Το φετινό (3o) Black Rose Fest, ένα festival ως επί τω πλείστω dark wave, gothic rock - metal συγκροτημάτων, διοργανώθηκε σε μεγαλύτερο χώρο από ότι τα προηγούμενα (στο Aux club) φιλοδοξώντας να ξεπεράσει τις προηγούμενες 2 διοργανώσεις. Και μόνον όσον αφορά τα συμμετέχοντα συγκροτήματα, το κατάφερε εφόσον συμμετείχαν εκτός από τους διοργανωτές Ventirati (ένα ραγδαία ανερχόμενο gothic rock συγκρότημα), οι The Illusion Fades, ένα ιστορικότατο και από τα καλύτερα ελληνικά (και όχι μόνο) gothic rock συγκροτήματα και οι Ρώσοι Inner Missing, ένα αρχικά doom - death metal και μετέπειτα gothic metal συγκρότημα και το πρώτο αλλοδαπό για την συγκεκριμένη διοργάνωση. Ευτυχώς η ρωσοφοβία στον καλλιτεχνικό χώρο έχει περιοριστεί και ήδη ρωσικά συγκροτήματα επισκέπτονται την χώρα μας (π.χ τον Μάιο ήρθαν οι Grima).
Η συναυλία ξεκίνησε με τους The Illusion Fades, λίγο μετά τις 9. Λόγω της μουσικής τους ποιότητας, τους παρακολουθώ συναυλιακά όσο το δυνατό περισσότερο και ποτέ μέχρι στιγμής δεν με έχουν απογοητεύσει. Τον Απρίλιο ως headliners είχαν κάνει μία καταπληκτική συναυλία παρόλα τα τότε προβλήματα υγείας του τραγουδιστή τους Γιώργου Δέδε (https://rockoverdose.gr/the-illusion-fades-empty-mirror-lachrymose-live-temple/). Το γεγονός ότι τώρα άνοιγαν το φεστιβάλ και δεν ήταν headliners όπως συμβαίνει συνήθως δείχνει ότι εκτός από σπουδαίοι μουσικοί είναι και ακομπλεξάριστοι και δεν το παίζουν «ροκ ντίβες». Δυστυχώς από το πρώτο τραγούδι (“Blue Angel”) ξεκίνησαν με προβλήματα με τον ήχο (όπως και στα υπόλοιπα συγκροτήματα). Σε εμάς, τους ακροατές το πρόβλημα δεν ήταν τόσο έντονο (όντως ο ήχος στα drums ήταν πιο δυνατός απ΄ όσο έπρεπε), όμως το πιο σοβαρό ήταν ότι οι μουσικοί δεν άκουγαν τι έπαιζαν. Μετά το δεύτερο τραγούδι (“Fear of Love”), ο Γιώργος διέκοψε προσωρινά την συναυλία προκειμένου να διορθωθεί ο ήχος, όπου και ο Μάνος Βήχος στις κιθάρες και ο Γιάννης Βλαζάκης στα πλήκτρα ήθελαν τον ήχο δυνατότερα. Μετά από ένα σύντομο αναγκαστικό διάλειμμα (στις συναυλίες αυτά συμβαίνουν) επανήλθαν δριμύτεροι με το “So High” και με καλύτερο ήχο για όλη την υπόλοιπη διάρκεια του σετ τους. Το αξιόλογο αυτό τραγούδι είχε παιχτεί τον Απρίλιο μετά από 32 χρόνια και αφού διαπίστωσαν ότι αρέσει στο κοινό το ενέταξαν στο setlist τους. Τι να πει κανείς για την εμφάνιση τους? Έπαιξαν άψογα όλες τις επιτυχίες τους, σκορπώντας gothic rock μελωδίες στην αίθουσα. Σε σχέση με την προηγούμενη φορά υπήρχε ένα νέο μέλος, ο Κώστας Παπακώστας στα drums, ο οποίος ήταν αρκετά καλός και σταθερός και στον ρυθμό του, βοηθώντας τον Ανδρέα Ζη στο μπάσο που η παρουσία του ήταν αδιάλειπτη και πολύ έντονη. Το σετ τους ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 10 με το κοινό να φωνάζει για άλλο ένα τραγούδι ακόμη (έχουν γράψει πολλά αξιόλογα που δεν παίχτηκαν, π.χ. το “13th Day” ή το προσφάτως ανακτημένο “Pretty Vacant”). Δυστυχώς, όμως υπήρχε μία μικρή καθυστέρηση στο πρόγραμμα και ακολουθούσαν άλλα 2 συγκροτήματα. Εννοείται ότι για άλλη μία φορά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.
The Illusion Fades setlist
01 Blue Angel
02 Fear of Love
03 So High
04 Dead White Snow
05 Full of Fire
06 The Long Journey
07 Dead and Burried
08 Sweet Thing 22
09 Flowers for The Dead
10 Highway 666
11 Dark Rain
12 Valentine
Τους Ventirati τους έχω παρακολουθήσει ζωντανά αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Φέτος όμως έχουν γίνει δομικές αλλαγές στο συγκρότημα, ευτυχώς επί τα βελτίω. Τον Φεβρουάριο έπαιξαν αρκετά καλά και τελευταία φορά ως τρίο (https://rockoverdose.gr/the-love-suicide-death-club-ventirati-nomads/). Τον Μάιο (10/5) εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ως κουιντέτο πλέον, στο Transmission Party (ένα πάρτυ και με ζωντανή μουσική, όπου κάθε συγκρότημα έπαιζε μόνο ένα τραγούδι διασκευή των Joy Division, ως φόρο τιμής στα 45 χρόνια από τον θάνατο του Ian Curtis). Είχαν προστεθεί ο πολύ αξιόλογος και έμπειρος drummer Σπύρος Χονδρογιάννης και ο κιθαρίστας Γιώργος Σχοινάς. Τότε είχαν παίξει το “She’s Lost Control” και ακουγόντουσαν σε κάποια σημεία κάπως ασυντόνιστοι. Τώρα, ευτυχώς καμία σχέση με τότε. Ήταν ίσως η καλύτερη τους συναυλία! Έχουν δέσει ως πεντάδα και «πήγαιναν τραίνο». Έχουν κάνει πολύ μεγάλη βελτίωση σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ευτυχώς έφυγε το drum machine, ο Στέφανος απελευθερώθηκε από το αποκλειστικό φορτίο στις κιθάρες, και ο κιθαριστικός ήχος έχει εμπλουτιστεί.
Ξεκίνησαν και αυτοί με προβλήματα στον ήχο, τα οποία ευτυχώς διορθώθηκαν και ως αναμενόταν έπαιξαν αρκετά τραγούδια από την πρώτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους “Victorian” (και το “Dead Man” από το “Darkness” ΕΡ) και μετά την μέση του σετ άρχισαν οι εκπλήξεις όπως μας είχαν προϊδεάσει αρχικά, παίζοντας 3 ακυκλοφόρητα τραγούδια: “Rats of Ugarit”, “Ventirati” (αυτό είναι αρκετά παλιό), “Zephyrus” καθώς και την διασκευή των The Mission “Naked and Savage”.
Οι Ventirati ήδη ήταν ένα αξιόλογο gothic rock συγκρότημα, αλλά τώρα ως 5άδα πλέον έχουν βάλει τις βάσεις να γίνουν κορυφαίο όνομα, και πέρα των ορίων της Ελλάδας.
Ventirati setlist
01 Book of Lies Ch 25, 29
02 Myrtale
03 Dead Man
04 Victorian Night
05 Tarantela
06 Rats of Ugarit
07 Sin City
08 Ventirati
09 Naked and Savage (διασκευή The Mission)
10 Zephyrus
Την άνοιξη του 2008 ο Sigmund (φωνητικά, κιθάρες, μπάσο) μαζί με τον Cosmic Drone (πλήκτρα) σχημάτισαν το μελωδικό doom - death metal συγκρότημα Odium στην Αγία Πετρούπολη, στους οποίους προστέθηκε αργότερα και ο Alexander (άλτο-βιόλα) και έγιναν ένα πλήρες συγκρότημα, το οποίο όμως άλλαξε το όνομα του σε Inner Missing λίγους μήνες αργότερα. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν την πρώτη τους κυκλοφορία: The Age of Silence (2010). Την ίδια χρονιά ήρθε στο συγκρότημα η Melaer (πραγματικό όνομα Александра Краснова, Alexandra Krasnova) αρχικά ως keyboard player. Ο αριθμός των μελών των μπάντας άλλαζε και μειώνονταν συνεχώς μέχρι που το 2017 απέμειναν ο Sigmund (πραγματικό όνομα Павел Краснов, Pavel Krasnov) και η Melaer, οι οποίοι είναι ζευγάρι και στην ζωή. Όμως δεν άλλαζαν μόνο τα μέλη αλλά και το ύφος της μπάντας σταδιακά από doom - death σε gothic metal (οριστικά μετά το 2015), ενώ μετά το 2020 η Melaer ανέλαβε και το μπάσο. Παρόλες τις αλλαγές μελών και κατεύθυνσης το συγκρότημα είναι παραγωγικότατο καθότι από το 2010 - σήμερα έχει 10 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό του. Λίγο μετά την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου μετακόμισαν στο βόρειο Ισραήλ (από την μία εμπόλεμη χώρα στην άλλη). Ολοκληρώνοντας με τα ιστορικά στοιχεία, οι Inner Missing έχουν ξαναπαίξει στην Ελλάδα, στα πλαίσια του Room of Doom Festival II, στις 5/10/2019 στο Temple Athens.
Το σετ των Ventirati τελείωσε γύρω στις 11:10 και λίγο αργότερα τα μέλη των Inner Missing έκαναν την παρουσία τους αισθητή στην αίθουσα, όχι μόνο λόγω των διαφορετικών φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών τους, αλλά και της ενδυμασίας τους: μακριές μαύρες στολές, κάτι σαν πλήρωμα του Startrek. Στο διάλειμμα έκαναν επαναλαμβανόμενες πρόβες (νομίζω στο “Outposts of Heaven”) με τον ήχο. Είχαν και αυτοί τα παράπονα τους. Εκτός από την ενδυμασία τους και τα μουσικά τους όργανα ήταν αξιοπρόσεκτα και πολύ σύγχρονα: 7χορδη κιθάρα και 5χορδο μπάσο χωρίς κεφαλές.
Τελικά μετά από αρκετές δοκιμές το σετ των Inner Missing άρχισε λίγο πριν τις 11:30 με το “Dead Language” από το ομώνυμο άλμπουμ και ενώ συνέχισαν «στο καπάκι» με άλλα 2 τραγούδια από την ίδια κυκλοφορία. Ηχητική πανδαισία στην αίθουσα, τέλεια ενορχήστρωση τραχύς ήχος στις κιθάρες (άλλοτε αργός doom, άλλοτε γρήγορος death-black), το μπάσο της Melaer «όργωνε», ενώ στα ελάχιστα μέρη που τραγουδούσε η φωνή της ήταν καταπληκτική και αιθέρια! Γιατί μία τέτοια υπέροχη φωνή δεν αξιοποιείται περισσότερο στα τραγούδια τους? Θα αναφέρω για άλλη μία φορά τον γνωστό περιορισμό που υπάρχει στις περιπτώσεις συγκροτημάτων με προ-ηχογραφημένα μέρη (εν προκειμένω drums και πλήκτρα), όπου όμως η καλή ενορχήστρωση των Inner Missing τον περιόρισε στο ελάχιστο.
Γενικά η ατμόσφαιρα ήταν υποβλητική, καθόλη την διάρκεια του σετ το ζεύγος Krasnov παρέμεινε σχεδόν στατικό, ο Sigmund περισσότερο στυλιστικά και όχι τόσο φυσιογνωμικά θύμιζε τον μακαρίτη Peter Steele. Αν με ρωτούσαν «ποιο συγκρότημα προσεγγίζει περισσότερο την μουσική τους?» το πρώτο που θα μου ερχόταν στο μυαλό είναι οι My Dying Bride και πολλά άλλα δευτερευόντως βέβαια. Όσοι παρευρέθηκαν στην εν λόγω συναυλία και προφανώς δεν πήγαν στην γειτονική Τεχνόπολη στο Rock Hard festival όπου headliners ήταν οι Candlemass, πήραν δόση doom metal με έμμεσο τρόπο. Δεν ξέρω βέβαια, πόσο η doom death διάσταση της μουσικής των Inner Missing θα άρεσε αυτό στους αμιγώς gothic rockers, αλλά πιστεύω πως προφανώς θα είχαν ακούσει πρωτύτερα. Η ώρα ήδη είχε περάσει (λίγο πριν τις 12:30), και το ντουέτο ήταν έτοιμο να αποχωρήσει με το κοινό να ζητάει ένα ακόμη τραγούδι και ανταποκρίθηκαν παίζοντας το “Outposts of Heaven” ως encore. Στα 67’ του σετ τους έπαιξαν 11 τραγούδια, προφανώς όλα από την gothic metal περίοδο τους (δηλ από το 2015 και εντεύθεν): 4 εκ των οποίων ήταν από το “Dead Language” (του 2022), 3 από το “The Ineffable” (του 2017) και κανένα! από το τελευταίο τους “The Diary” (2024).
Συμπερασματικά όσον αφορά το festival κρίνοντας από τις αντιδράσεις, γενικά οι παρευρισκόμενοι θα πρέπει να έμειναν ευχαριστημένοι. Όσον αφορά τα 2 ελληνικά συγκροτήματα: οι μεν αναγνωρισμένης ποιότητας The Illusion Fades απέδειξαν για άλλη μία φορά και την συναυλιακή τους αξία, οι δε Ventirati ως 5άδα πλέον, έχουν κάνει βήματα ραγδαίας προόδου συν ότι πήραν το ρίσκο της διοργάνωσης ενός μίνι festival τον Σεπτέμβριο (όπου η μέση ελληνική οικογένεια είναι «ταπί» λόγω διακοπών και σχολείων). Αμφότερα τα συγκροτήματα έπαιξαν υπέροχα και εάν δεν υπήρχαν τα προβλήματα στον ήχο (ιδίως στους The Illusion Fades) η διοργάνωση θα ήταν άψογη. Οι Inner Missing μουσικά είναι κάπως από «άλλο ανέκδοτο», αλλά ήταν υποβλητικοί και πολύ σωστοί στο παίξιμο τους. Όσον αφορά την προσέλευση του κοινού μου φάνηκε ικανοποιητική, δεδομένων και των συνθηκών. Απ΄ ότι πληροφορήθηκα το Rock Hard festival «έκοψε» εν μέρει κοινό από το Black Rose Fest, σε συνδυασμό και με το επερχόμενο Death Disco Open Air σε μία εβδομάδα. Γίνονται πλέον τόσες πολλές συναυλίες που δεν ξέρει κανείς που να πρωτοπάει! Εύχομαι το εν λόγω festival όχι μόνον να συνεχίσει (γιατί δεν γίνονται αρκετά gothic rock festivals), αλλά και να γιγαντωθεί γιατί το αξίζει.
Inner Missing setlist
01 Dead Language
02 The Quest
03 Empty Rooms
04 The Gift
05 Nausea
06 Lifers II
07 The Answer
08 At Sea
09 The Sentinel
10 The Angel’s Game
--- encore ---
11 Outposts of Heaven
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες & videos: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Videos από την συναυλία στην ακόλουθη playlist:
Comments
