Ένα από τα πιο καταξιωμένα underground metal festival της Ευρώπης, το Up The Hammers, έκλεισε φέτος τα 20 του χρόνια και για πρώτη φορά είχαμε την ευκαιρία να δούμε την “βόρεια” εκδοχή του στη Θεσσαλονίκη με τη μορφή Up The Hammers: Call From The North με lineup που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να δούμε εκτός Αθηνών.
Ο κόσμος λοιπόν άκουσε το κάλεσμα (pun intended) και από πολύ νωρίς συγκεντρώθηκε στο Eightball. Δε λέω πολύ ωραίες οι μεγάλες και mainstream συναυλίες αλλά το κλίμα που βιώνεις σε μία underground πιο οικογενειακή συναυλία είναι εντελώς διαφορετικό. Πάνω κάτω όλοι γνωστοί, κάποιοι από άλλες πόλεις ακόμα και χώρες (είχε πραγματικά πολύ κόσμο από το εξωτερικό) που μπορεί να τους βλέπεις 1-2 φορές το χρόνο σε παρόμοια σκηνικά.
Τη συναυλία άνοιξαν οι Royal Altar παίζοντας το θρυλικό demo του 1990 “Ageless Wisdom” όπως και κομμάτια από την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά “Warrior’s Dance” που κυκλοφόρησε το 2024. Ο κόσμος ήταν ήδη περισσότερος από πολλές άλλες συναυλίες την ώρα του headliner. Μόνο και μόνο αυτό δείχνει ότι ο κόσμος ήθελε να στηρίξει αυτή την πρώτη προσπάθεια του Up The Hammers στη Θεσσαλονίκη. Η επιλογή μπάντας πολύ καλή καθώς και τα νέα κομμάτια της μπάντας ήταν πολύ καλά αλλά και όποτε ακούγαμε κάτι από το demo ο κόσμος τραγουδούσε από κάτω. Ιδανικό ξεκίνημα λοιπόν. Bonus, η διασκευή του “Divine Victim” των Manilla Road.
Συνέχεια με τους Mega Colossus τους οποίους άργησα αρκετά να μάθω αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Πολύ δυνατή προσθήκη στο festival καθώς αν δεν απατώμαι είναι ήταν μόλις η δεύτερη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους. Στα 50 λεπτά περίπου της εμφάνισης τους έδειξαν πόσο καλή μπάντα και απέσπασαν πολύ καλά σχόλια από το κοινό. Είναι ξεκάθαρο ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή για το lineup. Ο frontman Sean Buchanan τρομερα επικοινωνιακός ενώ ο μπασίστας παίρνει πολλούς extra πόντους για το ραφτό Thin Lizzy. Προσωπικά σίγουρα θα ήθελα να τους ξαναδώ σε δικό τους show.
Επόμενη μπάντα οι Χιλιανοί Procession οι οποίοι βύθισαν το Eightball στα σκοτάδια με μία άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση με τα αργόσυρτα και ζοφερά τους riffs. Ο ήδη πολύ καλός ήχος έγινε ακόμα καλύτερος. Τρομερή απόδοση της μπάντας με highlight τη στιγμή που ο frontman της μπάντας Felipe Kutzbach προλόγιζε το τρομερό “To Reap Heavens Apart”. Φοβερή μπάντα και το 55λεπτο που τους απολαύσαμε έμοιαζε λίγο.
Επόμενη μπάντα ήταν αυτή που περίμενα και περισσότερο σε όλο το festival. Eternal Champion. Υπήρξαν κάποια τεχνικά θέματα τα οποία καθυστέρησαν λίγο την εμφάνιση τους αλλά μικρή σημασία έχουν αυτά. Όταν από τα ηχεία έπαιξε το “Fighting The World” νόμιζες ότι βρίσκεσαι σε συναυλία των Manowar. Ακολούθησε ένα μέρος του ορχηστρικού “Bolero” του Mauricio Ravel και η μπάντα κάνει την εμφάνιση της στη σκηνή. Ο frontman Jason Tarpey σκάει με chainmail στο κεφάλι και μας πιάνει από τα μούτρα με το “Skullseeker” και το venue μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Όσα άκουγα από κόσμο που τους είχαν δει ίσχυαν 100% και μιλάμε για μία μπάντα που ζει για το σανίδι.
Και εκεί που νόμιζα ότι είδαμε την εμφάνιση της βραδιάς, ήρθαν οι Liege Lord για να αποδείξουν πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Setlist όνειρο, ήχος τρομερός και εμφάνιση για σεμινάριο. Ο Joe Comeau είναι φοβερός frontman με πολύ μεγάλη εμπειρία στο σανίδι και η παρουσία του ήταν το λιγότερο επιβλητική. Για το rhythm section τι να πούμε… Στα τύμπανα ο Frank Gilchriest (Riot V, Virgin Steele) διέλυε το σύμπαν ενώ στο μπάσο ο Joe DiBiase (Fates Warning) έδειχνε πως πρέπει να γίνεται η δουλειά. Στην μία κιθάρα ο εδώ και 13 χρόνια κιθαρίστας της μπάντας Danny Wacker συμπλήρωνε μαεστρικά τον στηλοβάτη και ιδρυτή της μπάντας Tony Truglio ο οποίος είχε εξαιρετική διάθεση και παίζει να περνούσε πιο καλά και από εμάς.
Απίστευτη εμφάνιση των Liege Lord που απέδειξαν γιατί θεωρούνται μία από τις μεγαλύτερες underground μπάντες και που έκλεισαν τη βραδιά με το μνημειώδες “Master Control”.
Είχε φτάσει η ώρα για τους headliners της βραδιάς Solitute Aeturnus. Οι μικροκαθυστερήσεις που προηγήθηκαν – που είναι εύλογες με τόσα ονόματα και changeovers πάνω στη σκηνή – καθυστέρησαν την εμφάνιση τους και είχε πάει ήδη 12 πράγμα που όμως δεν φάνηκε να πτοεί ιδιαίτερα τον κόσμο. Οι Τεξανοί αναμφίβολα είναι από τα μεγαλύτερα ονόματα της doom σκηνής, πολύ κοντά αν όχι δίπλα στους θρύλους Candlemass. Οπότε και μόνο η επιστροφή τους στην Ελλάδα μετά από 20 χρόνια αποτελεί είδηση.
Το setlist ήταν λες και το διάλεξαν οι μεγαλύτεροι οπαδοί της μπάντας με κομμάτια όπως τα “Opaque Divinity”, “Dream Of Immortality” και “Black Castle”. Ο κόσμος από κάτω από τη σκηνή εκπληκτικός το λιγότερο, να τραγουδάει κάθε στίχο. Η μπάντα σε τρομερή φόρμα να αποδίδει κάθε κομμάτι άψογα. Δυστυχώς εδώ έρχεται και ίσως το μοναδικό σημείο του φεστιβάλ που βρίσκεται στην αρνητική πλευρά. Υπάρχει θέμα με τη φωνή του Robert Lowe. Για την ακρίβεια υπήρχαν φορές που δεν την άκουγες καν. Δεν ξέρω αν ήταν τεχνικό το θέμα ή του ίδιου του Lowe. Υποπτεύομαι πως ήταν συνδυασμός και των δύο γιατί άτομα που τους είχαν δει και στην Αθήνα δύο ημέρες πριν, μου είπαν ότι υπήρχαν θέματα με τη φωνή του αλλά όχι σε τέτοια έκταση. Δυστυχώς και οι μεγαλύτεροι έχουν τις κακές τους ημέρες και μάλλον μία τέτοια βιώσαμε και εμείς αλλά προσωπικά σίγουρα δε θα άφηνα να μου χαλάσει αυτή την εμπειρία.
Το πρώτο Up The Hammers: Call From The North ολοκληρώθηκε με την εμφάνιση των Solitude Aeturnus και φάνηκε ξεκάθαρα από το sold out ότι η Θεσσαλονίκη είναι έτοιμη να καθιερώσει αυτό το θεσμό.
Για το RockOverdose: Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Τάσος Αγάπης
Comments
