχτη – το “The Hallowing of Heirdom”είναι ένας black metal δίσκος, κι ας έχει ντυθεί folk. Άκουσα το album αμέσως μετά από ακρόαση της κομματάρας “The Green Cathedral” από το προηγούμενο δίσκο “The Dark Hereafter”και η ροή είναι συνεχής. Χωρίς να δεις ετικέτες και εξώφυλλα, μέσα σου ξέρεις ότι είναι το ίδιο συγκρότημα.
Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι Winterfylleth δεν έχουν ρίξει σχετικές προειδοποιητικές βολές· ήδη από το ντεμπούτο τους, το “The Ghost of Heritage”, είχαν δείξει προθέσεις σύνθεσης αμιγώς ακουστικών κομματιών – ακούστε το “The March To Maldon” για του λόγου το αληθές.
Ίσως κάποιοι, αρκετά πετυχημένα, παραλληλίσουν το εγχείρημα αυτό με αυτό των αγαπημένων Drudkh (“Songs of Grief and Solitude” του 2006) ή με τους τεράστιους Wardruna. Φυσικά, κάτι τέτοιο δε θα ήταν καθόλου παράταιρο. Όμως, εδώ δε θα βρείτε ούτε το χαρακτηριστικό σλαβονικό αίσθημα των πρώτων, ή το βαρύ (και εξαίσιο συνάμα) ύφος των δεύτερων. Άλλωστε, η παραδοσιακή μουσική ενός λαού συσχετίζεται άμεσα με το περιβάλλον που τον φιλοξενεί.
Οι Winterfylleth λοιπόν μας χαρίζουν 12 τραγούδια, συνολικής διάρκειας 55 λεπτών, με το καθένα να είναι και ένας ξεχωριστός ύμνος στην ιστορία και τις παραδόσεις της Βρετανίας. Η σειρά των τραγουδιών είναι προσεκτικά επιλεγμένη και δημιουργεί μια άψογη ροή, κάνοντας το albumνα ακούγεται μονομιάς. Τα φωνητικά είναι αποκλειστικά καθαρά, σχεδόν πάντοτε πολυφωνικά, ανδρικά αλλά και γυναικεία. Κιθαριστικά αρπίσματα δημιουργούν τη βάση έτσι ώστε το βιολί, το cello και οι φωνές να χτίσουν την κάθε μελωδία. Πίσω από τα τραγούδια και την τεχνοτροπία τους, κρύβεται η σκιά αθάνατων παραδοσιακών ύμνων σαν το Scarborough Fairκαι το Greensleeves.
Από το εντυπωσιακό άνοιγμα του “The Shepherd” έως τις ανατριχιαστικές κορυφώσεις του ομότιτλου που κλείνει το δίσκο, το “The Hallowing of Heirdom”έχει ήδη πάρει επάξια τη θέση που του αρμόζει στην καρδιά μου – ανάμεσα στους υποψηφίους του Άλμπουμ της Χρονιάς.
Τι άκουσα να ψιθυρίζετε; Ότι οι Winterfylleth παράτησαν το black metal; Ότι ένας από τους υποψηφίους μου για τον metalδίσκο της χρονιάς δεν είναι metal; Νομίζω ότι σφάλλετε.
Βαθμολογία: 92/100
Για το RockOverdose,
U. Demens
Comments
