Αποχαιρετισμός στα όπλα. Στις κιθάρες, τα τύμπανα, τη φωνή, που έντυσαν τα αγαπημένα μας τραγούδια. Στους ανθρώπους που τα γέννησαν. Στον Αλέξη, το Γιώργο, το Χρήστο και το Στέφανο. Αλλά και τον Πανό και τον Θάνο, που είχαν κι αυτοί τη δική τους σημαντική συνεισφορά στην πορεία των Τhe Last Drive. Και φυσικά στους ανθρώπους που τα έκαναν “δικά τους”. Τα πιστά μέλη του Tribe που ήταν σταθερά στις πρώτες σειρές, όχι μόνο σε αυτές τις πέντε εμβληματικές βραδιές, αλλά και όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτούς που ταύτισαν τα όνειρα τους με εκείνα αυτής της μικρής παρέας που ξεκίνησε δειλά δειλά στις αρχές της δεκαετίας του ’80 από τους Αμπελοκήπους, αλλά κατάφερε να φτάσει τη μουσική της σε κάθε πιθανή κι απίθανη άκρη της χώρας και όχι μόνο.
Τούτη η εκκωφαντική Δύση σε πέντε μέρη των Τhe Last Drive, βιώθηκε από μπάντα και κοινό σαν πέντε ακόμα μεγάλες Ανατολές του σχήματος. Το kick που έπαιρνες από τα συνήθως εναρκτήρια “Black Limo”, “I Love Cindy”, “Valley Of Death”, “Devil May Care” αρκούσε όχι για τα επόμενα 180 λεπτά, αλλά για να σε βγάλει μέρες. Η μεστότητα των instrumentals (“White Knuckles”, “Revolution”, “8Ball”) όχι μόνο δεν κούραζε, αλλά σε βύθιζε ακόμα πιο βαθιά στην άλλη όψη του σχήματος. Εκεί που το “Fleshdiver”, το “The Drop” και το “Angel (Whiskey Mouth)” είχαν τις δικές τους ιστορίες να πουν.
Και κάπου κρυμμένα στη γωνία, μας περίμεναν ανελλειπώς τα “The Bad Roads”, “Gone Gone Gone” και “Νight Of The Phantom”, παρέα και με άλλους φίλους, ανάλογα τα κέφια, όπως την τελευταία βραδιά όπου το πράγμα ξέφυγε και η διάρκεια του live ξεπέρασε κατά πολύ τις τρεις ώρες.
Το καθιερωμένο encore του “Βlue Moon” πάντα κατά ένα περίεργο τρόπο δούλευε σαν αγχολυτικό πάνω μου. Έκλεινε ανέμελα η βραδιά και είχες πράγματα να αναμείνεις. Σαν να το ήξεραν και το περασμένο Σάββατο σκέφτηκαν να μας προσφέρουν και κάτι ακόμα, με τη συγκινητική εκτέλεση του “It’s All Over Now, Baby Blue” να ρίχνει οριστική αυλαία σε αυτή την ξέφρενη 40ετή βόλτα και -όπως πολύ εύστοχα έθεσε εξέχων μέλος του Tribe- στο καλύτερο κλείσιμο καριέρας ever.
“Τα όνειρα μας θα νικήσουν!”
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat/
Comments
