Ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου και αντί να πάμε (αναφέρομε στο ακροατήριο της εν λόγω συναυλίας) σε κάποιον Γιώργο ή Γεωργία, πήγαμε στο Κύτταρο.
Στον συναυλιακό χώρο έφτασα κάπως καθυστερημένος (κατά τις 20:40) και βάσει του προγράμματος θα έχανα 1-2 τραγούδια του πρώτου συγκροτήματος (θα ξεκινούσε στις 20:30). Όμως φτάνοντας, σχεδόν ασθμαίνοντας και αγχωμένος είδα ουρά έξω από το Κύτταρο και τις πόρτες κλειστές, οι οποίες άνοιξαν 5’ αργότερα. Ευτυχώς, διότι ότι η ατμόσφαιρα ήταν βεβαρημένη εξαιτίας μίας πυρκαγιάς σε αυτοσχέδιο σκουπιδότοπο στον Βοτανικό. Μάλιστα λίγο πριν φτάσω και ενώ ήμουν στο μετρό είχε έρθει μήνυμα στο 112. Συζήτηση με γνωστούς, περιήγηση στον χώρο του merchandise και η ώρα πέρασε ευχάριστα μέχρι την εμφάνιση των Dreamrites επί σκηνής (λίγο μετά τις 21:00).
Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον heavy - power συγκρότημα όπου λίγες πληροφορίες για αυτούς υπάρχουν διαθέσιμες στο internet. Δεν έχουν λογαριασμό ούτε στο bandcamp ή spotify όπως τα περισσότερα συγκροτήματα. Μόνο στο youtube υπάρχουν κάποια βίντεο τους. Μέχρι στιγμής έχουν μία πλήρη κυκλοφορία στο ενεργητικό τους (το ομότιτλο άλμπουμ του 2017), ενδεχομένως και κάποια singles, ενώ έπεται σύντομα και δεύτερο άλμπουμ. Η μουσική τους (τουλάχιστον όπως την παρακολούθησα ζωντανά) ήταν πολύ κεφάτη και ακουγόταν πολύ ευχάριστα, ενώ και το look κάποιων μελών παρέπεμπε σε αντίστοιχα συγκροτήματα των 80ties.
Frontman της μπάντας ήταν ο τραγουδιστής Αλέξανδρος Σιδεράκος, ο οποίος εκτός από την καλή ταιριαστή για power metal συγκρότημα φωνή, έκανε κάτι λακτίσματα στυλ David Lee Roth. Μετά το τέλος κάθε τραγουδιού έκανε την παρουσίαση και ενός μέλους με πειράγματα, όπως π.χ. μετά το τέλος του “So Dark Inside” για το κούρδισμα της κιθάρας του Δημήτρη Τζιούρτζεκ ή ότι ο drummer κάνει για χορό. Στα αξιοσημείωτα ήταν ότι ο έτερος κιθαρίστας Βαγγέλης Delkos ήρθε από τον Καναδά για αυτήν την μίνι περιοδεία. Το ευχάριστο σετ τους των 8 δυναμικών τραγουδιών τους έλαβε τέλος λίγο μετά τις 21:40.
Dreamrites setlist
Lord Hypnos (intro)
So Dark Inside
Only Time Will Tell
Thunders and Lightnings
Vampyr
Madness
Lament of Sorrow
With Blood We Pay
Αναγκαίο διάλειμμα και στις 22:00 έκαναν την εμφάνιση τους οι Speedrush, το όνομα των οποίων αντικατοπτρίζει επακριβώς το τι μουσική παίζουν, δηλαδή παλαιάς κοπής thrash - speed metal. Πριν πάω στην συναυλία συζητούσα σχετικά με ένα φίλο (του οποίου τα γούστα είναι πιο εκλεπτυσμένα, πιο progressive) και με ρώτησε: «Καλά, θα πας να δεις αυτούς τους ξυλοκόπους;» Απαντώ αφού τους είδα: «Ξυλοκόποι μεν, αλλά ωραίοι και τεχνίτες ξυλοκόποι δε!». Και είναι πολύ δύσκολο να παίζεις κάποιος τεχνικά σε τέτοιες διαολεμένες ταχύτητες! Δεν έχω να πω πολλά για την μουσική τους, πρέπει να ακούσει κάποιος για να κρίνει. Γνήσια τέκνα των Slayer, Razor, Whiplash κτλ. Ειδικά όσον αφορά τους τελευταίους έπαιξαν ως διασκευή το “Power Thrashing Death”. Κάποιοι νεώτεροι ακροατές που δεν ήξεραν τους Whiplash αναρωτήθηκαν ποιών είναι η διασκευή αυτή; Δεν ξέρω τις ηλικίες των μελών των Speedrush, αλλά υποθέτω ότι όταν μεσουρανούσε το thrash (mid 80ties – αρχές 90ties), αυτοί ή θα ήταν αγέννητοι ή μωρά και είναι προς τιμή τους που όχι μόνο το ανακάλυψαν, αλλά και το υπηρετούν επάξια. Στα 45’ που διήρκησε το σετ τους έπαιξαν 8 τραγούδια (όλα διαμάντια: 3 από το “Endless War” και 5 από το πρόσφατο “Division Mortality” και με πολύ καλό ήχο, δύσκολο για θορυβώδες συγκρότημα) διαλύοντας τα αυτιά και τα μυαλά των ακροατών.
Speedrush setlist
01 Intro - Ride with Death
02 Feeding the Carnivores
03 Malevolent Torture
04 Blood Legacy
05 Power Thrashing Death (διασκευή Whiplash)
06 Sons of Thunder
07 Plague Storm
08 Speedrush
Το πρόγραμμα ήδη είχε πάει πίσω κατά περίπου 45’. Υπήρχε μία μικρή ανησυχία καθότι η επόμενη μέρα είναι εργάσιμη. Σχετικά μεγάλο διάλειμμα, αρκετοί βγήκαν έξω τιμώντας τα τριγύρω μαγαζιά, άλλοι κατευθύνθηκαν στο merchandise, η ώρα περνούσε και κατά τις 23:10 ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα ότι «… καταβλήθηκε πολύ μεγάλη προσπάθεια από τους διοργανωτές αυτό το γ… live. Σε λίγη ώρα θα είναι εδώ ο John Cyriis. Όποιος κατάλαβε – κατάλαβε». Αποτέλεσμα αυτής της ανακοίνωσης ήταν να ανάψουν οι συζητήσεις μεταξύ των θεατών περί της προσωπικότητας του Cyriis. Ειπώθηκε ότι ο εν λόγω τραγουδιστής έχει αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά πιστεύει σε θεωρίες συνωμοσίας (καλά αυτό δεν λέει κάτι. Πολλοί πιστεύουν σε διάφορα, στην προκειμένη περίπτωση η μουσική τους μας ενδιαφέρει). Αναφέρθηκε ότι στο Keep it True Festival το 2019 έπαιξαν μόνο 30’ αντί για μία ώρα με την αιτιολογία ότι καθυστέρησαν στην κίνηση (και αλήθεια να ήταν, είναι ένδειξη κακού προγραμματισμού), ενώ την ίδια χρονιά ακύρωσαν συναυλίες στην Ολλανδία. Και μόνο ότι τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήταν παρόντα (εθεάθησαν στην σκηνή του Κυττάρου), ενώ μόνον ο Cyriis έλλειπε κάτι σήμαινε αυτό. Και καλά όσοι μένουν στην Αθήνα, υπήρχαν όμως και οπαδοί που είχαν έρθει από την περιφέρεια (αίφνης δίπλα μου ήταν μία παρέα που είχε έρθει από την Πάτρα), οι οποίοι θα ταλαιπωριόντουσαν πολλαπλασίως. Δεν αποκλείω κάποιοι να έφυγαν κιόλας. Ίσως αυτή η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Cyriis να ήταν ο λόγος που το Κύτταρο δεν γέμισε την συγκεκριμένη μέρα και όχι τόσο οι Πασχαλινές διακοπές.
Αναγκαστική αναμονή, συζητήσεις, ποτό στο μπαρ ή επίσκεψη στα καταστήματα απέναντι και επιτέλους λίγο πριν τα μεσάνυχτα (23:53) οι Agent Steel εμφανίστηκαν επί σκηνής παίζοντας το “Unstoppable Force”. Όπως ήταν αναμενόμενο το κοινό στην αρχή ήταν κάπως μουδιασμένο (και θυμωμένο). Ο Cyriis ήταν σκιά του εαυτού του, είχε χάσει τα μαλλιά του (δυστυχώς και τα μυαλά του), το βλέμμα του είχε μία παράξενη όψη, αλλά το χειρότερο ήταν ότι δεν ακουγόταν η φωνή του, παρά μόνο όταν έκανε τις γνωστές τσιρίδες (έκανε και χρήση φωνητικού επεξεργαστή). Ήμουν περίεργος να ακούσω τι θα έλεγε (αν έλεγε κάτι) ως δικαιολογία για την καθυστέρηση. Δεν είπε κάτι συγκεκριμένο, παρά μόνο στην αρχή του δεύτερου τραγουδιού: «Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι ποτέ δεν ακυρώνουμε, οι Agent Steel είναι εδώ (χειροκροτήματα), για αυτό να ξέρετε ότι ποτέ δεν παραδινόμαστε» και μπήκε το “Never Surrender”. Τι να έλεγε εξάλλου όταν έχει στήσει τόσο κόσμο για αρκετή ώρα! Είναι το μόνο μέλος της αρχικής σύνθεσης. Τα υπόλοιπα μέλη εισήλθαν στο συγκρότημα μετά το 2024 και δεν ξέρω πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι το συγκρότημα είναι πλέον 100% Βραζιλιάνικο συμπεριλαμβανομένου και του Cyriis που το πραγματικό του όνομα είναι João Campos (τόσο ονόματα έχει αλλάξει) και γεννήθηκε στο Santos το 1963. Με εξαίρεση την σχεδόν ανύπαρκτη φωνή του, τα υπόλοιπα μέλη ήταν αξιόλογοι μουσικοί, οι οποίοι έπαιξαν με πάθος. Προσωπικά θα ξεχώριζα τον drummer Marcus Dotta που ενίοτε έπαιζε σαν πολυβόλο, τι ρολαρίσματα, κοψίματα έκανε, πολύ δεξιοτέχνης, αλλά και οι κιθαρίστες: ο νεώτερος Ricardo França, ο πιο έμπειρος Johnny Moraes και ο μπασίστας Andre Mellado έπαιξαν αρκετά καλά και στάθηκαν στο ύψος ενός τέτοιου θρυλικού συγκροτήματος.
Το κοινό σταδιακά ζεστάθηκε, απαλύνθηκε κάπως η αρχική τσαντίλα για την καθυστερημένη εμφάνιση και άρχισαν τα πρώτα mosh pits όπου στα πιο hit τραγούδια (ιδιαίτερα από το “Guilty as Charged” και έπειτα) έγιναν μεγαλύτερα και εντονότερα, ενώ ακολούθησαν και stage diving, στα οποία πρωταγωνίστησαν τα μέλη των Speedrush: Τάσος Παπαδόπουλος στο “Taken by Force” και Nir Beer στο “Bleed for the Godz”, ενώ και οι παρακείμενοι πατρινοί οπαδοί ξεσάλωσαν.
Τo κοινό ηρέμησε κάπως με το νεώτερο “No Other Godz Before Me” (καλό και δυναμικό τραγούδι με τεχνικά solos), αλλά όχι στο επίπεδο του “Agents of Steel” (τελευταίο κομμάτι), όπου η διάθεση του κοινού απογειώθηκε. Η ώρα ήταν περασμένη (00:45) και η συναυλία έλαβε τέλος, κάποιοι περίμεναν encore, αλλά εις μάτην. Σε 53’ έπαιξαν 11 τραγούδια (1 περισσότερο απ΄ ότι συνήθως παίζουν τελευταία, ως αποζημίωση για την καθυστέρηση?, ίσως), 10 εκ των οποίων ήταν από την περίοδο της δόξας τους (1985-7). Σε αυτό δεν πιστεύω να είχε κανείς παράπονο, παράπονα και δικαιολογημένα υπήρξαν τόσο με την καθυστέρηση, όσο κυρίως με την απόδοση του Cyriis και την σχεδόν ανύπαρκτη φωνή του. Παρόλα αυτά υπήρξε κέφι από κάποιους οπαδούς, οι οποίοι ήρθαν για να δουν (και να «κτυπηθούν» σε) ένα ιστορικό συγκρότημα και «πιάστηκαν» από τα καλά στοιχεία που απέμειναν. Στο ερώτημα αν άξιζε τον κόπο η συναυλία, σας παράθεσα τα στοιχεία και ο καθένας την αξιολογεί διαφορετικά. Πάντως οι διοργανωτές πήραν ρίσκο που τους έφεραν και ότι προβλήματα υπήρξαν δεν οφείλονταν σε αυτούς. Προσωπικά πιστεύω ότι (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) το συγκρότημα βαίνει προς το τέλος του και καλά θα κάνει ο Cyriis εφόσον δεν μπορεί «να το διαλύσει το μαγαζί». Έστω και έτσι όμως παρακολουθήσαμε ένα ιστορικό συγκρότημα (στα μη καλύτερα του). Περιττό να πω ότι την άλλη μέρα στην δουλειά ήμουν (όπως λογικά υποθέτω και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι) κομμάτια.
Agent Steel setlist
Unstoppable Force
Never Surrender
Mad Locust Rising
Let It Be Done / The Day at Guyana
The Day at Guyana
Guilty as Charged
Taken by Force
Children of the Sun
Bleed for the Godz
No Other Godz Before Me
Agents of Steel
Για το RockOverdose,
Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου
Comments
