Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Μετά τον Euronymous κανένας δεν πίστευε ότι θα συνεχίζανε και όχι μόνο συνέχισαν, ο Blasphemer έδωσε νέα πνοή, στίγμα και πρόσωπο και στην μπάντα και στο black metal γενικότερα. Μετά τον Blasphemer, πάλι κανένας δεν φανταζότανε πώς θα οδηγηθούν και ήρθε ο Teloch και ξεφύγανε ακόμα πιο πολύ. Οι Mayhem είναι ιδέα και ό,τι κυκλοφορούνε, ασχέτως ποιος είναι στο συνθετικό τιμόνι, θα προκαλεί παγκόσμιο παροξυσμό στον ακραίο ήχο.
Το Liturgy Of Death δεν αποτελεί εξαίρεση φυσικά. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να νιώσεις κάτι ευχάριστο εδώ μέσα. Δεν γίναν ποτέ γλυκανάλατοι, εύπεπτοι, διασκεδαστικοί, επιτηδευμένοι, ούτε ακολούθησαν κίνημα (εδώ γελάμε), χρονοδιάγραμμα εταιρίας, κανένας και τίποτε δεν μπορεί να τους πει τί-πο-τα! Είναι μεθοδικοί μεν, επιλέγουν ιδέες και ριφ προσεκτικά με γνώμονα πάντα το να μην λείψει η στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, η δυσαρμονική αίσθηση του κινδύνου, το κλικ που σπινθηρίζει τα κρυμμένα άγρια ένστικτα της ύπαρξής μας. Στην εισαγωγή της Εφήμερης Αιωνιότητας, μας προειδοποιεί ψυχεδελικά ο Attila για το πανδαιμόνιο της διαστρικής επιδρομής που ακολουθεί. Τι γίνεται ρε παιδιά, ο τύπος όσο μεγαλώνει γίνεται πιο ανατριχιαστικός? Είτε μουρμουρίζει, είτε γκαρίζει, είτε απαγγέλει, είτε ψιθυρίζει, ακόμα και αν ανασάνει σου σηκώνει την τρίχα σαν να ηλεκτρίζεσαι. Hellhammer, άααλλος από κει ασταμάτητος, λες και έπεσε στη χύτρα μικρός, ο Necrobutcher παραμένει εφηβικά αυθάδης και...Ψιτ!..είναι 55άρηδες θυμίζω. Το Despair κατακεραυνώνει με το τρομαχτικό μπάσιμό του, ενώ το μακρόσυρτο Weep For Nothing “σπαράζει” με τα φωνητικά, στον τέλη 90s χαρακτήρα που το διακατέχει.
MAYHEM 2026 credits: Agnes-Koehler-Nima-Taheri-Joyce-Van-Doorn Edit: Daniele Valeriani
Αν πρέπει να διαλέξουμε ένα τραγούδι για το επερχόμενο τέλος της ύπαρξης το Aeon’s End (όπου ακούμε και ένα σόλο) σαν λυσσασμένος τυφώνας ταιριάζει γάντι, αφήνοντας χώρο μόνο για την ταφόπλακα που αναγράφει Funeral Of Existence με τις επιθανάτιες progressive καταβολές του. Πέρασμα στο Realm Of Endless Misery γιατί, αυτό υπάρχει μόνο τελικά, με τις ψυχές να βογκάνε, να σαγηνεύουν, να ωρύονται, να αναπαριστούνε καταστάσεις προηγούμενης ζωής καταλαμβάνοντας το σώμα του τραγουδιστή σαν medium τους για τον κόσμο μας. Το Propitious Death, το λέω ξεδιάντροπα, θα μπορούσε να είναι κατά ήμισυ παιδί του Vicotnik ή άμα του ζητούσαν να γράψει κάτι για Mayhem, κάπως έτσι το φαντάζομαι. Ψόφος κακός μας πλακώνει στο The Sentence Of Absolution σαν αυτόν που μας έπιανε στα αποπνικτικά αργά μέρη του Ordo Ad Chao, με ένα δεύτερο σόλο να κάνει παρουσία και ένα tribal τελετουργικό για σβήσιμο του τερατουργήματος αυτού. Το πρώτο bonus κομμάτι Life Is A Corpse You Drag μόνο και μόνο από τον τίτλο το αφήνω ασχολίαστο για το πόσο σοκαριστικό είναι, αλλά θα σκάσω αν δεν σχολιάσω το πόσο Thorns αναφορές έχει, είτε στου ομώνυμου δίσκου, είτε στα demo. Το Sancta Mendacia είναι ένα αξιοπρεπές δεύτερο bonus και τελευταίο πλευρό του κρυπτονιτικού πρίσματος που μας δημιούργησαν. Φαίνεται μια ξεκάθαρα διάχυτη αναφορά και εξερεύνηση σε θάνατο και υπαρξισμό συνδυασμένο άρρηκτα με την μουσική τους που, σχεδόν το κάνει ένα φιλοσοφικό concept, ένα πέρασμα σε μια άλλη μορφή, μιας άγνωστης και αφάνταστης υπόστασης. “And to think…I hesitated…” (ατάκα από το Hellraiser II) μου ήρθε στο νου μετά το πέρας της ακρόασης, καθώς έγραφα την κριτική αυτή και κάπως έτσι είναι το Liturgy Of Death. Είναι το κουτί της Πανδώρας, που ανοίγοντάς το μεταφέρεσαι σε ένα αφιλόξενο και απειλητικό μέρος, καλούμενος να περάσεις την πνευματική σου Οδύσσεια. Είναι το αγιαχουάσκα που χρησιμοποιούν οι σαμάνοι και οι συμμετέχοντες στα τελετουργικά των αυτόχθονων της Λατινικής Αμερικής. Είναι το μυστικό που πρέπει να ανακαλύψεις για να μάθεις να μετουσιώνεις το ασήμι σε χρυσό και σταματάω τον παραλογισμό μου εδώ.
Αν στο Daemon κάποιοι παρατήρησαν ένα ηχητικό λοξοκοίταγμα σε πιο κλασσικές φόρμες με την πολυπλοκότητα των ριφ να εξομαλύνεται, εδώ θα λέγαμε ότι ισορροπήθηκε και έχουμε κάτι ανάμεσα στους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με την αραχνιασμένη ατμόσφαιρα του ακρογωνιαίου λίθου τους να σκεπάζει τα ευδιάκριτα σημεία, αφήνουν ελεγχόμενα ελεύθερη την τεχνοκρατία τους σε καίριους συνδέσμους και στο μικρόφωνο να μην υπάρχει όριο έκφρασης. Δεν ήτανε ποτέ κομφορμιστές, συμβατικοί, μαλθακοί, correct με κάθε επίρρημα, mamas boys και έτσι πρέπει να είναι το black metal και ας λένε ότι θέλουνε κάποιοι παρείσακτοι, περιστασιακοί και επιφανειακοί με το είδος, που στην καλύτερη έχουν δει μια ταινία (Ναι, αυτή την ταινία). Αφεθείτε, υπό του απολυταρχικού ύφους παραγγελμάτων τους για άλλη μια φορά, στις νέες σκοτεινές κατακόμβες της επιβλητικής αυτοκρατορίας τους, που καταλήγουν στον πύρινο θάλαμο του Μεγάλου Θεριστή.
Βαθμολογία 90/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
MAYHEM - Liturgy of Death
Release: 06.02.2026
Label: Century Media Records
Comments
