Ανταπόκριση: Athens Extreme Festival 2025 με Asphyx, Enforcer κ.ά. @ Κύτταρο, Αθήνα (12-13/12/2025)

---

Στον απόηχο ενός ακόμα Athens Extreme Festival, ως είθισται εκεί στα μέσα Δεκεμβρίου κάθε χρονιάς τα τελευταία χρόνια, μπορούμε να μιλάμε άλλη μια φορά για μία άρτια διοργάνωση που έδωσε χαρά στον κόσμο και στέφθηκε με επιτυχία. Το μόνο που άλλαξε -ορθώς κατά την άποψη μου- είναι ότι ναι μεν μειώθηκε μια μέρα -από τρεις σε δυο- αλλά η αλλαγή χώρου από το Temple στο Κύτταρο έκανε τη διαφορά, ενώ κακά τα ψέματα, άλλη η καταπόνηση του κοινού σε τρεις κι άλλη σε δυο μέρες, ήταν όλοι άκρως πιο ενεργητικοί μέχρι το τέλος και γι’αυτό έφυγαν όλοι με το χαμόγελο στα χείλη. Σε αυτό συνετέλεσαν φυσικά και οι 10 μπάντες που εμφανίστηκαν, η καθεμία με τη δική της προσφορά και με εμφανίσεις που θα θυμόμαστε με θετικό πρόσημο. Ο κόσμος απλώθηκε όμορφα στο Κύτταρο, υπήρχε και έξτρα πάγκος merch στην άλλη άκρη που μπορούσαν όλοι να προμηθευτούν διάφορα καλούδια, ενώ οι προσιτές τιμές των περισσότερων τα έκαναν όλα πιο ιδανικά. Και τις δυο μέρες οι headliners τέλειωσαν περίπου κατά τη 1 παρά σε χορταστικότατες εμφανίσεις και ας πάμε να δούμε σιγά σιγά τι είδαμε μέσα στο διήμερο ώστε να υπάρχει μια πιο πλήρης εικόνα και να αποδώσουμε δικαιοσύνη στο σύνολο.

---

ΗΜΕΡΑ 1η - Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025

---

SACRIFICIAL DEATH

Τους ξέρουμε και τους χαιρόμαστε σε κάθε δυνατή ευκαιρία όποτε τους βλέπουμε και δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη μπάντα να ανοίξει το διήμερο, γενικά η διοργάνωση επιλέγει αξιόλογες μπάντες να ανοίγουν τα φεστιβάλ της, αλλά τα παλικάρια από’δω είναι ιδιαίτερη αγαπημένη περίπτωση και πάντα μας αποζημιώνουν όταν τους βλέπουμε στη σκηνή. Το νεαρότατο της ηλικίας δεν τους εμποδίζει να δείχνουν περισσότερη εμπειρία στις εμφανίσεις τους όσο αυτές γίνονται περισσότερες και το φοβερό μείγμα τους που ακροβατεί μεταξύ thrash και death είναι εθιστικό. Είτε θα έχουν τα ξεσπάσματα του πατρικού thrash και δεν πιάνονται σε ρυθμούς, είτε θα βαραίνουν τρομερά και θα προσθέτουν το groove του αδερφού death, σε κάθε περίπτωση είναι συμπαγείς και σίγουροι στην απόδοση τους. Κοπανάνε και το κεφάλι που δεν κοπανιέται μέχρι το τέλος, μας προσφέρουν και φοβερή διασκευή στο “Zombie Ritual”των Death μια και ήταν ανήμερα της φυγής του ΜΕΓΑ Chuck Schuldiner και αφήνουν τη σκηνή με θερμό χειροκρότημα και τις καλύτερες εντυπώσεις άλλη μια φορά. Ετοιμάζουν το ντεμπούτο full-length “Absolute Katharsis” σε ένα μήνα και περιμένουμε τα καλύτερα μελλοντικά, αποτελούν πρότυπο για μικρότερα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική και αναμένουμε μια μεγαλύτερη σε διάρκεια εμφάνιση λίαν συντόμως.

---

---

WHITE TOWER

---

Ορμώμενοι από τη Θεσσαλονίκη όπως λογικά παραπέμπει το όνομα τους, οι White Tower ανεβαίνουν στη σκηνή και παραθέτουν ΧΕΒΙΜΕΤΑΛΛΑΡΑ απλή, λιτή κι απέριττη και φωτίζουν το κοινό που δείχνει να ξέρει το υλικό τους και να τραγουδάει μαζί τους σε κάθε δοθείσα ευκαιρία. Μέταλλο τίμιο με τεράστιες -αν όχι υπερμεγέθεις- δόσεις Accept και με κάποια ψήγματα Grave Digger σε σημεία, παιδιά των Judas Priest δηλαδή όπως όλοι οι Γερμανοί πρεσβύτεροι στις αρχές των ‘80s, οι White Tower είναι από τις μπάντες που λέμε ότι παίζουν για την φανέλα, την ιδρώνουν τίμια και στο τέλος της όλης φάσης, ή θα περάσει η μπάλα ή ο παίχτης, ποτέ και οι 2, δε θα αφήσουν κανέναν να τους βάλει γκολ και να τους βάλει από κάτω. Καθαρός ήχος, όμορφα παιξίματα, χαμόγελα στα πρόσωπα του, παροτρύνουν το κοινό να μην εφησυχάζει και να συνεχίσει να κοπανιέται, γενικά πανέτοιμοι για αυτή τη μάζωξη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Παρότι γενικά έχω ένα κόλλημα στο να βλέπω άντρα με σκέτο μουστάκι αν δεν είναι ο Αναστόπουλος ή ο Tom Seleck, ο Gago σαν μορφή γενικά και σαν τραγουδιστής ειδικά το τιμάει με το παραπάνω και η μπάντα αξίζει ότι καλύτερο μελλοντικά. Εύχομαι νέα εμφάνιση τους οσονούπω.

---

EXARSIS

---

Το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει αλλά και σπιντάρει απότομα, με τους Exarsis να είναι σε τρομερή κατάσταση και να το αποδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με το “τέρας”-όπως μας αρέσει να τον αποκαλούμε, καρδιά μικρού παιδιού από την άλλη- Γιώργο Τσάφο στα τύμπανα να τους κάνει να ακούγονται λες και παίζουν 5 φορές πιο γρήγορα, καταθέτουν εμπειρία 15 ετών και βάλε, αμέτρητων εμφανίσεων στο εξωτερικό και νοοτροπία μπάντας που ζει για να παίζει ζωντανά, κοινό γνώρισμα που (θα έπρεπε να) ισχύει για κάθε μπάντα που παίζει το τιμημένο thrash. Παίξανε φοβερό νέο υλικό (2 νέα κομμάτια αν δεν υπολόγισα κάτι λάθος) που το περιμένουμε εδώ και πολύ καιρό καθώς το “Sentenced To Life” βγήκε πριν 5 ολόκληρα χρόνια και έρχεται καιρός για νέο δίσκο επιτέλους, ενώ όλοι τους ήταν σε τρομερή κατάσταση, τους έχω δει αμέτρητες φορές, κάτω από μεγάλες κι αγαπημένες τους μπάντες, είχα να τους δω από την φοβερή εμφάνιση με τους Vio-Lence, αλλά νομίζω ότι ποτέ ξανά δεν έχουν ακουστεί τόσο ταχείς, τόσο δεμένοι και τόσο “στάζουμε άπλα” όσο στο Athens Extreme. Άφησαν και τα κόκαλα τους στη σκηνή κι αν συνεχίσουν έτσι, θα διανύσουν τις καλύτερες τους μέρες σαν συγκρότημα στο εγγύς μέλλον.

---

---

WARRANT

---

Αν ποτέ μου λέγανε ότι θα έβλεπα ζωντανά τους θρυλικούς power/speed metallers Warrant από το εξωτικό Düsseldorf της Γερμανίας, σίγουρα θα κοιτούσα να δω αν ήρθαν εξωγήινοι ή αν τρελάθηκα. Εξυπακούεται ότι δεν το περίμενε κανείς όπως σίγουρα και οι ίδιοι δεν περίμεναν να λάβουν τόσο θερμή ανταπόκριση από τον κόσμο. Παίζοντας όλο το θρυλικό ντεμπούτο τους “The Enforcer” όπως και κομμάτια από την υπόλοιπη καριέρα τους, είχαν τη χαρά μικρών παιδιών που τους αγοράζουν το πρώτο τους παιχνίδι, ο πανύψηλος και μοναδικός από το παλιό line-up Jörg Juraschek σε φωνή και μπάσο, δε μπορούσε να κρύψει τη χαρά και έκπληξη του, τόνισε πάρα πολλές φορές πόσο ευτυχισμένος ήταν που έπαιζε για το Ελληνικό κοινό, ενώ και μετά με τους οπαδούς ήταν τέρμα ανοιχτόκαρδος λέγοντας ο ίδιος ευχαριστώ σε όλους. Ατραξιόν φυσικά ο δήμιος με το τσεκούρι που εμφανιζόταν στα τραγούδια τους και με κάποιο μαγικό τρόπο, οι Warrant γεφύρωσαν ένα χάσμα 40 ετών από το τότε στο τώρα κι έδειξαν ότι αν αποφασίσουν να βγάλουν νέο υλικό, είναι σε πραγματικά φοβερή κατάσταση, πολύ ενεργητικοί και αγαπώντας αυτό που κάνουν. Θα το λέμε ότι τους είδαμε και δε θα μας πιστεύει κανείς, κι όμως συνέβη και ήταν τρομερά χαρμόσυνο!

---

---

ENFORCER

---

Εδώ πρέπει να παραθέσω την προσωπική μου “εμπειρία” με το συγκρότημα καθώς μου ήταν πάντα αντιπαθείς και από τις λίγες μπάντες που δε μπορώ να παλέψω για διάφορους λόγους που σαφώς δεν αφορούν τους αναγνώστες μια και αυτό που μετράει είναι η κορυφαία τους live εμφάνιση. Σαφώς και είχα γνώση ότι ζωντανά τα σπάνε αλλά αυτό που είδα δεν το περίμενα για να είμαι ειλικρινής. Όπως και οι Warrant πιο πριν, έτσι και οι Enforcer θα έπαιζαν ένα ολόκληρο άλμπουμ, το 10ετές πλέον “From Beyond” το οποίο όχι απλά αποδόθηκε άρτιο και ολόκληρο αλλά και με την ακριβή σειρά των κομματιών όπως στο δίσκο. Έτσι το ξεκίνημα με το “Destroyer” αρχικά και το “Undying Evil” στη συνέχεια δείχνει μια μπάντα η οποία είναι σε θηριώδη κατάσταση και ήρθε να μην πάρει αιχμαλώτους. Παρά το γεγονός ότι πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τη δημιουργία τους, δεν έχουν περάσει ακόμα τα 40 και τα αδέρφια Wikstrand, o Olof σε κιθάρα και φωνή και ο Jonas στα τύμπανα, είναι μπροστάρηδες σε μια μπάντα που δαγκώνει το κοινό στο λαιμό και δεν το αφήνει να πάρει ανάσα για πάνω από μιάμιση ώρα. Εδώ αξίζουν συγχαρητήρια πραγματικά, η εμφάνιση εκτός από φοβερή ήταν και περιεκτικότατη.

---

---

Ο Jonathan Nordwall στις κιθάρες αποτελεί μεγάλη μορφάρα με το χαρακτηριστικό μουστάκι, ενώ ο Αμερικάνος μπασίστας Garth Condit μοιάζει πιο Σουηδός από όλους τους, αν δεν γνωρίζεις την καταγωγή του, αποκλείεται να τον μπερδέψεις. Αφού παίζεται όλος ο δίσκος λοιπόν με κομμάτια που κάποιοι δεν άκουσαν ποτέ όλες τις φορές που μας ήρθαν, έρχεται και το δεύτερο μέρος της εμφάνισης με κομμάτια κάπως πιο πρόσφατα και γνωστά, ο χαμός ο ίδιος γίνεται ειδικά προς το τέλος με το “Mesmerized By Fire” και το “Take Me Out Of This Nightmare”, ενώ εκεί που όλοι νόμιζαν ότι τέλειωσαν, ξαναβγαίνουν και σφάζουν άπαντες με το “Katana” και τελειώνοντας με το “Midnight Vice”. Φαντάζομαι πόσο μεγαλύτερη πληρότητα ένιωσαν όλοι που τους είδαν και τους λατρεύουν αν εγώ που δεν έχω την ίδια θερμή σχέση μαζί τους έπαθα την πλάκα μου. Δεν έχω λόγια πραγματικά για το πόσο σπουδαία στάθηκαν στη σκηνή, ενώ απέδειξαν και σε κάτι κοπρόσκυλα εκεί έξω ότι όταν παίζεις LIVE κι έχεις συγκεκριμένο αριθμό δίσκων, είναι απαράδεκτο να παίζεις 60 ή το πολύ 70 λεπτά. Έπαιξαν πάνω από 90’ και διέλυσαν το Κύτταρο ξεκάθαρα. Αν δεν είχαν και τα μπλουζάκια 30 ευρώ άνευ λόγου θα μιλούσαμε για το ιδανικότερο σκηνικό.

---

---

ΗΜΕΡΑ 2η - Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025

---

ALL SINS UNDONE

---

Ξεκίνημα στη 2η μέρα με τους All Sins Undone οι οποίοι σε παρόμοια κατάσταση με τους Sacrificial Death που άνοιξαν αντίστοιχα την 1η μέρα, ειδικεύονται σ’αυτό το όμορφο κράμα thrash/death με ισόποσες δόσεις όγκου, ταχύτητας και καλώς δεχούμενης καφρίλας. Πάντα μου αρέσει να βλέπω αριστερόχειρες παίχτες και ο μπασίστας/τραγουδιστής με την παχιά φωνάρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεμένοι και σίγουροι κι αυτοί με τη σειρά τους, έχουν βγάλει πέρυσι το αξιόλογο ντεμπούτο τους το “Narcissistic Compulsion” που το υλικό του αποδίδεται εξαιρετικά και τα παιδιά δείχνουν ότι έχουν να δώσουν πράγματα και καλό είναι να ασχοληθεί μαζί τους κάποια εταιρεία σύντομα καθώς σίγουρα θα την βγάλουν ασπροπρόσωπη. Στιβαρός ντράμερ, φοβερός κιθαρίστας, γενικά όταν βλέπεις τρίο στη σκηνή ξέρεις ότι κάτι θα πάει καλά και στην περίπτωση των All Sins Undone πήγε πάρα πολύ καλά. Δεν ξέρω σε τι φάση είναι τα παιδιά κι αν θα βγάλουν κάτι νέο σύντομα, αλλά αξίζουν της προσοχής όλων μια και φαίνονται δουλευταράδες, κι όταν βλέπεις μπάντα να δουλεύει και να αφήνει τα κεφάλια κάτω επί σκηνής, ξέρεις ότι μπορείς να τους εμπιστεύεσαι. Εύγε στα παλικάρια και μακάρι γρήγορα και με περισσότερες εμφανίσεις και νέο υλικό στα σκαριά.

---

---

VOMITILE

---

Αδέρφια από την Κύπρο οι Vomitile, δεν έχασαν την ευκαιρία να παραθέσουν ΝΤΕΘΜΕΤΑΛΛΑΡΑ ολκής στην εμφάνιση τους, κάνοντας το κοινό να χαζέψει από την πρώτη νότα. Πολύ έμπειρη μπάντα που σε 2 χρόνια κλείνει 20 χρόνια ζωής -κι όμως!- που δε θα μπορούσε να μην παίξει με πάθος, δήλωσαν τη χαρά τους που βρισκόντουσαν ενώπιον του κοινού, τονίζοντας ότι χωρίς τους οπαδούς δε θα ήταν εφικτό όλο αυτό που κάνουν. Επέστρεψαν φέτος με το “Faces Of Terror” EP μετά από 7 χρόνια χωρίς δίσκο και δείχνουν ότι παρότι πέρασε ο καιρός, δεν έχουν χάσει τίποτα από την ουσία τους και είναι τόσο μπετό επί σκηνής που σοκάρουν σε σημεία. Δεν είναι τυχαίο αυτό που είδα ότι ενώ έπαιζαν, ο κόσμος έσπευδε σε διαλείμματα ανάμεσα στα κομμάτια τους να προμηθεύεται merch τους, πράγμα που συμβαίνει όταν η μπάντα κάνει κάτι πραγματικά καλά στη σκηνή και οι Vomitile σίγουρα παρέδωσαν μαθήματα ότι όταν τα δίνεις όλα, δεν μετράει αν το όνομα σου είναι μεγάλο ή μικρό ή αν βγάζεις άλμπουμ συχνά ή αραιά. Τα σπάσανε όλα και έφυγαν με το κεφάλι πολύ ψηλά, με το κοινό αντίστοιχα να μη μπορεί να σηκώσει σβέρκο από το ολοκαύτωμα τους. Ελπίζω να μας επισκέπτονται συχνότερα, μεγάλη εμφάνιση!

---

---

MENTALLY DEFILED

---

Αρκουδέηδες, μπαχαλάκηδες, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Άβαροι και Ούνοι μαζί. Μεγάλα κοπρόσκυλα κοινώς αλλά γι’αυτό ακριβώς και κάνουν τη διαφορά εδώ και χρόνια κι ας μας λείπουν τα άλμπουμ τους από το προσκήνιο, να θυμίσω ότι έχει να βγει δίσκος από το 2014 (γιατί ρε αλήτες;)… Κι όμως όταν έρχεται η ώρα να ανέβουν στη σκηνή, δεν υπάρχει χρονικό όριο και δεν υπάρχει και κάτι που μπορεί να μείνει όρθιο που να μην γκρεμιστεί. Με Μπάλιο έτοιμο για γηπεδικό ξύλο σε κάθε δυνατή στιγμή και φορώντας αντι-ναζιστικό κασκόλ στο χέρι (ΕΥΓΕ, ΜΠΡΑΒΟ, ΛΕΒΕΝΤΗΣ) -όχι της St. Pauli, τον ρώτησα, χο χο- και με αιθέρα Maelstrom που κάποια στιγμή πρέπει να βάλω κάτω πόσες φορές τον έχω δει κι όταν φτάσω τις 100 (δεν απέχουν και πολύ) να του απονείμω τιμητική πλακέτα να διαλύει το σύμπαν ως συνήθως (πολλά τα νεύρα και το κάνει να μοιάζει εύκολο σε σημείο να νιώθεις χαζός), δε χαλάει η συνταγή μιας εμφάνισης τους με τίποτα. Δε νομίζω να χρειάζεται η δική μου άποψη ότι πρόκειται για ξεκάθαρη ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ κατάσταση κι ότι είναι πάντα καλοδεχούμενη ως και απαραίτητη, θα πω απλά με φιλική διάθεση ΠΑΡΤΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΒΓΑΛΤΕ ΚΑΝΑ ΔΙΣΚΟ ΓΙΑΤΙ ΓΑΝΙΑΣΑΜΕ. ΝΤΟΥΓΑΝΙΑ!

---

---

SEVERE TORTURE

---

Σχεδόν 17 χρόνια πέρασαν από εκείνη τη βραδιά στα Εξάρχεια που οι Severe Torture ανατίναζαν την Αθήνα με την εμφάνιση τους και έμοιαζε η κατάσταση ότι δε θα τους ξαναδούμε ποτέ. Nα όμως που ξανάρθανε και στην καλύτερη κατάσταση τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είχα προειδοποιήσει τους πάντες ότι θα πάθουν την πλάκα της ζωής τους κι ο τρόπος με τον οποίο δε μπορούσαν να ψελλίσουν λέξη μετά, το απέδειξε στην ολότητα του. Με σετ που περιείχε τραγουδάρες από το παρελθόν και το παρόν, παίζοντας μάλιστα όλο το “Fisting The Sockets” EP και με το περσινό φοβερό “Torn From The Jaws Of Death” να τους επαναφέρει βαθιά στις καρδιές του κόσμου, επιδεικνύουν παλαιάς κοπής φουλ επιθετικό Ολλανδικό 3-4-3 με σκοπό να φιλοδωρήσουν τον αντίπαλο με ντουζίνες γκολ. Μπάτσες και κλωτσιές από το μπάσιμο του “Endless Strain Of Cadavers”, σαγόνια στο πάτωμα με έπη σαν το “The Death Of Everything”, “Impelled To Kill”, “Christ Immersion”, “Grave Condition”, “Feces For Jesus” και τελείωμα με το “Hands And Head Not Found” (όνομα και πράγμα, ψάχνανε τα κεφάλια τους όλοι στο τέλος), το Ολλανδικό κουιντέτο δίδαξε τι θα πει ακρότητα σε όλο της το μεγαλείο αφήνοντας άπαντες άναυδους στο τέλος.

Επαναλαμβάνω, τους είδαμε τον Φεβρουάριο του 2009, μάλιστα με συνοδεία τους Hail Of Bullets που έπαιζαν την επόμενη μέρα και ήρθαν την ώρα που έπαιζαν κι άρχισαν να κοπανιούνται μαζί τους. Σαν inside joke, τους το αναφέραμε ότι αν είναι να έρχονται όποτε έρχεται ο Van Drunen στην Ελλάδα, να τον κάνουμε επίτιμο πρόεδρο τους να κανονίζει τον ερχομό τους, ο ίδιος γέλασε πολύ όταν του το είπα και δεν πίστευε ότι πέρασαν τόσα χρόνια, “they got a bit late” μου είπε. Αλλά αν ισχύει το “κάλλιο αργά παρά ποτέ”, τότε στην περίπτωση τους βρήκε τον ορισμό του. Λαρύγγι θανάτου ο Dennis Schreurs, μπασίστας-τοτέμ ο Patrick Bolej με το κεφάλι να φτάνει σανίδι, λεπίδες στα χέρια ο παλιός Thijs Van Learhoven και ο πιο νέος Marvien Vriesde, ενώ για το φαινόμενο Damien Karpentier στα τύμπανα δεν έχω λόγια, δεν τον προλάβαινε ο κόσμος ούτε με replay και σίγουρα θα ξεγελούσε και το VAR αν γινόταν. 55’ που ισοπεδώθηκαν τα πάντα και καμία άλλη μπάντα δε θα τολμούσε να βγει μετά από αυτό στη σκηνή, όντας σίγουρη ότι θα χάσει στη σύγκριση. Υποσχέθηκαν ότι δε θα κάνουν άλλα 17 χρόνια να ξανάρθουν, ελπίζουμε να το τηρήσουν γιατί θα’χουμε πάει πάνω από 60!

---

---

ASPHYX

---

Έλεγα ότι κανείς δε θα τολμούσε να βγει μετά τους Severe Torture, αλλά οι Asphyx είναι αυτοί που άνοιξαν τα Ολλανδικά σύνορα του death metal για όλους και είναι δάσκαλοι όλων τρόπον τινά. Στη θορά και μόνο του γίγαντα Martin Van Drunen ο οποίος πριν καν αρχίσουν απευθύνει στα Ελληνικά χαιρετισμό “Γειά σου Αθήνα, Ελλάδα” και με τον κόσμο να ξεσπάει σε χειροκροτήματα, συνεχίζει λέγοντας “είμαστε οι Asphyx από την Ολλανδία και ετοιμαστείτε για ισχυρή δόση death metal”! To “Vermin” δεν αφήνει περιθώριο να αμφισβητηθεί η δήλωση του frontman της μπάντας και για τα επόμενα 80’ ακούμε 14 τραγουδάρες από όλη τους την καριέρα, παλιά, νέα, μικρά, μεγάλα, αργά, γρήγορα, το “Botox Implosion” βάζει φωτιά στο κοινό, το “Molten Black Earth” παραμένει το κορυφαίο Bolt Thrower κομμάτι που δεν γράφτηκε τα τελευταία 20 χρόνια, το “Asphyx (Forgotten War)” ανάμεσα στα ομότιτλα “Death...The Brutal Way” και “Deathhammer” για το οποίο ο Van Drunen δήλωσε “μάλλον το λατρεύετε αυτό, ε;” τους κάνει να μοιάζουν με Εθνική Ολλανδίας το 1988 που σήκωσε το Euro και η συνέχεια απλά πιστοποιεί την τσίπα, την μαγκιά και το πόσο αγέρωχοι είναι σαν μπάντα, μην προδίδοντας ποτέ τους οπαδούς τους αλλά και την αδιαμφισβήτητη ποιότητα τους.

---

---

Το γεγονός ότι ακούμε κομμάτια σαν το “Wasteland Of Terror” να παίζονται 2 φορές πιο γρήγορα, το “Scorbutics” να θέτει τον τόνο για όσα ακολουθούν και το τέλος με τα “The Nameless Elite”, “Forerunners Of The Apocalypse”, “The Rack” και “Last One On Earth” να σφραγίζει μία ΑΘΑΝΑΤΗ εμφάνιση, ίσως ακόμα πιο κορυφαία από την αντίστοιχη του 2022 στον ίδιο χώρο. Τρομερός ο Husky στα τύμπανα, ένα του χτύπημα ικανό να τα διαλύσει όλα, headbanger ολκής ο Paul Baayens με κοφτερές ριφφάρες που σε κόβουν σαν να είσαι Νέα Φυτίνη, δίμετρο τοτέμ ο Alwin Zuur στο μπάσο, πιάνει όλη τη δεξιά πλευρά της σκηνής ολομόναχος, και στη μέση όλων ο απροσπέλαστος, ο ασύγκριτός Martin Van Drunen, αυτός που ήταν από κάτω με το κοινό όταν έπαιζαν οι Ελληνικές μπάντες και που πάντα έχει ένα καλό λόγο να πει για τα support. Φοβεροί, τρομεροί, κατατροπωτικοί Asphyx για άλλη μια φορά. Το μόνο που μένει είναι ένα νέο άλμπουμ καθώς ήδη πέρασαν 5 χρόνια από το “Necroceros” και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θεωρώ ότι θα μας ξανάρθουν να δείξουν εκ νέου πως γίνεται σωστά η δουλειά και γιατί κάποιες αξίες παραμένουν σταθερές και δεν κάνουν ποτέ εκπτώσεις για τους οπαδούς.

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά της Chaos And Hell για τη διοργάνωση, ο ίδιος ο Van Drunen είπε μπροστά μας “κάθε 5’ έρχονται και με ρωτάνε αν θέλω κάτι, δεν το έχω ξαναδεί πουθενά”, έτρεξαν κι αγχώθηκαν πολύ για όλο αυτό αλλά άξιζε τον κόπο με το παραπάνω και ελπίζουμε σαν θεσμός να συνεχιστεί για τα επόμενα πολλά χρόνια, καθώς βλέπουμε και μπάντες που δεν έχουμε ξαναδεί ή που έχουμε να δούμε χρόνια, και με το χρονικό του σημείο να κλείνει πάντα τη χρονιά ιδανικά. Μπράβο και στο κοινό που στήριξε τη φάση και που ήταν ενεργητικό και θερμά συγχαρητήρια σε όλες τις μπάντες για τις εμφανίσεις τους.

Για τον υποφαινόμενο ήταν η τελευταία συναυλία της χρονιάς και το ιδανικό κλείσιμο της, καλές γιορτές σε όλους με υγεία και ότι καλύτερο και οψόμεθα για ένα εξίσου δυνατό και ποιοτικό 2026.

*Η τσίπα των Asphyx φάνηκε και στις τιμές, καπελάρα με 10 μόλις ευρώ δεν έχω ξαναδεί, και μια και το merch τους βρίσκεται μόνο στις συναυλίες τους, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία. Δεν το συνεχίζω για να μη γίνω πραγματικά κακός με άλλους.

Για το Rock Overdose,

Άγγελος Κατσούρας

 

Φωτογραφίες: Athens Extreme Festival - aandriotis_ & Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος (Day1)

---

---

Comments