Ένα πληρέστατο πακέτο με μπάντες που ΔΕΝ έχουμε ξαναδεί ήρθε στη χώρα μας, δείγμα ότι σιγά-σιγά ξεβλαχεύουμε αρκετά από λογικές “δεν βλέπουμε νέα πράγματα” ή “δεν βλέπουμε πακέτα”, καθώς ειδικά τελευταία είχαμε την ευκαιρία να δούμε και νέες -για τον Έλληνα- μπάντες και πακετάρες, αν είχαν και τον κόσμο που έπρεπε όλα αυτά φυσικά, θα ήταν πολύ καλύτερα. Κόντρα στα προγνωστικά πάντως, περίπου 400 άτομα παρακολούθησαν αυτή την βραδιά στο Gagarin και αποδείχθηκε ότι τελικά υπάρχει κοινό για τις πιο μετα-μοντέρνες μπάντες του μεταλλικού ήχου. Θέλω να τονιστεί και πάλι το γεγονός με ιδιαίτερη χαρά, ότι ο ήχος ήταν άψογος, όπως είθισται τον τελευταίο αρκετό καιρό στο χώρο, όλες οι μπάντες έπαιξαν με παντοδύναμο και πεντακάθαρο αποτέλεσμα, ενώ τηρήθηκε άψογα επίσης και το ωράριο και στις 23:10 η συναυλία που άρχισε στις 19:30, ήταν τελειωμένη, με τον κόσμο να φεύγει ήρεμα κι άνετα για μια φορά χωρίς να χρειάζεται να τρέχει για τα μέσα μεταφοράς, και μάλιστα σε καθημερινή. Τα μέλη των συγκροτημάτων επίσης γινόντουσαν ένα με τον κόσμο αφού έπαιζαν σε ιδιαίτερα ζεστές στιγμές, να σημειωθεί ότι ήταν διαθέσιμοι άμεσα για κουβέντα και έκαναν πηγαδάκια με τους οπαδούς, υπογράφοντας αυτόγραφα και βγαίνοντας και τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες με όλους.
Πρώτοι στη σειρά αλλά διόλου ασήμαντοι, οι Πορτογάλοι The Voynich Code, ωραία μπάντα οι τύποι με 2 δισκάκια με αρκετά μεγάλη απόσταση μεταξύ τους (2017 – 2023), αλλά δε δείχνουν να πτοούνται ούτε από το διάλειμμα που είχαν ενδιάμεσα, ούτε ότι παίζουν πρώτοι. Ηχάρα βγαίνει από το Gagarin και με μπροστάρη τον πολύ καλό Άγγλο τραγουδιστή Jack Kinsey, παίρνουν το κοινό με το μέρος τους. Ο παίχτης αρκετά πληθωρικός κι όχι μόνο γιατί είναι ογκώδης, ξέρει να στηθεί επί σκηνής και παρότι έχουν ένα σκάρτο μισάωρο στη διάθεση τους, ζεσταίνουν το κοινό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είμαι βέβαιος ότι κέρδισαν νέους οπαδούς (αν είχαν κιόλας, δεν ξέρω πόσοι τους ήξεραν πριν την εμφάνιση τους) και αναμένω να δω τι μέλλει γεννέσθαι στις τάξεις τους στα προσεχή χρόνια. Ωραία και χρήσιμη “μεταγραφή” ο Kinsey πάντως, ενώ και οι εμπειρίες που μαζεύουν από τέτοιες περιοδείες μόνο υπέρ τους μπορούν να αποβούν. Θα τους ήθελα λίγο παραπάνω ωρίτσα αλλά μιλάμε για περιοδεία “βάλε/βγάλε” που όλες οι αλλαγές γίνονται αστραπιαία για να προλάβουν όλες οι μπάντες και να παίξουν στην ώρα τους και να φύγουν άμεσα για τις επόμενες πόλεις, τα ξέρετε πως είναι. Μπράβο τους γιατί στάθηκαν στιβαροί και γέμισαν ωραία το χρόνο μας.
Επόμενοι οι φοβεροί Entheos από την Santa Cruz, η μπάντα που έχει τραβήξει πολύ τα φώτα πάνω της καθώς δεσπόζει το ζεύγος των Navene Koperweis στα τύμπανα και της Chaney Crabb στα φωνητικά. Η τύπισσα έχει ένα από τα πιο guttural λαρύγγια των τελευταίων ετών, ενώ και οι 2 κιθαρίστες δίπλα τους παίζουν παπάδες. Κρίμα που τα φωνητικά της Chaney δεν ακούστηκαν τόσο δυνατά όσο θα θέλαμε καθ’όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους, αλλά για το παικτικό μέρος δεν έχουμε να πούμε τίποτα απολύτως, το προπέρσινο άλμπουμ τους “Time Will Take Us All” εκτόξευσε τη φήμη τους, ενώ και το περσινό ΕΡ “An End To Everything” (χαμός στο ομότιτλο κομμάτι) γεμίζει σωστά το κενό για το επόμενο άλμπουμ τους, που όπως μας εκμυστηρεύτηκαν κατ’ιδίαν, δουλεύεται πυρετωδώς και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Η Chaney σαν frontwoman είναι ΤΕΡΑΣ, κοπανιέται, το ζει στο μεδούλι και δεν κάνει καμία έκπτωση ενέργειας, ενώ ο Navene είναι άνετα στους κορυφαίους ντράμερ του σήμερα, έχουν εκτός από την προσωπική τους ζωή μεγάλη χημεία και στη σκηνή γι’αυτό και σαν μπάντα μεγαλώνουν όλο και περισσότερο. Δήλωσαν τρομερά χαρούμενοι με το κοινό και ανέφεραν πόσο όμορφη είναι η χώρα μας κι ότι θέλουν να επιστρέψουν σύντομα, μακάρι να συμβεί!
Αν υπάρχει ένας λόγος να συμπαθούμε το Manchester, καθότι πατρίδα του σιχάματος του ποδοσφαίρου με τα κόκκινα, είναι οι Ingested σίγουρα. Οι τρομεροί Ingested, οι δολοφονικοί Ingested, μπορώ να εφευρίσκω χαρακτηρισμούς και πάλι δε θα’ναι αρκετοί για να αποδώσω το τι κάνανε, όντας η κορυφαία μπάντα του πακέτου. Δε μάσησαν να παίξουν μέχρι και το νέο τους κομμάτι “Altar Of Flesh” και είχαν μία ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ παρουσία επί σκηνής, τολμώ να πω επιπέδου Aborted χωρίς να γίνομαι υπερβολικός. Ο Josh Davies στα φωνητικά μπιζάρει το κοινό και ζητάει συνεχώς να σχηματιστούν circle pits (ειδικά στα “Invidious” και “Copremesis” καπάκι το ένα μετά το άλλο, σφαγή) κι ένα τεράστιο wall of death στο “Skinned And Fucked” (σαβουάρ βιβρ, όχι αστεία) που έκλεισε την καταπληκτική τους εμφάνιση. Το κοινό ξύπνησε για τα καλά φωνάζοντας βροντερά το όνομα τους και μάλλον και οι ίδιοι δεν περίμεναν τέτοια υποδοχή, καθώς μας ευχαρίστησαν πάρα πολλές φορές όταν σταματούσαν κάθε κομμάτι. Μπορεί για πολλούς να μην είναι γνωστή μπάντα, αλλά όπως μας ανέφερε κι ο βασικός ντράμερ Lyn Jeffs που παραδόξως δεν ήταν μαζί τους, θέλουν να γίνουν όσο πιο μεγάλοι γίνεται στα προσεχή χρόνια. Με τέτοιες εμφανίσεις κι επαγγελματισμό, δε θα εκπλαγώ αν μας ξανάρθουν μόνοι να γκρεμίσουν ότι έμεινε.
Τέλος, η βραδιά κλείνει με το κυρίως πιάτο των Born Of Osiris, μπάντα που αγάπησα άμεσα με το καταπληκτικό ντεμπούτο τους “A Higher Place” το 2009, και για να’μαι και πολύ ειλικρινής, δεν περίμενα να δω ποτέ εν Ελλάδι. Ετοιμάζουν κι αυτοί σύντομα το νέο 7ο άλμπουμ τους που ονομάζεται “Through Shadows” που θα κυκλοφορήσει στις 11 Ιουλίου και έπαιξαν ακριβώς μια ώρα (με το ρολόϊ, ούτε 59’, ούτε 61’, αλφαδιά) και με το αχώριστο δίδυμο των Ronnie Conizaro (φωνητικά) και Cameron Losch (τύμπανα, χταπόδι ο τύπος), έδειξαν γιατί έχουν ανθεκτικότητα στο χρόνο, άλλωστε συμπλήρωσαν πάνω από 20 χρόνια ζωής κι ας άργησαν να βγάλουν το 1ο άλμπουμ. Τρομερές στιγμές μεταξύ άλλων στα “Elevate”, “In Desolation”, “Torchbearer” και πριν το encore με το “Rosecrance”, ενώ βγαίνοντας ξανά, μας πετάνε το πολυαγαπημέο “Machine” στα μούτρα σε ένα επικό τελείωμα που έστειλε το κοινό στην έξοδο με τεράστια χαρά κι απέδειξαν γιατί ήταν οι headliners. Με τέτοια εμφάνιση των Ingested πιο πριν εγώ δε θα τολμούσα να βγω, όχι όμως μόνο το τόλμησαν, αλλά έχοντας και μείον ένα κιθαρίστα για ενδοσυγκροτηματικούς λόγους και παίζοντας σαν τρίο, ακούστηκαν σαν στρατός, απόλυτα κοντρολαρισμένοι και φυσικά υπερπαίχτες με ρυθμούς που θα ζήλευαν και οι πιο πολυσχιδείς.
Η προσέλευση από πλευράς διοργάνωσης κρίθηκε ικανοποιητική, με το όλο εγχείρημα να στέφεται με επιτυχία και με άπαντες να φεύγουν πλήρεις από το Gagarin. 4 μπάντες σε συναυλία μικρότερη των 4 ωρών αντίστοιχα είναι κάτι που δεν συμβαίνει πολύ συχνά, ένα μπράβο λοιπόν εκ νέου σε όλους όσους συνέβαλλαν να περάσουμε σούπερ και με την ευχή να μην ήταν η μοναδική φορά που τους είδαμε. Αν και κάτι μου λέει ότι θα έχουμε επιστροφή αργά ή γρήγορα, το νερό πάντως έχει μπει στο αυλάκι πλέον.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης
Comments
