O Θόρυβος ως Τελετουργία: Η «επιστήμη» του feedback στους A Place to Bury Strangers

Σε έναν μουσικό κόσμο όπου η καθαρότητα του ήχου θεωρείται αρετή, οι A Place to Bury Strangers κάνουν το ακριβώς αντίθετο: μετατρέπουν τον θόρυβο σε ιεροτελεστία.

Στο κέντρο αυτής της εμπειρίας βρίσκεται ο Oliver Ackermann, ένας άνθρωπος που δεν αντιμετωπίζει την κιθάρα ως όργανο, αλλά ως γεννήτρια χάους. Μέσα από την εταιρεία του, Death By Audio, σχεδιάζει πετάλια που δεν «βελτιώνουν» τον ήχο—τον αποδομούν. Παραμορφώσεις που ουρλιάζουν, delays που καταρρέουν, fuzz που μοιάζουν έτοιμα να εκραγούν. Είναι σαν να προσπαθεί να σπάσει τα όρια του τι θεωρούμε μουσική.

Αυτό που κάνει τους A Place to Bury Strangers να ξεχωρίζουν δεν είναι μόνο η ένταση, αλλά η πρόθεση πίσω από αυτήν. Το feedback με μουσικούς όρους , είναι συνήθως ένας ανεπιθύμητος «άγριος», συνεχόμενος ήχος παραμόρφωσης που γεννιέται από τον ίδιο τον εξοπλισμό και γίνεται μέρος της μουσικής. Στην περίπτωση των A Place To Bury Strangers δεν είναι απλώς εφέ—είναι σχεδόν η «φωνή» της μπάντας.

Σε ζωντανές εμφανίσεις, ο ήχος δεν είναι ποτέ στατικός. Αναπνέει, πάλλεται, απειλεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το νόημα: μια διαρκής πάλη ανάμεσα στον έλεγχο και την κατάρρευση.

Υπάρχει κάτι σχεδόν σωματικό σε αυτή την εμπειρία. Οι συχνότητες δεν ακούγονται μόνο—τις νιώθεις στο στήθος, στα κόκαλα. Σε μια εποχή όπου η μουσική συχνά καταναλώνεται παθητικά, οι A Place to Bury Strangers απαιτούν συμμετοχή. Σε αναγκάζουν να είσαι εκεί, παρών, μέσα στον ήχο.

Και ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο πρωτότυπο στοιχείο τους: δεν γράφουν απλώς τραγούδια. Δημιουργούν καταστάσεις. Μικρές, εκκωφαντικές εκρήξεις όπου ο θόρυβος παύει να είναι ενοχλητικός και γίνεται κάτι σχεδόν… απελευθερωτικό.