Όποιος ξεκίνησε για το live των A Place To Bury Strangers με την εντύπωση ότι απλώς θα ακούσει συμβατικές ζωντανές εκτελέσεις του ηχογραφημένου υλικού τους, βρέθηκε προ τεράστιας έκπληξης. Μια ζωντανή εμφάνιση τους απέχει πλανητικά συστήματα ολόκληρα από τις studio δουλειές τους. Ένα τυπικό post punk κομμάτι τους, μπορεί άνετα να μεταμορφωθεί σε ακραίο noise rock. Oι shoegaze ψυχεδέλειες τους, σε trip μεγατόνων. Oι εντάσεις τους σχεδόν εκκωφαντικές, οι ενισχυτές πιεσμένοι στο max, με τις κιθάρες πολλές φορές να peak-άρουν και να “σπάνε”. Bάλτε στην εξίσωση και τα “φτιαχτικά” εφέ του Οliver Ackermann και το πράγμα εκτροχιάζεται. Η μισερή, ταλαιπωρημένη κιθάρα του, εξαπολύει τραχιές συχνότητες και βγάζει άσχημα γούστα. Το υπερτίγκα στο fuzz μπάσο του John Fedowitz, δε λειτουργεί σε καμία περίπτωση ως υποστηρικτικό όργανο, αντίθετα ενισχύει το “wall of sound” της μπάντας και συγκρατεί τη δομή των συνθέσεων, ειδικά όταν τα κιθαριστικά του Ackermann βουτούν βαθιά στη μαρμίτα των delay, reverb και λοιπών effects.
Tέτοια κόλπα είχε χειριστεί νωρίτερα αρτιότατα ο φίλτατος Cameron Findlay, ο οποίος όταν φορά τη μάσκα του, υιοθετεί την περσόνα του Kontravoid. Μόνος κόντρα σε ολούς και όλα, αλλά απολύτως συντονισμένος με το κλίμα της βραδιάς, εξαπέλυσε επαναλαμβανόμενους, σχεδόν αυτιστικούς ηλεκτρονικούς ήχους, που παρά τη σκοτεινή αύρα και τον περιθωριακό τους χαρακτήρα, ήταν εξόχως χορευτικοί. Ό,τι έπρεπε για την προσκείμενη προς το darkwave μερίδα του κοινού της βραδιάς, δηλαδή.
Επιστροφή στο μέλλον και περί το μέσον της εμφάνισης των A Place To Bury Strangers, με το τρίο να κάνει την κίνηση ματ και να κατεβαίνει στην “πλατεία” του Gazarte, παίζοντας ανάμεσα στον κόσμο. Μπορεί οι εκτελέσεις να μην ήταν οι καλύτερες, από την άποψη ότι ο Oliver Ackermann είχε αποχωριστεί την κιθάρα του και η Sandra Fedowitz έπαιζε σε ένα floor tom όλο κι όλο, αλλά τα παραπάνω αποζημιώθηκαν από την έκρηξη ενέργειας που σημειώθηκε όταν κοινό και μπάντα βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής.
Όταν επιστρέφουν στη σκηνή ο ήχος τσιτώνει ακόμα περισσότερο και πλέον πατάνε γκάζι για την τελική ευθεία: “You Got Me” και χορός μέχρι τελικής πτώσης, φουλ επίθεση με το “I Lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” και επιληπτική γκαραζοψυχεδέλεια με το “Let It All Go”.
Tα φώτα σβήνουν για λίγο, το συγκρότημα παραμένει στη σκηνή, ο λαός απαιτεί συνέχεια, ο Οliver επιστρατεύει μια συστοιχία LED που έκρυβε πίσω από τον ενισχυτή του ως μοναδικό φωτισμό, ενώ η Sandra τοποθετεί τα κρουστά της στο κέντρο της σκηνής, καθώς θα μοιραζόταν τα φωνητικά με τον έτερο Fedowitz στο “Have You Ever Been In Love”. Οι εντάσεις χτυπάνε κόκκινα, οι κιθάρες τσιρίζουν χαοτικά, ο Ackermann φέρνει πέρα δώθε ό,τι ενισχυτή βρίσκει πρόχειρο, τα LED αναβοσβήνουν επαναληπτικά και το κοινό την έχει καταβρεί. Αυτό ήταν! Οι A Place To Bury Strangers έπνιξαν στο θόρυβο κάθε μας ανησυχία και αποχώρησαν έχοντας φέρει τα πάντα άνω κάτω. Ως συνήθως δηλαδή.
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
