Επανάληψη της ελληνικής Gothic Rock πανδαισίας όπως πριν από 2 χρόνια
Πριν από 2 περίπου χρόνια (τότε ήταν Σάββατο 1/4, τώρα Παρασκευή 4/4) και στο ίδιο club έπαιξαν 2 από τα 3 συγκροτήματα που θα έπαιζαν και τώρα. Η αλλαγή αφορά το πρώτο κατά σειρά εμφανίσεως συγκρότημα. Όσοι ενδιαφέρεστε να συγκρίνετε τα τεκταινόμενα τότε και τώρα σας παραπέμπω στην τότε ανταπόκριση μου (διαβάστε εδώ). Κοντολογίς αναφέρω ότι και οι δύο συναυλίες, η κάθε μία με τις ιδιαιτερότητες της, ήταν αξιολογότατες.
Η συναυλία ξεκίνησε με μία μικρή καθυστέρηση γύρω στις 20:45 με τους Θεσσαλονικείς Lachrymose. Το Encyclopedia Metallum τους περιγράφει ως gothic/heavy metal. Διαφωνώ, πρόκειται για ένα doom συγκρότημα στυλ (Candlemass, Solitude Aeturnus, κτλ) με στοιχεία gothic metal. Υπάρχουν από το 2013 (δισκογραφικά από το 2015) και έχουν κυκλοφορήσει μία πλήρη κυκλοφορία (Carpe Noctum 2015) και 2 EPs με πιο πρόσφατο το “Salt” μόλις 2 ημέρες πριν την συναυλία (2/4). Ανεξάρτητα όμως από περιγραφικούς ορισμούς πρόκειται για ένα αξιόλογο συγκρότημα του είδους, το οποίο ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη σχεδόν αυθημερόν.
Ξεκίνησαν με το ολοκαίνουριο Salt (απολύτως λογικό) και στη συνέχεια με το “This Sickness” από το “The Unseen” EP, όπου έπαιξαν 4 από τα 5 τραγούδια του, προκρίνοντας το έτσι ως την καλύτερη μέχρι στιγμής κυκλοφορία τους. Frontwoman ήταν η τραγουδίστρια Ελένη Hel, αλλά κανένα από τα υπόλοιπα μέλη δεν υστέρησε. Εντύπωση μου έκανε ο νεαρός κιθαρίστας Kirk Aray που ήταν αρκετά δεξιοτέχνης, ενώ αισθητικά ήταν αξιοπρόσεκτο το μεταλλικό σήμα της ανάποδης πεντάλφας με τα κέρατα μπροστά από το μικρόφωνο της Ελένης.
Το doom metal που έπαιζαν άρεσε στα μέλη των υπολοίπων συγκροτημάτων, που τους παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον, δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με κάποιους από το κοινό που ήταν πιο gothic ακουσμάτων και τα τραγούδια των Lachrymose ηχούσαν στα αυτιά τους κάπως αργά και βαρετά. Προσωπικά βρήκα την μουσική τους αρκετά ενδιαφέρουσα, ανάλογα με την διάθεση βέβαια (δεν είναι για όλες τις ώρες). Κάπου προς το τέλος η Ελένη δήλωσε ότι είναι αρκετά συγκινημένη γιατί πριν από κάποιο καιρό είχε χάσει την φωνή της και τώρα είναι σε θέση να ξανα-τραγουδήσει και μάλιστα επί σκηνής. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αν κάποιος επισκεφτεί στο site τους θα διαπιστώσει ότι είναι κάπως «παγωμένο» λες και η δραστηριότητα τους έχει σταματήσει κάπου το 2018. Κάπου προς το τέλος του σετ έπαιξαν το “In A Reverie” χωρίς βέβαια την φωνή του Thomas Vikström (των Therion), όπως στο videoclip. Για να μπει στον κόπο ένας τέτοιας αξίας τραγουδιστής να συνεργαστεί μαζί τους, αυτό κάτι σημαίνει για το συγκρότημα. Ολοκλήρωσαν το σετ τους σε περίπου 45’ με το “Capricorn Descending” και αποχώρησαν καταχειροκροτούμενοι, αφήνοντας πολύ θετικές εντυπώσεις.
Lachrymose setlist
Intro / Salt
This Sickness
False God
The Unseen
Nepenthe
In A Reverie
Eraser
Capricorn Descending / Outro
Περίπου 20λεπτο διάλειμμα για να στηθεί ο εξοπλισμός των “old school” gothic metalers στυλ Theatre of Tragedy, Tristania αλλά και με επιρροές από Draconian, Paradise lost, κτλ. Empty Mirror. Όπως έγραφε και το δελτίο τύπου θα παρουσίαζαν το νέο τους άλμπουμ “Deus Profanus” το οποίο κυκλοφόρησε στις 25/12/2024. Όλες οι δισκοκριτικές (τουλάχιστον από ελληνικά metal sites - διαβάστε τη δική μας εδώ) γράφουν τα καλύτερα για το συγκεκριμένο άλμπουμ και δικαιολογημένα. Σε σχέση με την συναυλία τους πριν 2 χρόνια έχουν γίνει και αλλαγές μελλών. Τα νέα μέλη είναι: ο Βασίλης Καββαθάς (κιθάρα), η Δήμητρα “Mechblastess” Σκούρτη (drums), ενώ υπάρχει μόνιμο μέλος πλέον στα πλήκτρα, ο Μάριος Θεοφιλάτος, ο οποίος παίζει και στους Wildfire, οι οποίοι έπαιξαν στο ίδιο club πριν 2 βδομάδες. Καθίσταται έτσι η μπάντα 7μελής και περιορίζεται κάπως η κινητικότητα της επί σκηνής.
Κατά τις 21:50 εμφανίστηκαν στην σκηνή υπό τις έντονες επιδοκιμασίες και χειροκροτήματα από το κοινό. Ξεκίνησαν με 2 τραγούδια από το Deus (το intro “Exordium” και το “Luminous Child”) τα οποία το κοινό υποδέχθηκε πολύ θερμά! Ακολούθησαν 2 επίσης πολύ δυνατά τραγούδια από το “Echoes of Eternity” ΕΡ, τα: “Hummingbird” και “Nazarite's Atonement”. Και η ήρθε η ώρα για την πρώτη διασκευή το “Nympheramine Fix” των Cradle Of Filth, όπου η εκτέλεση της μπάντας ήταν πού καλή και κοντά στο πρωτότυπο. Ακολούθησε ένα σετ από πολύ καλά τραγούδια (δεν έχουν συνθέσει και κάποιο μέτριο μέχρι στιγμής): “Deus Profanus”, “Salem Overture”, “Medea” και “Tristessa” με την διάθεση κοινού και συγκροτήματος να είναι στα ύψη. Ακολούθως ερμήνευσαν την δεύτερη διασκευή το “Scorpion Flower” των Moonspell. Το πολύ καλό συμφωνικό gothic metal σετ τους ολοκληρώθηκε με 2 τραγούδια ακόμη: “Of
Man and Elf” και “Zephyros”. Εάν πριν 2 χρόνια έπεισαν ακόμη και όσους δεν τους ήξεραν και τους άκουγαν για πρώτη φορά, τώρα νομίζω ότι ήρθε η εποχή να δρέψουν τους καρπούς των προσπαθειών τους καθώς είναι αρκετά γνωστοί και έχουν σταδιακά δημιουργήσει το δικό τους κοινό. Στα 65’ που διήρκησε το σετ τους έπαιξαν ολόκληρο το “Deus Profanus” (τμηματικά) καθώς και 4 τραγούδια (από τα 6 συνολικά) του “Echoes of Eternity” συν τις 2 διασκευές. Επαρκέστατο και «τίμιο» setlist θεωρώ!
Ενώ ο ήχος ήταν πολύ καλός, όσον αφορά τον φωτισμό ήταν πολύ δύσκολος ακόμη για επαγγελματίες φωτογράφους προκειμένου να πάρουν αξιοπρεπείς φωτογραφίες, δεδομένου ότι ήταν σχετικά σκοτεινός, κυριαρχούσε το κόκκινο και το μωβ, το φως φώτιζε κυρίως πίσω από το συγκρότημα και η χρήση τεχνητής ομίχλης έκανε την κατάσταση ακόμη χειρότερη!
Empty Mirror setlist
Exordium
Luminous Child
Humminh Bird
Nazarite's Atonement
Nympheramine (διασκευή Cradle of Filth)
Deus Profanus
Salem Overture
Medea
Tristessa
Scorpion Flower (διασκευή Moonspell)
Of Man and Elf
Zephyros
Διάλειμμα πάλι περίπου 20’ για το στήσιμο της σκηνής για τους αποψινούς headliners, τους θρυλικούς The Illusion Fades, ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά gothic rock συγκροτήματα με διεθνείς συνεργασίες, των οποίων η αναγνώριση δεν είναι δυστυχώς αντάξια της τεράστιας μουσικής αξίας τους. Ενώ δεν υπάρχει κάποια νέα κυκλοφορία σε σχέση με 2 χρόνια πριν, δυστυχώς λίγους μήνες μετά την συναυλία του Απριλίου 2023 πέθανε ο drummer Άγγελος Μαρινάκης. Παρέμειναν κάποιο διάστημα χωρίς drummer και προσελήφθη ο νεαρός Δημήτρης Κόκκος. Την ημέρα της συναυλίας ο τραγουδιστής Γιώργος Δέδες αντιμετώπιζε κάποιο μικρό θέμα υγείας (ήταν κρυωμένος ή κάτι τέτοιο) και μετά το sound check έφυγε και ήρθε λίγο πριν το σετ τους. Ανέβηκαν στην σκηνή περίπου στις 23:15 και έπρεπε να τελειώσουν γύρω στα μεσάνυχτα. Διαφορετικά θα έπρεπε να προβούν σε περικοπές τραγουδιών. Ευτυχώς όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια δεν συνέβη τίποτα σχετικό όπως πριν από 2 χρόνια. Επίσης στο φετινό setlist υπήρχαν και τραγούδια που σπάνια παίζουν. Αρκετά θετική κίνηση!
Ξεκίνησαν μετά από μία μικρή εισαγωγή (Mad Poets Bells) με το εκπληκτικό “Dead White Snow” και στην συνέχεια μας γύρισαν στην δεκαετία του ’90 με τα “Blue Angel” και “So High”. Ειδικά το δεύτερο είναι από τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο του 1993 και είχαν να το παίξουν ζωντανά 32 χρόνια όπως είπε και ο Γιώργος! Απορώ γιατί δεν είχε παιχτεί τόσο καιρό καθώς είναι ένα πολύ ωραίο τραγούδι. Αμέσως μετά ακολούθησε η διασκευή που είχαν κάνει το 2022 στο “The Chain” του Fleetwood Mac. Θα έλεγα ότι έδωσαν άλλη διάσταση στο τραγούδι, πιο gothic κιθαριστική και εντελώς ανανεωτική. Από εκεί και πέρα ακολούθησαν τραγούδια - «ύμνοι», όπου ο ένας διαδέχονταν τον άλλο, πιο τραγούδι να πιάσεις και πιο να αφήσεις! Έπαιξαν τα πιο πρόσφατα: “Flowers for the Dead”, “Dead and Buried” (ίσως το καλύτερο τους πρόσφατο τραγούδι και ένα από τα καλύτερα ελληνικά gothic rock), “Sweet Thing 22” (σπάνια παίζεται live), “Fear of Love” (κατά την διάρκεια του οποίου ο Γιώργος Δέδες γονάτισε. Μάλλον εμείς θα έπρεπε να υποκλιθούμε στο συνθετικό τους μεγαλείο), αλλά και παλαιότερα (προ του 2000) όπως: “The Long Journey”, “Dark Rain” και το κλασσικό “Valentine” (από το μακρινό 1993). Η ώρα ήταν περίπου 12:10 και το σετ τους είχε τελειώσει, αποχαιρέτησαν το κοινό, το οποίο όμως φώναζε ρυθμικά «κι άλλο, κι άλλο», κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και έπαιξαν (εκτός λίστας) το “13th Day”. Σε λίγο παραπάνω από μία ώρα έπαιξαν μουσικά άψογα αλλά και με ενθουσιασμό 12 παλιά και νέα τραγούδια. Άλλη μία συναυλία τους που έμεινε στην ιστορία.
Το συγκρότημα έδωσε για άλλη μία φορά την ψυχή του. Αν δεν ήξερα ότι ο Γιώργος ήταν άρρωστος από την σκηνική του παρουσία δεν θα το καταλάβαινα. Είναι από τους καλλιτέχνες που όταν ανεβαίνουν στην σκηνή παίρνουν δύναμη και μεταμορφώνονται. Ο Μάνος Βήχος ντυμένος με δερμάτινη καπαρντίνα και καουμπόικο καπέλλο (στυλ Fields of the Nephilim) ως γνήσιος guitar hero εξαπέλυε ακατάπαυστα πύρινα gothic rock reefs. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι μία βδομάδα πριν (στις 28/3) ως μέλος της tribute μπάντας Surreal έπαιξε metal ως επί το πλείστον διασκευές, άρα έχει βαρύ (μεταλλικό) υπόβαθρο. Αλλά και το μπάσο του Ανδρέα Ζει είχε ουσιαστικότατο ρόλο για αυτό και στον ήχο ήταν ευδιάκριτο (και πολύ σωστά). Ο Γιάννης Βλαζάκης στα πλήκτρα είχε τον γνώριμο gothic ατμοσφαιρικό ρόλο και ο νεαρός Δημήτρης Κόκκος αποδείχθηκε άξιος συνεχιστής του Άγγελου Μαρινάκη. Πραγματική υπέροχη συναυλία!
Το μόνο ίσως μελανό σημείο έχει να κάνει με το κοινό. Όταν τελείωσε το σετ των Empty Mirror κάποιοι αποχώρησαν. Έχασαν την ευκαιρία να δουν ένα από τα καλύτερα ελληνικά gothic rock συγκροτήματα, εκτός του ότι δεν είναι σωστό για την προσπάθεια που έκαναν οι The Illusion Fades. Μετά το πέρας της συναυλίας είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με φίλους και μέλη των συγκροτημάτων και αυτή η αίσθηση της επικοινωνίας που υπάρχει ως επί το πλείστον σε μικρά clubs προσθέτει ακόμη περισσότερο γλυκό συναίσθημα στην συναυλία.
Ακόμη δεν σας έπεισα? Lachrymose, Empty Mirror και κυρίως The Illusion Fades θέλουμε να σας δούμε ζωντανά πολλές φορές ακόμη!
The Illusion Fades setlist
Intro/ Mad Poets Bells
Dead White Snow
Blue Angel
So High
The Chain
Flowers for the Dead
Dead and Buried
Sweet Thing 22
The Long Journey
Fear of Love
Dark Rain
Valentine
--- encore ---
13th Day
Για το RockOverdose,
Κείμενο/Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
