Οι Helloween επιστρέφουν στη χώρα μας στα πλαίσια του Release Athens Festival 2026 στην Πλατεία Νερού την Παρασκευή 10 Ιουλίου. Μαζί τους οι Saxon και οι Ashes Of Ares.
Το RockOverdose δεν θα μπορούσε να χάσει την ευκαιρία να συνομιλήσει με έναν εκ των frontmen της μπάντας Andi Deris, για τον τελευταίο τους δίσκο, για τη συνεργασία με τους Michael Kiske και Kai Hansen και φυσικά για τη συναυλία στην Ελλάδα.
Event: https://www.facebook.com/events/712114781279957/
Tickets: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/festival/release-athens-2026/helloween
RockOverdose: Γεια σου Andi και καλώς ήρθες στο RockOverdose. Είναι μεγάλη μας τιμή. Πώς είσαι;
Andi Deris: Ευχαριστώ πολύ. Είμαι μια χαρά.
RockOverdose: Καταρχάς, θα θέλαμε να ξέρεις ότι το “Giants And Monsters” θεωρείται από τους περισσότερους Έλληνες fans ως ένα πολύ καλό άλμπουμ καλύτερο και από το προηγούμενο.
Andi Deris: Ω, αυτό είναι υπέροχο.
RockOverdose: Ποια είναι τα συναισθήματά σου για αυτό το άλμπουμ επτά μήνες μετά την κυκλοφορία του;
Andi Deris: Λοιπόν, είναι ένα πολύ ωραίο album. Μια πολύ καλή συνέχεια μετά το ομώνυμο. Εννοώ ότι τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα. Το καταλαβαίνεις όταν ακούς το κοινό — τραγουδούν μαζί μας. Οπότε ναι, νομίζω πως δεν κάναμε τίποτα λάθος.
RockOverdose: Θα θέλαμε να μάθουμε πόσο χρόνο σας πήρε συνολικά να δημιουργήσετε αυτό το album, πόσο χρειάστηκε να αλλάξετε ως επταμελές συγκρότημα και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι όλες αυτές οι ιδέες να συναντηθούν στην πορεία;
Andi Deris: Κάποιοι από εμάς άρχισαν να γράφουν τραγούδια μόλις τελείωσε η παγκόσμια περιοδεία για το προηγούμενο album. Νομίζω περάσαμε περίπου τρεις μήνες παραγωγής σε διαφορετικά στούντιο. Κάναμε πράγματα στη Νυρεμβέργη, εδώ στην Τενερίφη και στο Αμβούργο. Αλλά όπως πάντα, πρέπει κάποια στιγμή να τα ενώσεις όλα κάπου. Κι αυτό κάναμε εδώ στην Τενερίφη, στο studio μου.
Όταν όμως ξεκινήσαμε αυτές τις ηχογραφήσεις, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε υπερβολικά πολλές ιδέες. Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε ένα «πολυτελές πρόβλημα». Πάρα πολλά τραγούδια. Κάναμε, νομίζω, τρεις ή τέσσερις ακροάσεις μέχρι να αποφασίσουμε τελικά ποια θα ηχογραφηθούν και ποια θα μπουν στο album. Πιστεύω πως αν έπρεπε να κυκλοφορήσουμε νέο album αύριο, δεν θα ήταν πρόβλημα. Θα μπορούσαμε να μπούμε κατευθείαν για ηχογράφηση, γιατί υπάρχουν ακόμα πάρα πολλές ιδέες στο τραπέζι.
RockOverdose: Νομίζω ότι αυτό είναι λογικό, γιατί είστε επτά πολύ ταλαντούχοι μουσικοί με πολλές ιδέες. Υποθέτω λοιπόν ότι είναι πολύ εύκολο να γράφετε και να δημιουργείτε νέα μουσική.
Andi Deris: Ναι, ας το πούμε έτσι. Είναι πάντα εύκολο να γράφεις μουσική, γιατί αυτό είναι το χόμπι σου. Γι’ αυτό ξεκίνησες εξαρχής. Το πρόβλημα όμως είναι το εξής: έχεις τα σωστά τραγούδια για έναν δίσκο; Παλιά φτιάχναμε album διάρκειας 35 λεπτών. Ήταν πιο εύκολο να έχεις έναν ενδιαφέροντα δίσκο. Σήμερα τα άλμπουμ φτάνουν τα 50 λεπτά ή και περισσότερο. Για να κρατήσεις έναν δίσκο ενδιαφέροντα για 50 λεπτά, πρέπει σίγουρα να έχεις μερικές ιδέες έξω από τα συνηθισμένα ώστε να κρατήσεις το ενδιαφέρον του κόσμου. Οπότε μερικές φορές δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις αυτή τη σωστή μίξη.
Μπορεί να έχεις 20 ιδέες, αλλά ίσως όχι αρκετές για να κρατήσεις έναν δίσκο ενδιαφέροντα συνολικά, γιατί χρειάζεται σωστή σειρά τραγουδιών. Και ακόμα ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ακούν ολόκληρο ένα album και όχι μόνο ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Είμαστε old school, ας πούμε, και έχουμε ακόμα πολλούς old school fans σαν κι εμάς. Τους αρέσει να κάθονται, να έχουν μία ώρα για τον εαυτό τους, ίσως με ένα τσιγάρο ή ένα ποτό, και να ακούν έναν δίσκο. Για να κρατήσεις λοιπόν έναν δίσκο ενδιαφέροντα, χρειάζεσαι πολλά τραγούδια που να μην ακούγονται όλα ίδια. Άρα ναι, το να έχεις πολλές ιδέες είναι ένα πράγμα. Το αν αυτές οι ιδέες είναι αρκετά καλές, είναι άλλη ιστορία.
RockOverdose: Οι Helloween είναι ευλογημένοι που έχουν τρεις τραγουδιστές με διαφορετικές αύρες και φωνές. Πόσο εύκολο είναι να αποφασίσετε ποιος θα τραγουδήσει ποιο μέρος;
Andi Deris: Συνήθως εγώ τραγουδάω τα δικά μου τραγούδια και ο Michael (Kiske) τα δικά του. Και μετά, όταν βάζουμε τα τραγούδια στη σειρά, καταλαβαίνουμε ότι σε κάποιο σημείο ο Michael θα μπορούσε να τραγουδήσει μαζί με μένα ή σε κάποιο άλλο εγώ μαζί με τον Michael. Ίσως ο Kai (Hansen) να τραγουδήσει ένα κουπλέ σε κάποιο άλλο. Προσπαθούμε να το κάνουμε όσο πιο ενδιαφέρον γίνεται για τον κόσμο. Επίσης μας δίνει τη δυνατότητα, αν κάποιος τραγουδιστής είναι άρρωστος ή κάτι τέτοιο, να μπορεί κάποιος άλλος να μπει και να πει «άσε, θα το τραγουδήσω εγώ».
Οπότε αυτό είναι μια πολυτέλεια, θα έλεγα, το να έχεις τρεις τραγουδιστές σε μια μπάντα. Θυμάμαι πριν τρία χρόνια ο Michael ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να τραγουδήσει. Έτσι έπρεπε να βγάλω τρεις συναυλίες χωρίς αυτόν, μαζί με τον Kai. Και λειτούργησε υπέροχα, γιατί ο Kai προφανώς ξέρει τους στίχους. Έτσι κάναμε μαζί το “Future World”, το “Eagle Fly Free” και αρκετά ακόμα κομμάτια. Νομίζω ότι βοηθάει πολύ. Αν έχεις τρεις τραγουδιστές, ο κόσμος εκεί κάτω εξακολουθεί να βλέπει ένα καλό show.
Παρόλο που δεν θέλω να τραγουδήσω ξανά χωρίς τον Michael, γιατί φαίνεται λάθος κάπως. Όταν τραγουδάς τραγούδια του Michael Kiske και ο κόσμος ξέρει ότι κανονικά είναι στη μπάντα, αλλά τώρα είναι στο κρεβάτι και δεν υπάρχει πάνω στη σκηνή, είναι πολύ περίεργο συναίσθημα. Δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό.
RockOverdose: Ήταν εξαιρετική ιδέα και πολύ όμορφη κίνηση να συμβεί αυτό. Να επιστρέψουν ο Kai και ο Michael στην μπάντα και να υπάρχουν τρεις τραγουδιστές. Ήταν μια υπέροχη ιδέα και πολύ επιτυχημένη.
Andi Deris: Και το καλό είναι ότι πλέον ξέρουμε πως δεν θα σκοτωθούμε μεταξύ μας (γέλια), οπότε είναι ένα τέλειο στήσιμο για να κοιτάμε μπροστά για τα επόμενα 10 ή 15 χρόνια. Δεν χρειάζεται να είσαι ο μοναδικός τραγουδιστής για δυόμισι ώρες ή για ένα δίωρο show, κάτι που πιθανότατα σε 10 χρόνια δεν θα μπορείς να κάνεις πια. Αλλά με τρεις τραγουδιστές μπορείς. Και δεν χρειάζεται να κάνεις συμβιβασμούς, να χαμηλώσεις τόνους στα τραγούδια ή τέτοιες μαλακίες. Δεν χρειάζεται, γιατί υπάρχουν τρεις τραγουδιστές. Αν κάποιος δεν νιώθει καλά, οι άλλοι μπορούν να καλύψουν. Είναι πραγματικά μεγάλη πολυτέλεια.
RockOverdose: Έκανες τρία εκπληκτικά άλμπουμ με τους Pink Cream 69 και μετά ήσουν ο “νέος” στους Helloween. Έχουν περάσει 32 χρόνια από τότε. Οι άνθρωποι που σε επέκριναν στην αρχή, τώρα λένε ότι εσύ είσαι ο λόγος που και τα επτά μέλη είναι μαζί. Πώς κατάφερες να ξεπεράσεις τις δυσκολίες ως νέο μέλος τότε; Και τι έπρεπε να κάνεις ώστε να νιώθεις πιο σίγουρος όσο περνούσαν τα χρόνια;
Andi Deris: Το “Master Of The Rings” ήταν το πρώτο μου album με τους Helloween. Ήταν το album μετά το “Chameleon”. Και για μένα ήταν ξεκάθαρο ότι κάναμε τη σωστή κίνηση, γιατί το “Chameleon” δεν πούλησε και ο κόσμος το μισούσε. Το “Master Of The Rings” έγινε διπλά πλατινένιο και επτά φορές χρυσό. Οπότε για μένα ήταν ξεκάθαρο ότι κάναμε τη σωστή κίνηση.
Όταν μπήκα στη μπάντα, είπα ότι ήθελα να κάνω metal. Δεν ήθελα να κάνω pop, παρόλο που μου αρέσει να γράφω που και που κανένα pop metal τραγούδι ή μια μπαλάντα. Αυτό μου αρέσει. Αλλά οι Helloween αντιπροσώπευαν το metal. Έπρεπε λοιπόν να επιστρέψουμε στο metal.
Η θέση μου μετά το “Master Of The Rings” ήταν πιο δυνατή απ’ όσο θα μπορούσα να ονειρευτώ. Και με κάθε album που κυκλοφορούσαμε υπήρχε όλο και μεγαλύτερη επιτυχία. Παρόλο που οι παλιοί fans παραπονιόντουσαν ότι ο Michael δεν ήταν πια στη μπάντα — κάτι που καταλαβαίνω απόλυτα, γιατί ως νέος τραγουδιστής δεν θα μπορούσα ποτέ να τραγουδήσω τόσο καλά όσο ο Michael στα δικά του τραγούδια. Είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές στον κόσμο. Δεν θα μπορούσα ποτέ να μπω στα παπούτσια του. Δεν γίνεται. Δεν είμαι ο Michael. Είμαι εντελώς διαφορετικός τραγουδιστής. Καταλαβαίνω λοιπόν ότι οι άνθρωποι που ήθελαν να ακούσουν το “Eagle Fly Free” ή όλα αυτά τα υπέροχα τραγούδια που λάμπουν με τον Michael. Δεν θα έλαμπαν ποτέ το ίδιο με τον Andi Deris στα φωνητικά. Είναι ξεκάθαρο αυτό. Δεν είμαι ο Michael και δεν προσπάθησα ποτέ να τον αντιγράψω. Και ειλικρινά, δεν θα μπορούσα να τον αντιγράψω γιατί είναι πολύ μακριά από τη δική μου τεχνική και πολύ πιο εξελιγμένος τεχνικά. Είναι τέλειος τεχνικά.
Ίσως μόνο ένας τραγουδιστής μου έρχεται στο μυαλό που αγαπούσα όσο και τον Michael Kiske, κι αυτός ήταν ο Geoff Tate. Αλλά ειλικρινά, σήμερα προτιμώ ξεκάθαρα τον Michael Kiske γιατί είναι πολύ πιο σταθερός. Η φωνή του είναι πάντα εκεί. Δεν τα θαλασσώνει ποτέ. Οπότε για μένα είναι μεγάλη τιμή που είμαι επιτέλους μαζί του στη μπάντα, γιατί εγώ ξέρω πόσο δύσκολο είναι να τραγουδήσεις τα κομμάτια του Michael Kiske — επειδή έπρεπε να το κάνω.
RockOverdose: Ο Michael είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής.
Andi Deris: Όπως σου είπα, σε αυτό το είδος μουσικής πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο.
RockOverdose: Φέτος επιστρέφετε στην Ελλάδα και στο Release Athens Festival, τρία χρόνια μετά από μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε δει ποτέ. Βλέποντας βίντεο από την τωρινή σας περιοδεία, οι προσδοκίες μας έχουν ανέβει ακόμα περισσότερο. Τι να περιμένουμε αυτή τη φορά από τους Helloween;
Andi Deris: Η επόμενη επίσκεψη θα είναι σίγουρα ένα μείγμα από αυτά που θέλαμε να παίξουμε εμείς και από αυτά που ήθελαν οι fans. Είμαι αρκετά σίγουρος ότι πολλοί Έλληνες συμμετείχαν στις ψηφοφορίες για το τι πρέπει να βάλουμε στο setlist. Είχαμε αυτή τη λίστα από τους fans στο site μας. Και υπάρχουν κάποιες εκπλήξεις, τραγούδια που δεν έχουμε παίξει ποτέ και τώρα τα παίζουμε. Πολύ παλιά τραγούδια που είχαμε να παίξουμε δεκαετίες και τώρα πρέπει να τα ξαναπαίξουμε γιατί ξαφνικά βρέθηκαν στο top 10. Οπότε ναι, υπήρξαν μερικές εκπλήξεις που χρειάστηκε να κάνουμε πρόβες και ήταν πραγματικά διασκεδαστικό. Νομίζω ότι τουλάχιστον το 50% από αυτά που παρουσιάζουμε είναι επιλογή του κοινού. Και μέχρι στιγμής, αφού ολοκληρώσαμε ήδη την ευρωπαϊκή περιοδεία, μπορώ να πω ότι ήταν τρομερά διασκεδαστικό.
RockOverdose: Έχεις κάποιες ιδιαίτερες αναμνήσεις από την Ελλάδα;
Andi Deris: Από την Ελλάδα είχα περισσότερο χρόνο παλιά, όταν περιοδεύαμε με τους Pink Cream 69 για παράδειγμα. Τότε είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Με τους Helloween θυμάμαι γύρω στο 1998 ή το 2000, παίξαμε σε εκείνη τη βιομηχανική περιοχή στην Αθήνα. Ήταν μια μικρή συναυλιακή αίθουσα, κυρίως από τούβλα και μέταλλο. Μέσα είχε τόσο πολύ θόρυβο, γιατί κάθε χτύπημα στο snare ή οτιδήποτε έπαιζες επέστρεφε πίσω με αντήχηση περίπου 20 milliseconds μετά. Πάνω στη σκηνή δεν καταλάβαινες τι ήταν ο δικός σου ήχος και τι επέστρεφε από τους τοίχους. Αν δεν το διαχειριζόσουν σωστά, έχανες τελείως το timing. Ήταν πολύ δύσκολη κατάσταση.
Και όταν ξεκίνησε η συναυλία, ο κόσμος ήταν τόσο δυνατός που δεν μπορούσαμε να ακούσουμε ούτε τι παίζαμε στη σκηνή ούτε την αντήχηση της αίθουσας. Τα πρώτα δύο-τρία λεπτά ήταν απόλυτη τρέλα. Δεν ξέραμε ποιο ήταν το σωστό σήμα που ακούγαμε. Θυμάμαι ανεβάσαμε τόσο πολύ τα monitor στη σκηνή που μετά το show όλοι ήμασταν σχεδόν κουφοί. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες που πραγματικά σκεφτόμασταν: “Έχουμε συναυλία αύριο; Όχι; Δόξα τω Θεώ”. Ήταν μάλλον η πιο δυνατή συναυλία που έχω παίξει ποτέ. Και ο κόσμος ήταν τρελός, το θυμάμαι.
Επίσης περπάτησα αρκετά στους δρόμους της Αθήνας. Έχω πάει σίγουρα δύο φορές ως κανονικός τουρίστας στην Ακρόπολη. Και την τελευταία φορά θυμάμαι ότι μέναμε σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο με ταράτσα, καφέ και πισίνα, ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη. Ήταν πανέμορφα. Και μπορείς να φανταστείς ότι όσο ελεύθερο χρόνο είχα, ανέβαινα εκεί πάνω, κάπνιζα ένα πούρο, έπινα έναν καφέ και κοιτούσα την Ακρόπολη. Για έναν τουρίστα σαν εμένα ήταν απίστευτο. Υπέροχο πραγματικά.
RockOverdose: Ας πούμε υποθετικά ότι αποφασίζεις να αποσυρθείς. Πώς θα ήθελες να σε θυμούνται; Ήταν οι καλές στιγμές περισσότερες από τις κακές και άξιζε όλη αυτή η διαδρομή;
Andi Deris: Θα έλεγα 2/3 καλές στιγμές και 1/3 κακές. Οι κακές στιγμές είναι κυρίως στα αεροδρόμια.
Πώς θέλω να με θυμούνται; Δεν ξέρω. Ας μιλήσει η μουσική από μόνη της. Νομίζω ότι ίσως υπάρχουν ένα-δύο τραγούδια που θα επιβιώσουν ακόμα κι όταν εμείς θα έχουμε φύγει εδώ και πολύ καιρό. Μπορώ να φανταστώ τραγούδια όπως το “Forever Αnd One” να είναι από αυτά που θα θυμούνται οι άνθρωποι ακόμα και τότε. Θα δούμε. Έχουμε μερικά διαχρονικά κομμάτια που ίσως επιβιώσουν, κομμάτια που ήδη έχουν διασκευαστεί πολλές φορές. Νομίζω πως θα ήταν όμορφο να ξέρεις ότι όταν φύγεις θα υπάρχει ακόμα ένα μικρό κομμάτι σου που θα παίζεται ξανά και ξανά κάπου. Ίσως γράψω άλλο ένα διαχρονικό τραγούδι μόνο και μόνο για να είμαι σίγουρος ότι θα μείνει κάτι πίσω (γέλια). Θα το παρακολουθώ από εκεί πάνω.
RockOverdose: Ποια είναι τα επόμενα σχέδια για τους Helloween και για τον Andi Deris;
Andi Deris: Έχουμε την περιοδεία σε ΗΠΑ και Καναδά. Μετά πάμε κατευθείαν στην Ασία, στην Ιαπωνία, για κάποιες συναυλίες σε Οσάκα και Τόκιο. Και μετά νομίζω έχουμε δύο ή τρεις εβδομάδες διάλειμμα πριν ξεκινήσουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Μέσα σε αυτά τα φεστιβάλ θα έρθουμε και στην Ελλάδα, σε ένα από τα υπέροχα φεστιβάλ της χώρας σας. Και μετά το καλοκαίρι πάμε Νότια και Κεντρική Αμερική. Οπότε θα έλεγα ότι κάπου πριν τα Χριστούγεννα μάλλον θα είμαστε ξανά σπίτι.
RockOverdose: Τι γίνεται με τα προσωπικά σου σχέδια; Τι κάνει ο Andy εκτός από τη μπάντα και τους Helloween;
Andi Deris: Εγώ προσωπικά, το χόμπι μου είναι να κάθομαι με την κιθάρα, όπως ξέρουμε όλοι. Είμαι κιθαρίστας από χόμπι και γι’ αυτό έχω όλες αυτές τις ιδέες και τέτοια πράγματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Πέρα από αυτό, φυσικά η οικογένεια. Προσπαθώ να κάνω το καλύτερο δυνατό. Αυτή την περίοδο έχω κάποια προβλήματα με τους γονείς μου, γιατί είναι και οι δύο αρκετά μεγάλοι και έχουν Alzheimer, οπότε δεν είναι εύκολη κατάσταση. Είμαι ευτυχισμένος που η γυναίκα μου αναλαμβάνει τα πάντα εδώ όταν λείπω.
Προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο δυνατό. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να κάνεις, αλλά όταν έχει ωραία μέρα έξω, βγες έξω, περπάτα, απόλαυσε ό,τι μπορείς.
Όπως είπα, το μεγαλύτερό μου χόμπι είναι η μουσική. Μερικές φορές κατεβαίνω στο στούντιο, γυρίζω κουμπιά, μαθαίνω καινούργια πράγματα. Γιατί η μουσική και η τεχνολογία του στούντιο, τα plugins και όλα αυτά είναι μια ιστορία χωρίς τέλος. Προς το παρόν όμως συγκεντρώνομαι στην περιοδεία στην Αμερική. Νομίζω πως αυτή η χρονιά θα είναι γεμάτη περιοδείες, επιστροφή από την περιοδεία και μάλλον θα είμαι διαλυμένος (γέλια). Προσπαθείς μετά να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου. Δεν βλέπω τον εαυτό μου να κάνει κάτι σοβαρό εκτός από touring.
RockOverdose: Πώς είναι για έναν μουσικό να συνδυάζει οικογένεια, μουσική, μπάντα και προσωπικό χρόνο;
Andi Deris: Σε μια χρονιά με περιοδείες είναι σχεδόν αδύνατο. Η οικογένειά σου παίρνει πάντα τα “απομεινάρια”, ας πούμε. Όταν επιστρέφεις, είσαι εντελώς διαλυμένος και χρειάζεσαι τουλάχιστον μία εβδομάδα μόνο για σένα. Οπότε δεν είναι πραγματικός οικογενειακός χρόνος και σίγουρα δεν είσαι εκεί για αυτούς όπως θα έπρεπε, γιατί προσπαθείς να συνέλθεις. Και μόλις αρχίζεις να συνέρχεσαι, μία ή δύο εβδομάδες μετά ξαναφεύγεις. Νομίζω λοιπόν ότι τα χρόνια με περιοδείες είναι πολύ άσχημα για την οικογένεια.
Από την άλλη όμως, θα μπορούσες να είσαι ναυτικός ή πιλότος ή οτιδήποτε άλλο. Υπάρχουν πολλά επαγγέλματα που είναι ακόμα χειρότερα. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν είναι κάτι που ξέρεις από πριν ότι θα γίνει πρόβλημα. Αλλά νομίζω ότι το πιο σημαντικό πράγμα για έναν μουσικό είναι να βρει τον σωστό σύντροφο, κάποιον που να μπορεί να ζήσει με αυτό. Πρέπει να βρεις έναν σύντροφο που να έχει τη δική του ζωή. Αν η γυναίκα μου δεν είχε τη δική της ζωή, τη δουλειά της και τα δικά της ενδιαφέροντα, νομίζω θα ήταν αδύνατο. Υπάρχουν τόσες σχέσεις όπου ο ένας εξαρτάται από τον άλλο. Και όταν ο ένας λείπει, ο άλλος είναι χαμένος. Αν είχες έναν τέτοιο σύντροφο, δεν θα λειτουργούσε.
RockOverdose: Ναι, αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Andi Deris: Είναι, ναι.
RockOverdose: Andi, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή τη συζήτηση.
Andi Deris: Χαρά μου.
RockOverdose: Ανυπομονούμε να σας δούμε στο Release Athens Festival αυτό το καλοκαίρι. Ελλάδα, για άλλη μια φορά.
Andi Deris: Το περιμένω κι εγώ. Ελπίζω μόνο να μην έχουμε τις θερμοκρασίες της τελευταίας φοράς (γέλια).
Για το RockOverdose: Ζήσης Πετκανάς
Ερωτήσεις: Άγγελος Κατσούρας / Ζήσης Πετκανάς
Comments
