Μεγάλη, πολύ μεγάλη, ιστορικότατη η βραδιά που ζήσαμε στο Gagarin με τρεις μπάντες που ήταν εξ’αρχής εγγύηση ποιότητας και σε μία άκρως χορταστική συναυλία που διήρκησε πάνω από 4 ώρες και έδειξε ότι όλοι τους ήταν σε φοβερή κατάσταση και άξιζε ο κόπος να τραβηχτούν τετραψήφιοι σε αριθμό οπαδοί αυτό το Σαββατόβραδο και να το ζήσουν με πάθος. Οι Firewind ήταν ο κύριος πόλος έλξης, οι δικοί μας Sunburst ορισμός του καλύτερου δυνατού συνοδευτικού, ενώ σάντουιτς ανάμεσα στις ορέξεις των συμπατριωτών μας ήταν οι Γερμανοί Masterplan, για πρώτη φορά στη χώρα μας και μάλιστα με το δίδυμο των Roland Grapow και Jari Kainulainen να μας θυμίζουν στιγμές δόξας 25-30 χρόνια πριν. Από πολύ νωρίς έχει σχηματιστεί μία μεγάλη ουρά στο τετράγωνο του χώρου που φτάνει ως και τη στροφή, ο καιρός δεν ήταν και πολύ βοηθητικός για αναμονή, ενώ υπήρξε μία μικρή καθυστέρηση στην έναρξη προκειμένου να είναι όλα στην εντέλεια, παρ’όλα αυτά και με φοβερούς χρόνους στις αλλαγές αλλά και ευελιξία, η συναυλία τέλειωσε ακριβώς τα μεσάνυχτα και με όλους όσους έδωσαν το παρόν άκρως πλήρεις κι ευχαριστημένους σ’αυτή την λαίλαπα συναισθημάτων που έζησαν από την αρχή. Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και θα είναι μία βραδιά άξια μνήμης.
Ξεκίνημα λοιπόν με τους Sunburst, οι οποίοι φέτος επιτέλους επέστρεψαν με το φοβερό “Manifesto” 8 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους και το οποίο άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το ξεκίνημα με το “The Flood” δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πόσο σπουδαίοι είναι, με νέο μπασίστα τον Γιώργο Χαραλαμπίδη στην παρθενική του εμφάνιση μαζί τους, ο Gus Drax κεντάει στις κιθάρες, ο Κώστας Μυλωνάς παραδίδει μαθήματα τυμπάνων κι ο Βασίλης Γεωργίου φωτίζει το χώρο με τις ερμηνείες του. Η εμφάνιση θα κάνει άπαντες να υποκλιθούν, ριφφάρες, σολάρες, τυμπανάρες, φωνή από άλλο σύμπαν, τα κάνουν όλα άψογα και συμφέρουν. Το νέο υλικό μπορεί να είναι πιο κοντά στο αγαπημένο Θέατρο του Ονείρου του Gus Drax σε σχέση με το πιο Nevermore υλικό του ντεμπούτου, αλλά παντρεύονται ιδανικά. Ο Βασίλης συγκινεί όταν αφιερώνει κομμάτι στη γιαγιά του που απεβίωσε πρόσφατα (ειλικρινή συλλυπητήρια) και η εμφάνιση θα κλείσει σε κορύφωση με το “Hollow Lies” με γενναίες δόσεις και από το ντεμπούτο “Fragments Of Creation” (3 κομμάτια). Τάξανε ήδη headline εμφάνιση που θα μας πάνε… κορδέλα όπως δεσμέυτηκαν και το μέλλον τους ανήκει, αρκεί να μην περάσουν άλλα 8 χρόνια, που όπως είπαν και οι ίδοι, δε θα επαναληφθεί. Άρχοντες!
Γερμανικό διάλειμμα τρόπον τινά στην Ελληνική αποθέωση της βραδιάς και οι Masterplan ανεβαίνουν στο σανίδι και ω της επιθυμίας, παίζουν το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου ομότιτλου άλμπουμ τους και δε μπορώ να βρω καλύτερο τρόπο ανοίγματος από το “Enlighten Me”, κομμάτι που επιβίωσε στο χρόνο με το παραπάνω. Ο Grapow λάμπει, ο Kainulainen με το γνώριμο στυλ λες και παίζει ρυθμική κιθάρα, μορφάρα ο πληκτράς Axel Mackenrott με τη Megadeth μπλουζάρα, τρελοκομείο ο Σουηδός νέος ντράμερ Efraim Larsson που τα σπάει όλα και φυσικά ΦΩΝΑΡΑ Rick Altzi, μεγάλη αδυναμία από εποχές At Vance και Thunderstone. Βλέπω κόσμο να ξέρει απ’εξω τα κομμάτια τους και συγκινούμαι ιδιαιτέρως, πέρασαν πάνω από 20 χρόνια κι όμως έχουν αγγίξει ευαίσθητες χορδές. Ο μεγάλος χαμός γίνεται -προφανώς- όταν παίζεται το ομότιτλο κομμάτι από το “The Time Of The Oath” των Helloween, ενώ πριν κλείσει το σετ με το “Crawling From Hell”, μας χαρίζουν και το “The Chance” σε μεγάλη έκπληξη. Πάντα τον πήγαινα τον Grapow γιατί δεν ήταν φαφλατάς, παρότι Malmsteen-όπληκτος και αυτός όπως χιλιάδες εκεί έξω. Ευχαρίστησε τον κόσμο με χαμόγελο και τόνισε πόσο του λείψαμε και πόσο χάρηκε που επέστρεψε. Μεγάλη εμφάνιση ξεκάθαρα, μακάρι να γίνει κάτι και να επαναληφθεί μελλοντικά σύντομα.
Και πάμε στους headliners Firewind που βγαίνουν πιο φορμαρισμένοι και βαρύτατοι απ’ότι τους έχω δει ποτέ, και τους έχω δει περίπου -ή και παραπάνω από- 20 φορές. Ο Gus G βάζει φωτιά άμεσα με τα 2 καινούργια “Fallen Angel” και “Stand United”, πάμε πίσω στα παλιά άμεσα με “I Am The Anger” και “Destination Forever” (γλουπ!) και από εκεί και πέρα, στο 90λεπτο που παίζουν έχει κομμάτια για κάθε γούστο, το κοινό ξεφεύγει άμεσα στο πωρωτικό και εμβληματικό “The Fire And The Fury”, το “Ode To Leonidas” κάνει τα πάντα πιο Ελληνικά και ενώ περνάει η ώρα, έρχεται η στιγμή που όλοι περιμένουν. Προσκαλούν στη σκηνή τον Apollo Papathanasio ο οποίος μα την πίστη μου, είναι σε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ κατάσταση. Ο Herbie Langhans αποδεινύει όλη την ώρα πριν γιατί είναι τραγουδισταράς, σκάει κι ο Apollo με γκρίζο πλέον μαλλί και χωρίς γένια, με τη μπαντάνα και αφού παίζουν το “Mercenary Man”, στη συνέχεια έχουμε καρφώματα από το τρίποντο όταν τραγουδάνε και οι δυο στα “Allegiance” και τη γνώριμη διασκευή στο “Maniac”. O Herbie προς τιμήν του μιλώντας για original τραγουδιστές, τονίζει ότι το πρώτο άλμπουμ των Firewind που αγόρασε ήταν το “Allegiance” και ο Apollo γι’αυτόν παραμένει ο original τραγουδιστής σε μία συγκινητική δήλωση.
Αφού επιστρέφουν στο encore με το “Rising Fire”, σκάει μύτη στη σκηνή κι ο Bob Katsionis με τα πληκτρα του και αυτό που ακολουθεί ως το τέλος είναι πανζουρλισμός με τα “Breaking The Silence”, “Head Up High” και “Falling To Pieces” για το τέλος. 6 άτομα πάνω στη σκηνή, όλοι να λάμπουν, ένα εκπληκτικό και στιβαρό rhythm section με Πέτρο Χριστοδουλίδη στο μπάσο και με τον ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ Jo Nunez στα τύμπανα να παίζει λες κι έχει καταπιεί Black & Decker και να τρυπάει τα πάντα. Ειλικρινά ξέρω ότι θα ακουστεί κλισέ αλλά βλέπω τους Firewind πάνω από 20 χρόνια και ποτέ ξανά δεν τους έχω δει σε ΤΕΤΟΙΑ κατάσταση, είναι σε τρομερή φόρμα και έτοιμοι να διεκδικήσουν ακόμα μεγαλύτερες κορυφές. Μία πεμπτουσία μεταλλικής κορύφωσης και από τα 3 συγκροτήματα, με τη βραδιά να ξεκινάει πριν τις 8 και να τελειώνει στις 12 και το κοινό να λάμπει. Πάρα πολλοί έβλεπαν τους Firewind για πρώτη φορά άρα ήταν τρομερή συγκυρία να τους δουν και με τα παλιότερα μέλη στη σκηνή, ενώ και ο Apollo και ο Bob απέδειξαν ότι ο νέος είναι ωραίος και ο παλιός είναι αλλιώς, το έζησαν όλοι στο έπακρο και δε θα το ξεχάσουν ποτέ. Και πολύ καλά θα κάνουν.
Κεφάλι πολύ ψηλά για όλους μετά από αυτό. Δεν πέφτει (ούτε το πάνω ούτε το κάτω) με τίποτα!
Για το Rock Overdose: Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Ιωάννης Λιβανός
Comments
