Κάθε χρόνο όταν φτάνει η στιγμή να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο, στύβω το κεφάλι μου για να δω τι θα γράψω… Τι μπορεί να γράψει δηλαδή κάποιος όταν βλέπει από απόσταση αναπνοής μουσικούς θρύλους οι οποίοι απλά έχουν τερματίσει το συγκεκριμένο παιχνίδι; Όταν βλέπεις τους συνεργάτες του Rory Gallagher να αποτίνουν φόρο τιμής στον τεράστιο Ιρλανδό μουσικό, κρατώντας τη φλόγα αναμμένη; O Gerry MvAvoy και ο Brendan O’ Neill μαζί με την μπάντας τους Band Of Friends μας κάνουν την τιμή να μας επισκέπτονται κάθε χρόνο, και κάθε χρόνο είμαστε εκεί.
Τη συναυλία φέτος άνοιξαν οι πατέρες του ελληνικού blues, Ηλίας Ζάικος και Νίκος Ντουνούσης που κανένας δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να τους βλέπει όποτε παίζουν. Κάθε τους εμφάνιση είναι μοναδική με τους δύο μουσικούς να δείχνουν γιατί θεωρούνται από τους καλύτερους – αν όχι οι καλύτεροι – bluesmen στην Ευρώπη. Μαζί τους είχαν και τον Αθανάσιο Κωνσταντόπουλο όχι φυσικά με την ιδιότητα του καθηγητή του ΑΠΘ αλλά του κιθαρίστα που ανέλαβε το έργο να συμπληρώσει τις ακουστικές κιθάρες των Ζάικου και Ντουνούση με την ηλεκτρική. Το αποτέλεσμα; Μία τρομερή εμφάνιση που μας προετοίμασε όσο καλύτερα γινόταν για αυτό που ακολουθούσε.
Χωρίς καθυστέρηση οι Band Of Friends ανεβαίνουν στη σκηνή του γεμάτου Eightball. Για ακόμα μία χρονιά ο κόσμος τίμησε την μπάντα με το sold out. Φέτος είχαμε μία διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Τη θέση του Paul Rose πήρε ο David Cowan και αντί δύο κιθάρες (μαζί με τον Jim Kickpatrick των FM [που θα τους δούμε σε περίπου 2 μήνες στην Αθήνα]) είχαμε κιθάρα και πλήκτρα, πράγμα που έφερνε τους Band Of Friends πολύ πιο κοντά στο σχήμα του Gallagher. Η μπάντα όπως πάντα σε πολύ καλή διάθεση και η γιορτή μόλις είχε ξεκινήσει.
Ο ένας ύμνος διαδεχόταν τον άλλο και το κοινό ήταν παρόν σε όλα τα κομμάτια για να κάνει τη βραδιά ακόμα καλύτερη. Φυσικά η συμμετοχή του κόσμου στα πιο γνωστά κομμάτια όπως “Moonchild”, “Do You Read Me”, “Tattoo’d Lady” ήταν πολύ πιο δυναμική και πολλές φορές κάλυπτε ακόμα και την μπάντα.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψουν και οι πιο “χαλαρές” στιγμές όπως στα “Sense Of Freedom” και “I Fall Apart”. Ειδικά στο δεύτερο όπως είναι λογικό δάκρυσαν και τα τσιμέντα. Όπως είπε και ο McAvoy στη συνέντευξη που παραχώρησε στο RockOverdose και μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ, αν έπρεπε να βάλει ένα κομμάτι σε κάποιον που δεν ξέρει τον Gallagher αυτό θα ήταν το “I Fall Apart”.
Το κυρίως μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με τα “Bad Penny” και “Shadow Play” για να επιστρέψει η μπάντα λίγο αργότερα και να κλείσει τη βραδιά με τα “Philby” και “Bullfrog Blues”. Προσωπικά μου έλειψε και το αγαπημένο “A Million Miles Away” αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα. Του χρόνου ελπίζω να επιστρέψει στο setlist.
Ακόμα μία γιορτή προς τιμήν του Rory Gallagher είχε ολοκληρωθεί και η μπάντα μαζί με το κοινό ανανέωσαν το καθιερωμένο ραντεβού για του χρόνου.
Υ.Γ. 1: πολλά μπράβο στους γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους για να δουν από κοντά ένα τεράστιο κομμάτι της μουσικής ιστορίας.
Υ.Γ. 2: πόσο ευχάριστο κάθε χρόνο να βλέπεις όλο και περισσότερο νέο κόσμο…
Για το RockOverdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου
Comments
