Μία ακόμη ανώριμη συναυλία για να μπει καλά η χρονιά!
Τείνει να γίνει θεσμός οι Anorimoi να κάνουν τέλος του χρόνου μία μεγάλη συναυλία στην Αθήνα, έτσι για να φύγει καλά η προηγούμενη χρονιά και να μπει καλά η επόμενη. Οι συναυλίες τους είναι εμπειρία (και εννοείται ότι συστήνονται ανεπιφυλάκτως). Η περιγραφή με λόγια δεν επαρκεί, πρέπει να το βιώσει κάποιος! Προσομοίωση περιγραφής (για όποιον δεν είναι παρόν) θα μπορούσε να γίνει από βίντεο ληφθέν από πολλές κάμερες. Είναι τόσο πολυπαραμετρικές (5 μουσικοί + ενθουσιώδες κοινό) που όλο και κάτι θα μείνει απέξω. Έχοντας παρακολουθήσει συναυλίες των Anorimoi στο παρελθόν (και κυρίως την ακριβώς ίδιας ημερομηνίας περσινή μεγαλειώδη στο Gagarin για τα 30χρονα τους) ήξερα τι ανέμενα να δω. Και όντως για μία ακόμη φορά δεν με διέψευσαν!
Kiss Me Cleopatra
Τους metalcorers Kiss Me Cleopatra δεν τους ήξερα, ούτε τους είχα δει ποτέ ζωντανά. Τους έμαθα λίγες μέρες πριν, επί τούτου. Το δελτίο τύπου έλεγε ότι δημιουργήθηκαν το 2022 αλλά η δισκογραφία τους περιέχει κομμάτια που βρέθηκαν σε Myspace account τους απ' το έτος 2008. Δείχνουν αρκετά νέοι, δηλαδή το 2008 (πριν 16 χρόνια) πόσο χρονών ήταν τότε? Επίσης το bandcamp αναφέρει ότι είναι 4μελές συγκρότημα, στην σκηνή όμως εμφανίστηκαν ως 5μελές. Η παρούσα σύνθεση είναι η ακόλουθη: Χρίστος Κεχαγιάς (φωνητικά), Κώστας Σακαλής (κιθάρα – φωνητικά), Βαγγέλης Χαμηλοθώρης (μπάσο), Παντελής (drums), Θάνος (κιθάρα). Παρόλο το νεαρό της ηλικίας τους και το ότι είναι νέα μπάντα έχουν «διατρέξει κάποια συναυλιακά χιλιόμετρα» στο ενεργητικό τους.
Στην σκηνή εμφανίστηκαν κατά τις 8 με άσπρα πουκάμισα (εκτός από τον τραγουδιστή που φορούσε μαύρο πουκάμισο) και γραβάτες (κάτι σας Blues Brothers) και το νεανικό κοινό ανταποκρίθηκε αμέσως. Συστήθηκαν και ξεκίνησαν με το intro “Mazonakis” (το οποίο περιείχε αρκετά «γαλλικά», έτσι για να εισέλθουμε στο πνεύμα των Ανώριμων) και αμέσως μετά (τι ποιο λογικό?) η διασκευή «Το Gucci φόρεμα». Ενδιαφέρουσα εκδοχή, δεν λέω.
Ήταν αρκετά γνώριμοι σε μεγάλη μερίδα του νεανικού κοινού κρίνοντας από τις αντιδράσεις στα κομμάτια τους, αλλά και όταν ο Χρήστος ρώτησε «πόσοι μας έχετε ξαναδεί ζωντανά?», σηκώθηκαν αρκετά χέρια (εάν απάντησαν ειλικρινά και δεν τα σήκωσαν από ντροπή). Επίσης τα mosh pits ξεκίνησαν ήδη από το 2ο ή 3ο τραγούδι. Συνολικά έχουν κάνει άλλες 2 διασκευές ελληνικών pop τραγουδιών (τις οποίες και έπαιξαν): «Και σε θέλω» του Σάκη Ρουβά (μπλιάχτ!) και "Μιά φορά" των Δημήτρη Κοργιαλά, Κατερίνας Μουτσάτσου, το οποίο έπαιξαν στο τέλος και έγινε χαμός κυρίως στο μέρος των brutal φωνητικών και των συνεπακολουθούμενων mosh pit. Έχουν συνθέσει όμως και δικά τους τραγούδια τα οποία φυσικά έπαιξαν με πιο γνωστά τα: "Go to Sleep, Sleepypuff" και "Don't Walk Your Doggy on Tuesdays", ενώ έπαιξαν και ένα ακυκλοφόρητο ("Kalypso”).
Παρόλο που το metalcore δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ελλάδα (θα έλεγα ότι ανθεί κυρίως σε Αγγλοσαξονικές χώρες, ίσως και σε Ιαπωνία, Κορέα) φάνηκε ότι άρεσαν σε μεγάλη μερίδα του παρευρισκόμενου νεανικού κοινού, αρκετοί εκ των οποίων εκτονώθηκαν στα mosh pits (εύχομαι να μην τραυματίστηκε κάποιος/α). Σύντομο διάλειμμα ~ 15’ για το μάζεμα της σκηνής (κυρίως του drumkit), για κάποιες ανάσες στο κοινό και στήσιμο για τους Anorimoi.
Kiss Me Cleopatra setlist
01 Mazonakis
02 Το Gucci φόρεμα (διασκευή Γ. Μαζωνάκη)
03 You Know What Milena, Let's Forget Everything About Last Night
04 I Had a Sexual Intercourse With a Mythical Creature
05 Go To Sleep, Sleepypuff
06 Και σε Θέλω (διασκευή Σάκη Ρουβά)
07 Don't Walk Your Doggy On Tuesdays
08 Kalypso (νέο ακυκλοφόρητο τραγούδι)
09 Μιά Φορά (διασκευή Δ. Κοργιαλά, Κ. Μουτσάτσου)
ANORIMOI
Οι Anorimoi εμφανίστηκαν στην σκηνή στις 9 ακριβώς. Την εισαγωγή έκανε (ως είθισται) ο κόμης Vargsteiner αυτή τη φορά ντυμένος ως άλλος Trump με μπλε κουστούμι και πορτοκαλί περούκα υπό τους ήχους του Αμερικανικού εθνικού ύμνου και εκφώνησε λόγο στο "Anorimians" ακροατήριο. Πολύ πετυχημένες μερικές σατυρικές ατάκες του, όπως: "You buy American products made in China and you elected a Prime Minister who is even goofier than my best friend. Well done! Exactly the same stupid things as we do in America". Τελείωσε τον σύντομο λόγο του και αποχώρησε χειροκροτούμενος για να κάνουν ευθύς αμέσως την εμφάνιση τους οι Anorimoi με την παλιά επιτυχία "Ένα κεφτεδάκι τόσο δα". Ο σούπερ χαμός όμως έγινε με το επόμενο κομμάτι "ο Μήτσος ο Λάννιστερ", όπου το κοινό τραγουδούσε όλους τους στίχους και όχι μόνο το refrain! Γενικότερα όλα τα κομμάτια των Anorimoi ήταν sing along, είτε εν μέρει (ρεφρέν) είτε καθ' ολοκληρίαν! Στο τέλος κάθε τραγουδιού (κομματιού) ο Τραμπάκουλας (Κώστας Κουναδίνης) σχολίαζε, έκανε λεκτικά παιχνίδια με το κοινό, τα μέλη του συγκροτήματος αλληλοπειράζοταν, και άλλα τέτοια κωμικά! Στο "Άσε κάτω το δίκαννο γιαγιά" εμφανίστηκε ο κόμης Vargsteiner ντυμένος γιαγιά και με ένα nerf πυροβολούσε τα μέλη του συγκροτήματος. Χαμός από κάτω! Το κοινό παραληρούσε και τραγουδούσε όλους τους στίχους. Στη συνέχεια ο Τραμπάκουλας ανακοίνωσε ότι μετά από 16 χρόνια θα παρακολουθούσε συναυλία του η μητέρα του (της αφιέρωσε το επόμενο τραγούδι "Κακό παιδί") και η οποία έφερε και τις κόρες του, οι οποίες θα τον έβλεπαν πρώτη φορά σε συναυλία ("πρώτη φορά γενικώς", πρόσθεσε ο Νεκροπεθαμένος). Η ενότητα έκλεισε με το "Στις 9 του Μακαρίτη". Εμφάνιση του Vargsteiner επί σκηνής για ανάγνωση ποιημάτων. Γενικώς τα ποιήματα του ήταν είτε διατροφικού - διαιτητικού περιεχομένου, είτε σεξουαλικού, τώρα τελευταία έχει προστεθεί και το ΑΙ στην θεματολογία.
Το πανηγυρικό κλίμα συνεχίστηκε και στην επόμενη ενότητα όπου ξεκίνησαν μία τριπλέτα "δυναμίτη" παλαιών καλών επιτυχιών: "Ανθοδέσμη από κρέας", "Είμαι το πουτανάκι μου", "Κάμα Σούτρα". Ακολούθησε το νέο κομμάτι "Μες της Μυκόνου τα στενά" από την επερχόμενη νέα κυκλοφορία "Τερατογένεση", όπου το κοινό παραδόξως ήξερε τους στίχους, δεδομένου ότι είχαν κυκλοφορήσει ως lyric video μόλις την 1η Δεκεμβρίου. Αυτό εντυπωσίασε ακόμη και τα μέλη του συγκροτήματος! Το επόμενο κομμάτι "Γκομενιά" αφιερώθηκε στον παρευρισκόμενο Βαγγέλη που είχε γενέθλια εκείνη την μέρα. Στο "Σκάσε Ηλίθια" ο Τραμπάκουλας κατέβηκε στο pit και τραγουδούσε με το κοινό. Ευχάριστο διάλειμμα με την εμφάνιση του κόμητος Vargsteiner ντυμένου ως Άγιος Βασίλης για απαγγελία ποιημάτων που αναφέρονταν σε cyberwomen. Χαρακτηριστικό ήταν ότι όταν ακούγονταν σχόλια από το κοινό ο κόμης απαντούσε εύστοχα.
Η 3η ενότητα μπήκε με το νέο κομμάτι "Σλατίνος Εραστής" και ακολούθησε το "Χοντρό λάθος". Το επόμενο κομμάτι ("Η χειρότερη μέρα ever") αφιερώθηκε σε ένα ζευγάρι που μόλις είχε αρραβωνιαστεί πριν λίγες μέρες στην Καλαμπάκα (αν δεν κάνω λάθος): την Δήμητρα Κοένκα (που ήταν και φωτογράφος) στον αρραβωνιαστικό της Αχιλλέα και τον κουμπάρο, και οι 3 παρόντες στην συναυλία. Show υπερκινητικότητας από τον Τραμπάκουλα στο "Χριστός και Αντίχριστος". Τι να πηγαίνει πάνω κάτω στην σκηνή, στο pit με τον κόσμο, να γονατίζει, ασταμάτητος! Ο χαμός έγινε και στο "Μέγεθος μετράει", όπου το κοινό δεν άφησε τον Τραμπάκουλα να τραγουδήσει. Επανεμφάνιση του κόμητος Vargsteiner αυτή τη φορά υπό έντονες επιδοκιμασίες (έχει φανατικούς οπαδούς) για απαγγελία ποιημάτων. Αυτή τη φορά τα ποιήματα του ήταν τόσο ξεκαρδιστικά που το συγκρότημα λύθηκε στα γέλια και ο Τραμπάκουλας έπεσε κατά γης.
Η 4η και τελευταία ενότητα ήταν και η "ισχυρότερη" (με ποιο κριτήριο? υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός τραγουδιών, όπου δύσκολα μπορεί να γίνει διαχωρισμός ποιά είναι καλύτερα ή έστω πιο αγαπημένα). Ο Τραμπάκουλας ρώτησε εάν ξέρει το κοινό από πολεμικές τέχνες, εντάξει καταλάβαμε θα έπαιζαν τον "Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Ninja", για να ακολουθήσει το "Πέος της παρηγοριάς", όπου μες στον γενικό πανζουρλισμό εμφανίστηκαν και crowdsurfers, όπως και στα επόμενα τραγούδια μέχρι και το τελευταίο. Πριν κλείσουν ευχαρίστησαν την διοργανώτρια εταιρία Xlalala, το Fuzz club (όντως η διοργάνωση ήταν άψογη και το πρόγραμμα τηρήθηκε), τον ηχολήπτη τους (δεν συγκράτησα το όνομα του, όμως έκανε πραγματικά υπέροχη δουλειά καθότι ο ήχος ήταν μεν αρκούντως δυνατός, αλλά όχι ενοχλητικός ή παραμορφωτικός) και φυσικά το κοινό. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι ήρθαν οπαδοί τους από την Κρήτη και συγκεκριμένα το Ρέθυμνο, ενδεχομένως και από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στο τελευταίο τραγούδι "Στο πρώτο ραντεβού" οι εκδηλώσεις ενθουσιασμού κορυφώθηκαν. Ο Τραμπάκουλας τραγούδησε μέσα στο κοινό, ανάμεσα από crowdsurfers και κορίτσια όπου είχαν ανέβει στους ώμους των αγοριών τους! Το ογκωδέστατο και χορταστικότατο 2 1/2 ώρο σετ τους αποτελούμενο από 22 τραγούδια έλαβε τέλος (όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν). Όλα τα μέλη (και ο Vargsteiner) από σκηνής ευχαρίστησαν τον κόσμο ενώ από τα ηχεία ακουγόταν το "Bye Bye Bye" των NSYNC. Ακόμη και αυτό ήταν μελετημένο. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα έδινα σημασία σε μία τέτοια "φλωριά", στην συγκεκριμένη περίσταση όμως ταίριαζε "γάντι". Ο Μπόκολης ενδεδυμένος ρόμπα πυγμαχίας αλά Rocky πετούσε μπακέτες στο κοινό.
Φέτος γιόρτασαν τα 31 χρόνια τους ως μπάντα. Το σατυρικό γράψιμο τραγουδιών από μία παρέα γυμνασιόπαιδων πριν τόσα χρόνια εξελίχθηκε στο να είναι headliners σε sold-out συναυλίες σε Gagarin και Fuzz. Είναι επίτευγμα! Πόσο ελληνικά συγκροτήματα έχουν καταφέρει κάτι αντίστοιχο?
Πέρα του στιχουργικού χαβαλέ σίγουρα υπάρχει μουσική ποιότητα, έξυπνες συνθέσεις και riffs που μένουν στον εγκέφαλο. Όπως και οι ίδιοι είχαν δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξη τους: “Μπορεί να μην είμαστε σοβαροφανείς αλλά δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε σοβαροί όταν πρέπει”.
Δεν είναι τυχαίο που και οι 2 κιθαρίστες τους είναι δεξιοτέχνες. Μάλιστα ο Satrigiannis ή John McRis (Γιάννης Μακρής) κυκλοφόρησε το 2021 τον προσωπικό instrumental δίσκο "Ark", όπου παίζει drums ο Μπόκολης (Άγγελος Γιάμπουρας), ο οποίος Μπόκολης είναι ήδη 12 χρόνια στο συγκρότημα και ίσως είναι ο καλύτερος drummer που είχαν (χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία των προγενέστερων). Αλλά και ο έτερος κιθαρίστας Νεκροπεθαμένος (Δημήτρης Ιωακειμόγλου) είναι "δύναμη πυρός" και νυν μέλος των Aherusia. Πολύ σταθερός στον ρόλο του και ο μπασίστας Tafoplakium.
Η κριτική που δέχονται ότι ίσως το παρακάνουν και ασχολούνται με βρωμερά, σιχαμερά, σεξιστικά κτλ θέματα υπέρ του δέοντως ίσως έχει κάποια βάση. Αν μπούμε, όμως σε μία τέτοια λογική ανοίγει μία τεράστια κουβέντα περί ορίων της σάτυρας, ελευθερίας του λόγου, δικαιωματισμού, ευθιξίας, κτλ. Το να λέει κάποιος τα πράγματα με το όνομα τους, έστω και αν το περιτύλιγμα (διατύπωση) ενοχλεί δεν νομίζω ότι αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Επίσης αν κοιτάξουμε την πλειοψηφία των στίχων που γράφονται από μέταλ (και μη) συγκροτήματα πόσοι πραγματικά αξίζουν?
Φυσικά, το κοινό έχει εκτιμήσει την πορεία του συγκροτήματος όλα αυτά τα χρόνια. Στη συγκεκριμένη συναυλία οι οπαδοί ήταν πολύ εκδηλωτικοί από headbanging ως και crowdsurfing. Σε ορισμένα σημεία των τραγουδιών ο Τραμπάκουλας θα μπορούσε να μην τραγουδούσε καθόλου, παρά μόνο το κοινό. Επίσης η συντριπτική πλειοψηφία του ακροατηρίου ήταν αρκετά νέοι (μέχρι 25, το πολύ 30 ετών). Αρκετοί δεν είχαν γεννηθεί όταν η μπάντα ξεκινούσε. Δείγμα ότι οι Anorimoi εκτός από συγκρότημα του παρελθόντος είναι συγκρότημα του παρόντος και του μέλλοντος!
«Ανώριμοι παίδες», να είστε (και είμαστε υγιείς) να σας απολαύσουμε 40, 50 και ποιος ξέρει πόσα πολλά χρόνια ακόμη!
Anorimoi setlist
0. Intro: Εθνικός ύμνος ΗΠΑ, Warsteiner ως Trump
01 Ένα Κεφτεδάκι Τόσο Δα
02 Ο Μήτσος ο Λάννιστερ
03 Κθούλου
04 Άσε Κάτω το Δίκαννο Γιαγιά
05 Κακό Παιδί
06 Στις 9 του Μακαρίτη
---------------------------------
Ποιήματα από τον κόμη Vargsteiner
07 Ανθοδέσμη από Κρέας 2019
08 Είμαι το Πουτανάκι Μου
09 Κάμα Σούτρα
10 Μες της Μυκόνου τα Στενά
11 Γκομενιά
12 Σκάσε Ηλίθια
----------------------------------
Ποιήματα από τον κόμη Vargsteiner
13 Σλατίνος Εραστής
14 Χοντρό Λάθος
15 Η Χειρότερη Μέρα Ever
16 Αποβλάκωcιc/Χριστός και Αντίχριστος
17 Το Μέγεθος Μετράει
--------------------------------------
Ποιήματα από τον κόμη Vargsteiner
18 Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja
19 Το Πέος της Παρηγοριάς
20 12.000 Πόδια
21 Καριόλα
22 Στο Πρώτο Ραντεβού
Outro: Nsync - Bye Bye Bye
Για το RockOverdose,
Κείμενο/Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
