Όταν ακούμε τον τίτλο “Balls To The Wall”, το μυαλό όλων πάει κατευθείαν στους Accept και φυσικά στον άνθρωπο πίσω από το μικρόφωνο τότε, τον Udo Dirkschneider. Δεν είναι μόνο το εμβληματικό εξώφυλλο που καθιστά σαφές το περιεχόμενο του δίσκου. Φυσικά αυτό δεν είναι άλλο από κλασικό heavy metal στα καλύτερα του. Είναι πολλά περισσότερα και για τον ίδιο το δίσκο, αλλά και το συγκρότημα. Η λέξη «στυλοβάτες» δεν είναι υπερβολική για να περιγράψει την προσφορά των Accept στη σκληρή μουσική. Μπάντα που μνημονεύεται ως βασική επιρροή εκατοντάδων συγκροτημάτων, αποτέλεσε κι εξακολουθεί να αποτελεί τον κύριο εκφραστή του τευτονικού metal. Με σταθερά ανοδική πορεία, ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους, χτύπησαν κορυφές ποιότητας οι οποίες θέσανε στεγανά και είχανε εξασφαλίσει την υστεροφημία του συγκροτήματος από τα μέσα των ‘80s, ακόμα και αν η πρώτη διάλυσή τους, που ακολούθησε τη φυγή του Udo, ήταν μόνιμη.
Με αφορμή λοιπόν την συναυλιακή επιστροφή τoυ Udo στη χώρα μας, με το σχήμα των Dirkschneider, αλλά και την επανηχογράφηση του κλασικού αυτού άλμπουμ με τίτλο “Balls To The Wall Reloaded”, βρίσκουμε την ευκαιρία να ρίξουμε ξανά μια ματιά και ακρόαση στο αυθεντικό και όχι μόνο υλικό του.
To πέμπτο άλμπουμ των Γερμανών, τους βρίσκει να έχουν μεταπηδήσει σε πολυεθνική εταιρεία και στην καρέκλα του παραγωγού κάθεται ο πολύπειρος Dieter Dierks, δείγμα του ότι το budget έχει ανέβει. Το μεγάλο βήμα έχει γίνει. Το "Balls To The Wall" καταφέρνει να αντεπεξέλθει του breakthrough που συντελέστηκε με το "Restless And Wild" και διαφοροποιείται από αυτό καθώς η αγριότητα στην προσέγγιση των συνθέσεων αντικαθίσταται από μια πιο ώριμη ματιά με τον παραγωγό να έχει βάλει σίγουρα το χέρι του. Οι μπασογραμμές του Peter Baltes είναι αρκετά ευδιάκριτες στη μίξη, με αποτέλεσμα ο ήχος να ακούγεται αρκετά ογκώδης, τα σόλο του Wolf Hoffmann θα εμπνεύσουν εκατοντάδες πιτσιρικάδες να ασχοληθούν με την κιθάρα και ο Udo εξακολουθεί να ξερνάει το λαρύγγι του. Σίγουρα δίσκος που περιέχει τα “London Leatherboys”, “Head Over Heels”, “Losers And Winners” και φυσικά το ομώνυμο, ήταν αδύνατο να μην πάει καλά.
Επισήμως λοιπόν κυκλοφόρησε στις 5 Δεκεμβρίου 1983, αλλά είχε ήδη ηχογραφηθεί από τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Στην Αμερική, η ημερομηνία κυκλοφορίας μετατέθηκε ένα μήνα αργότερα και τελικά βγήκε μέσω της Portrait Records, ενώ στην Ευρώπη από τις RCA και Lark Records. Αυτός ήταν κι ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών και το Top-50 στον Καναδά, για να βραβευθεί ως χρυσός και στις δύο χώρες, ενώ ανέβηκε στο Top-10 στη Σουηδία και μπήκε στα charts της πατρίδας των Accept. Όλες οι συνθέσεις του δίσκου δημιουργήθηκαν από τα μέλη του συγκροτήματος, με τη σύζυγο του Wolf Hoffmann, Gaby Hauke (γνωστή με το παρωνύμιο Deaffy), να συνεισφέρει στιχουργικά. Να προσθέσουμε εδώ ότι η Gaby είχε υπό την ευθύνη της το management, αλλά και την ιδέα του εξωφύλλου. Το "Balls Τo Τhe Wall" θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ έλαβε και ιδιαίτερα θετικές κριτικές.
Η 42η επέτειος του προαναφερθέντος άλμπουμ, που αποτέλεσε την διασημότερη κυκλοφορία των Γερμανών, δεν θα μπορούσε να περάσει ανεκμετάλλευτη! Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Dirkschneider είναι στην ευτυχή θέση να ανακοινώσουν μία ολόκληρη περιοδεία για τον εορτασμό της κυκλοφορίας αυτού του εμβληματικού δίσκου, την Άνοιξη του 2025. Παράλληλα, ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2025 κυκλοφορεί και το “Balls To The Wall Reloaded”, με την τωρινή σύνθεση της μπάντας να ηχογραφεί ξανά, με απόλυτο σεβασμό, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ, έχοντας εξαιρετικούς καλεσμένους στα φωνητικά, όπως οι Joakim Brodén, Biff Byford, Mille Petrozza, Michael Kiske, Doro Pesch, Dee Snider και μερικοί ακόμα.
Πέραν όμως των 45 λεπτών του "Balls To The Wall", οι Dirkschneider έχουν φροντίσει να προσθέσουν ακόμη περισσότερες μουσικές εκπλήξεις στο setlist τους και μάλιστα να εμπλουτίσουν όλα αυτά με μια πολύ φρέσκια σκηνική παραγωγή, διαφορετική από ό,τι έχουμε δει μέχρι τώρα από αυτούς. Όλα είναι έτοιμα για τον εορτασμό της επετείου αυτού του αδιαμφισβήτητου μεταλλικού ογκόλιθου των Accept και ο προορισμός είναι μόνο ένας: 2 αξέχαστες εορταστικές βραδιές για κάθε metalhead εκεί έξω!
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Comments
