Η εμφάνιση των βρετανών Conan στο Gazarte την Παρασκευή 6 Μαρτίου ήταν μια τρανή απόδειξη του γιατί θεωρούνται οι απόλυτοι άρχοντες του "caveman battle doom". Από την πρώτη στιγμή που οι ενισχυτές άρχισαν να πάλλονται, έγινε σαφές ότι η βραδιά δεν θα ήταν μια απλή συναυλία, αλλά μια τελετουργική κατάθεση ισχύος.
Το συγκρότημα από το Λίβερπουλ εμφανίστηκε στη σκηνή με την ακλόνητη αυτοπεποίθηση εκείνων που ξέρουν ότι ο ήχος τους μπορεί να γκρεμίσει τοίχους. Η μουσική τους, καταιγιστική και ασήκωτη, απλώθηκε στον χώρο σαν αργή λάβα. Δεν χρειάζονται ταχύτητες για να σε ισοπεδώσουν· ο τρόπος που το riff κουμπώνει πάνω στο στιβαρό drumming δημιουργεί μια αίσθηση ασφυξίας που, παραδόξως, λειτουργεί λυτρωτικά για το κοινό της sludge και doom σκηνής. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, με το τρίο να παραδίδει μαθήματα όγκου, αποδεικνύοντας ότι το μινιμαλιστικό songwriting, όταν υπηρετείται με τέτοιο πάθος, μπορεί να γίνει απόλυτα επιβλητικό.
Ένα σημείο που προκάλεσε συζητήσεις ήταν η ηχητική προσέγγιση του Gazarte. Σε αντίθεση με άλλα venues που επιλέγουν την ωμή ένταση που συχνά καταλήγει σε έναν δυσνόητο θόρυβο, εδώ συναντήσαμε έναν "safe" ήχο. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι από τους πιο σκληροπυρηνικούς οπαδούς, συνηθισμένοι στα ντεσιμπέλ που κάνουν τα εσωτερικά όργανα να τρέμουν, ίσως να ήθελαν το volume στο έντεκα. Ωστόσο, αυτή η επιλογή του χώρου αναδεικνύει μια διαφορετική κουλτούρα. Η προστασία της ακοής των παρευρισκομένων και η διατήρηση μιας καθαρότητας, όπου μπορούσες να διακρίνεις το κάθε "βρώμικο" γύρισμα της παραμόρφωσης χωρίς να υποφέρεις, δείχνει έναν σεβασμό προς το κοινό. Ήταν μια εμπειρία όπου η ποιότητα του ήχου προτεραιοποιήθηκε έναντι της στείρας έντασης, επιτρέποντας στους Conan να ακουστούν ογκώδεις αλλά και ευκρινείς.
Κλείνοντας, οι Conan επιβεβαίωσαν τον τίτλο της πιο "βαριάς" μπάντας εκεί έξω, μετατρέποντας το Gazarte σε ένα πεδίο μάχης όπου η μόνη επιλογή ήταν η παράδοση στον ρυθμό τους. Παρά τις όποιες ενστάσεις για την ένταση, η ουσία παρέμεινε αναλλοίωτη: μια καταιγιστική παρουσία που σε αφήνει με το κεφάλι να κουδουνίζει από την ποιότητα της σύνθεσης και όχι από τον πόνο στα αυτιά. Ήταν μια βραδιά γεμάτη σκοτάδι, λάσπη και riff που θα θυμόμαστε για καιρό.
Για το RockOverdose,
Νικόλας Καλογήρου
Comments
