Για 6η φορά στην 25ετή και βάλε καριέρα τους, οι αγαπημένοι Antimatter τίμησαν το Ελληνικό κοινό με την παρουσία τους, κάτι που έκαναν από τα πρώτα τους βήματα και που κάθε φορά που ήταν εδώ, ένιωθαν ευγνώμονες για την αγάπη του κόσμου. Οι Έλληνες όπως ξέρετε όλοι σε πολλές περιπτώσεις τείνουμε να αναγνωρίζουμε αξίες αρκετά μεταγενέστερα, αλλά το γκελ με τους Antimatter ήταν άμεσο και δημιουργήθηκε μια διαρκής σχέση που άντεξε στο χρόνο. Προφανώς σε αυτό βοήθησε και το ίδιο το συγκρότημα, τόσο με την ποιότητα των πεπραγμένων του, όσο και με την τιμιότητα και ειλικρίνεια με την οποία φέρθηκαν στο υλικό τους αλλά και στο κοινό τους. Φέτος ήταν μια πολύ όμορφη αφορμή να μας ξανάρθουν μετά από 6 χρόνια (αρκετά μεγάλο διάστημα απουσίας από την Ελλάδα δεδομένης της σχέσης που αναφέραμε παραπάνω) και σε συνδυασμό με την κυκλοφορία της περιεκτικότατης συλλογής “Parallel Matter”, σύραμε στο Piraeus Club Academy για να δούμε άλλη μια φορά γιατί το συγκρότημα αυτό ζωντανά κατορθώνει να ακούγεται ακόμα πιο όμορφο απ’ότι στα άλμπουμ τους και πως διατηρούν ανέγγιχτη την ικανότητα να έρχονται πολύ κοντά με το κοινό τους χωρίς να χρειάζεται να υπερβάλλουν, παρά μόνο με το να είναι απλά οι εαυτοί τους.
Γνωρίζαμε ότι θα παιχτεί υλικό που δεν συνήθιζαν να παίζουν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά η υπερ-χορταστική εμφάνιση τους που διήρκησε 100’ και που περιλάμβανε 17 (αν δεν μέτρησα λάθος) τραγούδια, ήταν από τις κορυφαίες τους στην χώρα μας. Να τονίσω αρχικά πόσο υπέροχος και καθαρός ήταν ο ήχος, από την αρχή και που πήγε έτσι μέχρι τέλους. Σε φοβερή κατάσταση όλη η μπάντα, αλλά μοιραία τα φώτα πέφτουν στον Mick Moss, η εκφραστικότητα και φωνή του οποίου έχουν υπάρξει σταθερά και άμεμπτα και που είναι κάθε φορά λες και τον ακούς και βλέπεις πρώτη φορά. Η χροιά του έχει αυτή την ιδιαίτερη ζεστασιά που θα ακούγεται για πάντα οικεία και που θα κάνει τα πάντα γύρω πιο όμορφα. Αφού ο κόσμος από την αρχή αγκαλιάζει το συγκρότημα με χειροκροτήματα, από την ώρα που παίχτηκε το “Saviour” και μετά τα πάντα βελτιώθηκαν ακόμα περισσότερο, με τη νομοτελειακή διασκευή του “Black Sun” των Dead Can Dance να προκαλεί ακόμα ανατριχίλα και δέος στο άκουσμα του. Ο Mick αφού θα ζητήσει ένα τζιν με τόνικ και θα ρωτήσει πως είναι το “cheers” στα Ελληνικά, με τον κόσμο να απαντάει “γειά μας” και να σηκώνει το ποτήρι του προς όλους μας, χαμογελάει λάμποντας.
Μπορεί οι Antimatter να μην παίζουν ευχάριστη και ιδιαίτερα εύθυμη μουσική (μάλιστα όταν μας είπε “θα παίξουμε ένα λυπητερό κομμάτι”, κάποιοι αναρωτήθηκαν εύλογα “γιατί, τα υπόλοιπα ήταν χαρούμενα;”), αλλά γεμίζουν τον κόσμο με χαρά. Κι αυτό είναι μια από τις όμορφες αντιθέσεις που μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει. Αφού έχουν παίξει το κύριο μέρος του σετ, θα επιστρέψουν για ένα encore με 3 κομμάτια, με τα “Fighting For A Lost Cause” και “Leaving Eden” να παίζονται καπάκι λίγο πριν το τέλος και να μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πως έχουν περάσει 10-15-20 και βάλε χρόνια από κάποια κομμάτια τους και άλμπουμ κι ακόμα να ακούγονται επίκαιρα. Μου άρεσε πολύ ο αυθορμητισμός τους όταν υποκλίθηκαν στο κοινό στο τέλος και που ανέφεραν “όσο έρχεστε να μας βλέπετε, θα ερχόμαστε να παίζουμε για σας”. Μοιάζει προφανώς αλληλένδετο, αλλά δεν το εννοούν όλοι τόσο φανερά όπως το ανέφερε ο Moss. Η συναυλία ξεκίνησε στις 21:45 που σήμαινε ότι υπήρχε χρόνος να έρθουν και όλοι όσοι δούλευαν καθημερινή, και τέλειωσε στις 23:25, άρα όλοι μπορούσαν να προλάβουν τα μέσα μεταφοράς μετά. Χωρίς support και με αποκλειστικά κυρίως πιάτο. Από τις λίγες φορές που ήταν όλα τόσο βολικά και στο τέλος με ξεκάθαρη πληρότητα εμφάνισης.
Κάτι μου λέει ότι δε θα χρειαστούν άλλα 6 χρόνια για την επιστροφή τους, όπως ήδη μας ανέφερε ο Mick στην πρόσφατη συνέντευξη μας, τα σχέδια της μπάντας περιλαμβάνουν πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα και μένει να τα δούμε να υλοποιούνται.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος
Comments
