Αν η φράση “να μας μπει καλά ο μήνας” μπορούσε να βρει την απόλυτη εφαρμογή της, δε θα ήταν τίποτα άλλο από αυτή τη thrash καταιγίδα που παρακολουθησαμε στο Gagarin και όχι απλά μας ξανάφερε τους Dark Angel 2 χρόνια μετά την προηγούμενη ισωπεδωτική τους εμφάνιση, αλλά αυτή τη φορά περιλάμβανε και τους Demolition Hammer, ένα ακόμα μεγαλύτερο απωθημένο πολλών που δεν περίμεναν ποτέ να δουν. Να όμως που τελικά ήρθε η στιγμή και η συναυλία αυτή αποτέλεσε υγρό όνειρο για τους απανταχού thrashers ειδικά -και όχι μόνο- και έτσι οι 2 τιτάνες του Αμερικάνικου ακραίου ήχου δώσανε από κοινού το παρόν στη χώρα μας, μπάντες οι οποίες αλληλοχαρακτηρίστηκαν ως αδερφικές και έχουμε μαρτυρίες από πολύ εγκάρδιες στιγμές μεταξύ τους, πως όχι άλλωστε όντας πολιορκητικοί κριοί για το είδος σε καιρούς που πήγαινε να πεθάνει και το κράτησαν λίγο παραπάνω ζωντανό ο καθένας με τον τρόπο του. Μια μικρή καθυστέρηση έκανε τις πόρτες να ανοίξουν 15’ μετά, αλλά με βάση το πρόβλημα που έμαθα ότι υπήρχε, μάλλον και πολύ γρήγορα λύθηκε, οι 2 co-headliners πάντως βγήκαν στην ώρα τους όπως όφειλαν και η συναυλία τέλειωσε σε τέτοιο χρονικό όριο που ο καθένας μπορούσε να μαζέψει το κουφάρι του και να προλάβει τα μέσα μεταφοράς αν χρειαζόταν.
Ξεκίνημα με τους εκρηκτικούς Cult Of Orpist, οι οποίοι έχει ενδιαφέρον να πούμε ότι έμαθαν ότι θα παίζανε στη συναυλία αφού ανακοινώθηκε, έχουν πλάκα τέτοια σκηνικά είναι η αλήθεια. Ευγνώμονες για τη στιγμή και την ευκαιρία που τους δόθηκε, τα παιδιά πιάσανε την ευκαιρία από τα μαλλιά και το κοινό από τα μούτρα και πρόλαβαν σε λίγο πάνω από μισή ώρα να παίξουν 7 κομμάτια, ένα εκ των οποίων μάλιστα από το 2ο ακυκλοφόρητο ακόμα άλμπουμ, ονόματι “Colombian Kai” και που δείχνει ότι σίγουρα είναι σε ΠΟΛΥ καλό δρόμο συνθετικά για να διαδεχτούν το “Attack Of The Zombie Cans” όταν έρθει η ώρα. Ο ήχος παρότι με ένα άλφα μπούκωμα, τους κάνει το χατίρι καθώς ο ήχο ενδείκνυται για πιο τσίτα καταστάσεις, οι κιθάρες ακούγονταν ιδανικά σε riffs/solo, ο ντράμερ είχε τα νεύρα του και πολύ καλά έκανε (τι του κάνατε ρε καθίκια;) και ο Έκτορας σε μπάσο και φωνή το χαβά του εξαπολύοντας μασχαλίλα και ευπρόσδεκτη αγένεια με κάθε στίχο. Τρομερά δεμένοι, πανέτοιμοι για την εμφάνιση αυτοί, κέρδισαν πολλούς νέους φίλους σίγουρα και αναμένουμε τις εξελίξεις στο στρατόπεδο τους σύντομα, με την ευχή εκκρεμότητες που έχουν να λυθούν υπέρ τους το συντομότερο, θα’χουμε ευκαιρία να τα αναφέρουμε και μελλοντικά.
Για τη συνέχεια οι πάντα ευπρόσδεκτοι σε τέτοιες καταστάσεις Memorain, οι οποίοι θα βγουν με τρομερή τσίτα, τον τραγουδιστή μάλιστα έτοιμο για μανούρα να πηδάει από τη σκηνή και να τραμπουκίζεται φιλικά με το κοινό. Καλύτερο ξεκίνημα δε γινόταν το οποίο έφερε ζεστή ατμόσφαιρα και το κοινό να ακολουθεί την ορμή της εμφάνισης τους. Με ανανεωμένο line-up και μάλιστα να βοηθούνται από τον Βασίλη των Hailsteel στο μπάσο (το καλύτερο παιδί, πάντα στρατιώτης για το μέταλλο), η εμφάνιση τους χαρακτηρίζεται από άκρατο επαγγελματισμό, ενώ παίξανε και τα κομμάτια ένα κλικ πιο γρήγορα για να καταφέρουν να βρεθούν εντός χρονικού ορίου ώστε να αποκατασταθεί η ροή του προγράμματος. Πάντα είναι ωραίο να βλέπεις τον παιχταρά Ηλία Παπαδάκη χαμογελαστό, κλασικά δεν έχασε νότα με το γλυκό βρωμόχερο που διαθέτει και η αύρα του σαν αρχηγός συνόδευε όλο το συγκρότημα. Άρτιοι τεχνικά και παικτικά όπως πάντα, φέρνουν πάντα σε πέρας την αποστολή που έχουν όπου κι αν βρεθείς μπροστά τους και μακάρι να γίνει κάτι να ακολουθήσει νέο άλμπουμ γιατί πάνε 7 χρόνια από το τελευταίο και μας έχει κακοφανεί λίγο δεδομένου ότι ήταν πάντα πολύ ενεργοί και ποιοτικοί σαφώς. Να τονίσω ότι ο ντράμερ τα έσπασε με εκπληκτικό ακούραστο στυλ, πραγματικός λεβέντης.
Κι έρχεται η ώρα του Αγίου Βαρθολομαίου, του συναυλιακού Ελ Αλαμέϊν, το Βατερλώ όσων ισχυρίζονται ότι κάνουν συναυλίες και ιδίως όσων νομίζουν ότι είναι ακραίοι και παίζουν γρήγορα… Οι Demolition Hammer για 1η φορά στην Ελλάδα και με ένα ΟΡΚΙΣΜΕΝΟ κοινό από κάτω να τα γαμήσει όλα και να μην αφήσει τίποτα όρθιο, κάνουν μπάσιμο που γράφεται άμεσα στην ιστορία με το “Skull Fracturing Nightmare” και με το που φτύνει τον πρώτο στίχο ο αειθαλής στα 62 του Steve Reynolds σε μπάσο/φωνή (“SHACKLES AND CHAINS AND BLOODY MEAT, WALLS OF STONE ENTOMB”) ξεκινάει μια Ολυμπιάδα από moshpit χωρίς νικητή που θα κρατήσει μέχρι και το τέλος της εμφάνισης των Dark Angel. Δημόσια αποδίδω τα εύσημα σε όποιον βρέθηκε εντός κύκλου ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ και με τρομερή οργή και ροή, αυτό που συνέβη δεν ήταν για τίποτα διαφορετικό και το κοινό όχι απλά τα έδωσε όλα, αλλά έκανε τους φειδωλούς σε ανάλογες δηλώσεις συγκρότημα να παραδεχτεί ότι σήκωσαν το Gagarin στον αέρα. Έχουμε πεσίματα με τον κόσμο πρόθυμο κατευθείαν να σηκώσει τα “θύματα”, έχουμε ατελείωτα crowdsurfs που κάποια θα γίνουν stagedives και οι Demolition Hammer κάνουν αυτό το οποίο ήξεραν καλύτερα 35 χρόνια πριν, αφαλοκόβουν τον ακροατή με μία εμφάνιση ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ.
Είναι εκπληκτικό ακόμα από την πολύ αρχή το πως παίζονται αυτά τα ιστορικά κομμάτια, σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην έμειναν ποτέ 21 χρόνια διαλυμμένοι και χαμένοι στη λήθη, οι τύποι παίρνουν ψυχές και το χαίρονται. Για να γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις τους κατευθείαν, πάρε και το “Pyroclastic Annihilation” ώστε η ηφαιστιακή καταστροφή και πύρινη λαίλαπα των στίχων να κάψει το κοινό μια και καλή. Ο ντράμερ Angel Cotte συγκινεί τον κόσμο, ένα νταμάρι σχεδόν 2 μέτρα που παίζει όλα αυτά τα εκπληκτικά θέματα του ΘΕΟΥ Vinny Daze (πόσο περήφανος θα’νιωθες αν το είδες όλο αυτό) που μας άφησε νωρίς, ενώ οι 2 κιθαρίστες έχουν λεπίδες στα χέρια τους και μας κόβουν κομμάτια, κι ας μην είναι πολύ υπέρ τους ο ήχος στην αρχή. Και ο Derek Sykes που θεωρητικά είναι πιο “ήρεμος” αλλά δε θα διστάσει να πηδήξει και στον αέρα πολλές φορές αλλά ειδικά ο “παππούς” της μπάντας James Reilly -στα 65 του παρακαλώ- λειτουργεί ως frontman, κάνει τα πάντα για να πωρώσει το κοινό, το ζει σαν να είναι η τελευταία του στιγμή και κερδίζει τον κόσμο με την έξω καρδιά παρουσία του, προτρέπει άπαντες για Moshpit και μοιράζει συνεχώς πένες όταν τελειώνει κάθε κομμάτι.
Το λόγο παίρνει ο Reynolds για 1η φορά χαρακτηρίζοντας συνεχώς το κοινό ως “Sick Greek twisted fucks” (αμετάφραστο, θα έχανε) και έτοιμος για ανάφλεξη ανά πάσα στιγμή, τονίζει ότι το ξεκίνημα είναι ωραίο αλλά γι’αυτό ήρθαν, για να μας δουν να ισοπεδώνουμε το χώρο κι ότι μπορούμε ακόμα περισσότερο, “θέλω περισσότερο pit, περισσότερα stagedives, θέλουμε να γίνει Κόλαση εδώ μέσα”, το λέει και το πιστεύει, έτσι μας παίζουν το ολοκαίνουργιο κομμάτι “Execution Style” με το οποίο το κοινό παθαίνει την πλάκα του και συμφωνούμε όλοι άμεσα ότι ΑΝ όλος ο δίσκος είναι έτσι, δε θα είναι απλά το comeback άλμπουμ των αιώνων, αλλά θα ξεφτιλίσει ότι και όποιον υπάρχει εκεί έξω, ακούγεται σαν μίξη των 2 κλασικών τους δίσκων (“Tortured Existence”/”Epidemic Of Violence”) με όλα τα trademark σημεία τους εκεί, ριφφάρες, σολάρες, κοψίματα, βιτριολικά φωνητικά, μια πραγματική ομορφιά. Η μπάντα ζεσταίνεται, το κοινό έχει καεί, αλλά δε λυπούνται κανέναν. “Πάμε στο 1ο μας άλμπουμ” λέει ο Reynolds, το αρκούντως περιγραφικό “Neanderthal” ξυπνάει το ζώο μέσα στους παρευρισκόμενους, το Gagarin μοιάζει έτοιμο για ανακαίνιση αλλά οι ΗΡΩΕΣ στο pit ακάθεκτοι έχουν βαλθεί να κάνουν τη μπάντα να το θυμάται για όλη τους τη ζωή, πράγμα που το αναγνωρίζει κι ο Reynolds.
“Θέλαμε πάντα να έρθουμε στη χώρα σας, μας έχουν πει τα καλύτερα για σας, το βλέπουμε κι εμείς, αλλά πάντα μπορείτε και πιο άγρια, πιο γρήγορα”, ο τύπος ενώ φαίνεται ότι γουστάρει, δε θέλει εφησυχασμό σε κανένα σημείο, ο Reilly δε συνεχίζει το βιολί του, σηκώνει τα χέρια του θέλοντας όλοι να ουρλιάξουν, κάνει νοήματα μέχρι και στον εξώστη, φοράει και μπλουζάκι “Time Does Not Heal” των Dark Angel της τότε περιοδείας, ήρθε ΕΤΟΙΜΟΣ για το συμβάν, ο δε Reynolds έχει σκάσει με μπλουζάκι Bolt Thrower για να καταλάβετε λίγο σε τι ΠΟΛΕΜΟ βρεθήκαμε. “Envenomed” για τη συνέχεια, καπάκι το “Carnivorous Obsession”, το “Crippling Velocity”, αν είναι δυνατόν τι βλέπουμε και κυρίως με τι τρόπο το βλέπουμε. Ορισμός συγκροτήματος που γύρισε για να πάρει ότι του όφειλε η μοίρα, αποδοχή καθολική από τον κόσμο, που ξεκινάει από τους παραλίγο μελλιθάνατους στο pit μέχρι αυτούς που έχουν μείνει πιο πίσω σε φάση “δε μπλέκω εγώ εκεί μέσα” που με κατεβασμένα σαγόνια και λυμένους σβέρκους ακολουθούν αυτή τη σφαγή. Η ανάφλεξη που όλοι περιμένουν είναι όταν μας λένε τι συμβαίνει στη Νέα Υόρκη με το σύστημα υγείας και τα νοσοκομεία, ξέρουν όλοι τι ακολουθεί αλλά άλλο να το λέμε, άλλο να το βλέπετε!
“Infectious Hospital Waste” και ορκίζομαι ότι αν μου λέγανε ότι είμαστε πίσω στο 1990 για 5’ κι όχι στο 2025, θα τους πίστευα όλους. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ τόση συγκίνηση αλλά να μη βγαίνει δάκρυ αλλά απόλυτο δέος, αλλά έτσι ακριβώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή, πληρότητα άνευ προηγουμένου. Βλέπουν το σετ και πόση ώρα τους έχει μείνει, μάλλον συννενοούνται κάτι μεταξύ “μας φτάνει η ώρα” και “ας τα παίξουμε όλα” αν κρίνω από τη γλώσσα σώματος, “Μπράβο σας, είστε πολύ ενεργοί, αυτό ακριβώς θέλουμε, αυτό είναι οι Demolition Hammer, νομίζουμε θα γνωρίσετε το επόμενο, έτσι Angel;” λέει ο Reynolds προς τον Cotte, ο οποίος με δύναμη λιονταριού ξεκινάει το “Human Dissection” κι όποιος έμεινε ψύχραιμος, να το πει και σ’εμάς, το για πολλούς αγαπημένο κομμάτι της καριέρας τους παίζεται στο πλήρες υπέρβαρο μοτίβο του, ακόμα και πολύ “σκληροί” συγκροτηματίες κοντά μου έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό, αρκετοί πιο κάφροι κοιτάνε με δέος σε φάση “τι κάνουν τα άτομα”, άμεσα παίζουν το “Aborticide” για να μη μείνει τίποτα όρθιο και το τέλος είναι δοξασμένο, μεγαλειώδες, νομοτελειακό, το αφιερώνουν στον Ron Rinehart τον οποίο χαρακτηρίζουν αδερφό όπως και όλους τους Dark Angel με τον Ron να βλέπει από το πλάϊ.
“Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κλείσει μια συναυλία Demolition Hammer, κι αυτός είναι με μία σφαίρα στο κεφάλι” μας λέει ο Reynolds, το “.44 Caliber Brain Surgery” ανασταίνει ακόμα και τα “πτώματα” που δε μπορούσαν να πάρουν ανάσα από το ξύλο που κράτησε 75’ και που μας πρόσφερε μια μεγαλειώδη απόδοση συνολικά, ΟΛΟ το Gagarin δέρνεται από άκρη σε άκρη, όλοι τρέχουν λες και θα πάρουν μετάλλιο στα 100 μέτρα, πολλές κοπέλες έχουν βάλει τα γυαλιά σε πολλούς άντρες, σκληρές και μάχιμες, εύγε κοράσια. Πόδια ψηλά ανάποδα, άλματα από τη σκηνή, ο Reilly πανηγυρίζει, ο Cotte σηκώνεται όρθιος στο τέλος, η μπάντα μας χειροκροτάει λέγοντας ότι θέλουν να επιστρέψουν, το κοινό προσπαθεί να δει τι το χτύπησε και ο Ron Rinehar που τραγουδούσε τους στίχους του κομματιού προτρέπει το κοινό να φωνάξει για τους Demolition Hammer. Ένα συντριπτικό ηχητικό τείχος που θα μείνει αξέχαστο και ανεξίτηλο στη μνήμη του κόσμου, οι Demolition Hammer ήταν σίγουρα οι πρωταγωνιστές της βραδιάς και που με την απίστευτη ορμή τους, δεν άφησαν πολλά κουράγια στους περισσότερους για τη συνέχεια. O Reilly μου είπε μετά “δεν το λέμε συχνά, αλλά ήσασταν φοβεροί, θέλαμε πάντα να έρθουμε και άξιζε τον κόπο”. Αν άξιζε λέει!
Κι έρχεται η ώρα του Σκοτεινού Άγγελου, σε γνώριμο μέρος γι’αυτούς, σε μέρος που αγαπάνε και μας το δείχνουν από την 1η στιγμή. Πρώτος σκάει ο μέγας, ο ένας, ο ασύγκριτος Gene Hoglan πάνω στα τύμπανα του, το Ατομικό Ρολόί της καρδιάς μας μπιζάρει τον κόσμο και το κοινό παρότι έχει ισοπεδωθεί από τους Demolition Hammer δείχνει έτοιμο να αρχίσει ξανά τις… εχθροπραξίες. Σκάνε σιγά σιγά και οι υπόλοιποι, με τον Eric Meyer να ουρλιάζει και να φοράει μπλουζάκι της μπάντας στα χρώματα της Ελληνικής σημαίας, που το δείχνει περήφανα σε όλους, δείγμα του πόσο καλά πέρασαν την προηγούμενη φορά. Το ξεκίνημα ίδιο και σαφώς προβοκατόρικο όπως την προηγούμενη φορά, “We Have Arrived” λοιπόν, ήρθαν ξανά ως δολοφόνοι στον τόπο του εγκλήματος, να ολοκληρώσουν αυτό που άφησαν εκκρεμές 2 χρόνια πριν. Και πως ξεκινάει η συναυλία αυτή στη 2η επίσκεψη των Dark Angel; Με αναμμένο καπνογόνο μέσα στο Gagarin που κάνει τη νύχτα μέρα και που εμφανώς ακόμα και οι καυλωμένοι Dark Angel “έσφιξαν όταν το είδαν”, το είδα στο πρόσωπο του Eric Meyer που δεν αστειεύεται σε φανατικές εκδηλώσεις ότι δεν το είδε να έρχεται, δεν μανούριασε ο άνθρωπος προς Θεού, αλλά σίγουρα δεν το περίμενε, είδαν ότι δεν αστειευόμαστε.
Ο Ron Rinehart θα τραβήξει ολοκληρωτικά αυτή τη φορά τους προβολείς πάνω τους, η χαρά του είναι έκδηλη και δεν μπορεί να το κρύψει, ενώ η απόδοση του προσωπικά είναι πολύ καλύτερη από την 1η φορά, πιο καθαρές οι τσιρίδες, πιο τσαμπουκαλής, πιο φιτ σε εμφάνιση, το έζησε στο φουλ και θα εξηγήσουμε και παρακάτω τι έκανε για να δείξει ότι γύρισε σε ένα μέρος που πραγματικά αγαπάει πολύ. “Time Does Not Heal” για τη συνέχεια αλλά όπως φαίνεται, ο χρόνος έχει φερθεί τρομερά στους Dark Angel για να μπορούν να παίζουν τα κομμάτια τους μ’αυτόν τον τρόπο. H Laura Christine λάμπει από χαρά, ο στιβαρός Mike Gonzalez στο μπάσο σιγοντάρει τον Hoglan ο οποίος απλά τα διαλύει όλα, άνιωθος, ακούραστος, αχάμπαρος στον κόσμο του, ο ντράμερ των ντράμερ παραδίδει μαθήματα ως καθηγητής Ο ήχος δυστυχώς δεν είναι ο ιδανικός καθώς οι ρυθμικές δεν ακούγονται όσο δυνατά θέλουμε, τα σόλο τουλάχιστον τα ακούμε πεντακάθαρα, αλλά κάτι δείχνει να λείπει σε σχέση με την 1η εμφάνιση, ενώ κατά τ’άλλα είναι όλα άψογα. Το “Never To Rise Again” ολοκληρώνει την πρώτη τριάδα αυτούσια όπως είχε παιχτεί και πρόπερσι, τρομερή η συμμετοχή του κοινού, με τον Rinehart να αφήνει τον κόσμο να τραγουδήσει.
Μάλλον παραπάνω έκπληκτος που γνωρίζουμε τους στίχους και φωνάζουμε δυνατά, δε θα προσπαθήσει καν να κάνει το παιχνίδι να γίνει 2η φορά. Παίρνει το λόγο και αναφέρει ότι “σας το είχα πει την 1η φορά και τηρήσαμε την υπόσχεση μας, σας είπα ότι θα επιστρέψουμε και να’μαστε πάλι, μας λείψατε πολύ” με το κοινό να τον καταχειροκροτάει και ο ίδιος να δείχνει την καρδιά του εμφανώς συγκινημένος από την ανταπόκριση. “Σας το λέω λοιπόν και τώρα και κρατήστε το, ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΞΑΝΑ γιατί σας αγαπάμε πολύ”, ουρλιαχτά αγάπης από τον κόσμο, με τον ίδιο να ρουφάει κάθε στιγμή σαν μικρό παιδί και να μας αναφέρει ότι έχει έρθει η ώρα για κάτι γνώριμο και πολύ γρήγορο κι ευτυχώς κάπου εκεί ο ήχος μας κάνει το χατίρι κι αρχίζουν όλα να ακούγονται λίγο πιο καθαρά. “The Burning Of Sodom” και από κάτω γίνεται πραγματικά της πουτάνας. Που βρήκαν κουράγιο όλα αυτά τα ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ για 2μιση ώρες στα σετ των Demolition Hammer και Dark Angel και έτρεχαν σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτό… Δώσανε και πάλι τα διαπιστευτήρια τους ότι σαν το thrash κοινό δεν υπάρχει, δυστυχώς ανοίγει άλλο θέμα-πληγή με την μη πολύ ενεργή συμμετοχή συναυλιακά αλλά δεν είναι της παρούσης, άλλα μετράνε.
Έρχεται η ώρα να μας αναφέρουν ότι έχουν έτοιμο το δίσκο τους και θα μας παίξουν το 2ο single του, υποσχόμενοι ότι ο δίσκος είναι πολύ βίαιος και θα μας αρέσει πολύ. Να πω εδώ με πλήρη ειλικρίνεια και με όλη τη λατρεία που τους έχω, ότι ηχητικά τουλάχιστον -όχι παικτικά- κάτι δε μου έκανε κλικ στα νέα κομμάτια, να όμως που ενώ παίζεται το “Circular Firing Squad”, ακούγεται πολύ καλύτερο ζωντανά, ειδικά ο ίδιος ο Rinehart που τουλάχιστον στις κανονικές εκτελέσεις που ακούσαμε, πολλοί απόρησαν με την τονικότητα της φωνής του. Κι έρχεται η 1η στιγμή που ο Ρινόκερος της καρδιάς μας, θα δείξει πόσο πολύ περίμενε να βρεθεί ανάμεσα μας. Ενώ η μπάντα ξεκινάει το “No One Answers”, ο ίδιος ξαφνικά δε φαίνεται πουθενά επί σκηνής. Εδώ να τονίσω ότι έζησα μια μεγάλη στιγμή προσωπικά, καθώς μέχρι να καταλάβω που βρίσκεται, τον βλέπω μπροστά μου, ο ίδιος με δείχνει θυμούμενος την συνάντηση μας, ενστικτωδώς τον παίρνω αγκαλιά και του φιλάω το κρανίο, ανταποδίδει με τη σειρά του και φεύγει μέσα στον κόσμο πιο βαθιά, με πιάνει μια ταχυπαλμία ξαφνική από τη χαρά με τους γύρω μου να προσπαθούν να με συνεφέρουν και να γελάνε με το όλο encounter, ψυχάρα ο Ron, τον λάτρεψαν όλοι όσο ποτέ.
Το κομμάτι σαφώς και παίζεται στην εντέλεια, ο ήχος έφτιαξε κι επίσημα κι εκεί οι Dark Angel πράγματι είναι η μπάντα που μας αφαλόκοψε στην 1η της εμφάνιση. Αφού τελειώνει το κομμάτι, ο Rinehart μας ζητάει να φωνάξουμε για τον Mike Gonzalez, που έρχεται στο προσκήνιο και ξέρουμε τι θα ακολουθήσει. Ένα τρομερό και καρφοκώλικο “Merciless Death” χτυπάει σαν βόμβα το κοινό το οποίο περίμενε τη στιγμή να τα μαδήσει όλα ξανά, τρομερές στιγμές, με τον ίδιο τον Rinehart να προσπαθεί να τραβήξει τον κόσμο από τα crowdsurfs πάνω στη σκηνή, ο Hoglan το βιολί του, η μπάντα πλέον έχει πάρει φωτιά και με μεγάλη χαρά μας αναφέρουν “θα παίξουμε το πιο γρήγορο κομμάτι από το “Leave Scars” που δεν το παίξαμε την άλλη φορά”, έτσι το “The Death Of Innocence” που ανοίγει αυτό το μνημειώδες άλμπουμ παρουσιάζεται υπέροχο, ταχύτατο, πυρακτωμένο όπως πρέπει, ο Meyer τρελαίνεται από τη χαρά, σηκώνει τις γροθιές προς τον κόσμο, ο Hoglan όσο μπορεί κι αυτός με σηκωμένες μπαγκέτες κάνει το σύνθημα “για πάμε όλοι” και το “Death Is Certain (Life Is Not)” ανάβει κι άλλο τα αίματα, στα κομμάτια του “Darkness Descends” όπως εύλογα καταλαβαίνετε, έγινε ένα παραπάνω μαδομούνι, απολύτως λογικό βάσει βιωματικής ιστορίας.
“Το επόμενο κομμάτι είναι το ομότιτλο του νέου μας δίσκου, αποφασίσαμε να δώσουμε στο δίσκο τον τίτλο για το τελευταίο κομμάτι που έγραψε ο αδερφός μας Jim Durkin, πάνε 10 χρόνια που το έγραψε, κάθε μας συναυλία, κάθε μας στίχος, κάθε μας σταγόνα ιδρώτα, κάθε μας επαφή με εσάς, κάθε μας βίντεο που θα κάνουμε, είναι αφιερωμένα σ’αυτόν” μας λέει ο Rinehart, με τον κόσμο να χειροκροτεί και να φωνάζει το όνομα του Jim, έτσι μας παίζουν το έτερο νέο κομμάτι, “Extinction Level Event” το οποίο αυτό κι αν ακούγεται πολύ καλύτερα ζωντανά. Δεν ξέρω τι πήγε λάθος σε αυτά που ήδη ακούσαμε, μπορώ όμως να πω ότι ΣΙΓΟΥΡΑ συναυλιακά αυτά τα κομμάτια έχουν θέση δίπλα στο παλιό υλικό, και ξέρετε ότι εκπτώσεις με την ποιότητα και ιστορία των Dark Angel δεν είναι αποδεκτές. Μας ανέβηκε λίγο το ηθικό για να είμαστε ακριβείς. Το τέλος είναι δυστυχώς προ των πυλών γιατί όλα τα ωραία δυστυχώς έχουν και λήξη, θα είναι όμως με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Ron δίνει το σύνθημα… THE CITY IS GUILTY, THE CRIME IS LIFE, THE SENTENCE IS DEATH… Αφήνει τον κόσμο να ουρλιάξει τον τίτλο του δίσκου που ακόμα μας συνοδεύει και ακούγεται πάντα λες και είναι η 1η φορά…
“DARKNESS DESCENDS” με ένα στόμα/μια φωνή από όλο το Gagarin, με πάσα ειλικρίνεια η ολική ισοπέδωση του χώρου για τον κόσμο που το περίμενε ανυπόμονα, γυροβολιές που δεν τις προλαβαίνει ούτε ο φακός της κάμερας, πραγματικά οι απανταχού φωτογράφοι έβγαλαν δουλειά για το portfolio τους για τα μελλοντικά χρόνια από αυτή τη συναυλία. Κι αφού εναλλάσσονται οι ήρωες και τα “πτώματα” που έμειναν πίσω να κάτσουν λίγο κάτω, έρχεται το φινάλε με ένα ογκώδες και κιμπάρικο “Perish In Flames” που θα τελειώσει την εμφάνιση τους μετά από 75’ και που όλοι τους θα δείξουν πραγματικά πλήρεις και ευτυχισμένοι, ο Meyer δείχνει ξανά τη μπλούζα με το λογότυπο της μπάντας σε Ελληνικά χρώματα και καπάκι τοκ κόσμο λέγοντας “YOU, YOU, YOU”, o Rinehart συγκινημένος δείχνει ξανά την καρδιά του και λέει “WE WILL BE BACK”, αποχωρούν σιγά σιγά και ο κόσμος προσπαθεί να δει τι συνέβη και πως βγήκε ζωντανός μετά από αυτό το Ολοκαύτωμα. Πάνω από 500 άτομα απέδειξαν ότι τη συναυλία δεν την βλέπεις απλά αλλά τη ζεις στο έπακρο της και το τιμημένο thrash απέδειξε πως ότι κι αν βλέπουμε, η ενέργεια των συναυλιών του δε θα έχει ποτέ αντίπαλο. Κρίμα που η βραδιά δεν τιμήθηκε από πολύ περισσότερο κόσμο όπως αποδείχθηκε.
Στον απόηχο μιας ευλογημένης βραδιάς που δε θα ξεχαστεί, πρέπει να τονίσουμε ότι σαφώς και οι Dark Angel παραμένουν ασύγκριτο μέγεθος, κι όμως αυτή τη φορά έχασαν τις εντυπώσεις από τους Demolition Hammer. Οι Νεοϋορκέζοι ήρθαν με τέτοια ορμή που υποσκέλισαν ένα συγκρότημα ξεκάθαρη επιρροή τους και έδειξαν ότι όταν κάτι το αντιμετωπίζεις με σεβασμό και με πραγματικό νόημα ύπαρξης, θα το κάνεις τέλεια. Από την άλλη, κανείς δε θα τολμούσε να βγει μετά από αυτό, οι Dark Angel βγήκαν κι έδειξαν από τι είναι φτιαγμένοι, απέδειξαν πραγματικά ότι στη χώρα μας νιώθουν σαν στο σπίτι τους, ήδη γέμισαν με βίντεο και φωτογραφίες τα social media διαφημίζοντας μας παγκοσμίως. Να ευχηθώ σ’αυτές τις 2 μπάντες ζωής και απόλυτους ήρωες μου και όλων μας, να έρθει η ώρα να βγάλουν τα νέα τους άλμπουμ και η ποιότητα τους να’ναι ανάλογη της μεγάλης ιστορίας αμφότερων.
Οι Dark Angel με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πιστεύω θα μας ξανάρθουν, αυτή την ισοπέδωση των Demolition Hammer όμως πρέπει κάτι να γίνει και να τη δουν κι όσοι δεν έδωσαν το παρόν αυτή τη φορά. Τέλος, στους thrashers έχω να πω ότι δεν αρκεί να αγαπάμε μόνο το είδος, αλλά να το στηρίζουμε και έμπρακτα, για να βλέπετε ανάλογες συναυλίες λοιπόν, πρέπει να δίνετε το παρόν. Δεν υπήρχε τίποτα ανάλογο να δείτε εδώ και καιρό όπως και δεν υπάρχει τον προσεχή καιρό, είναι κρίμα οι διοργανωτές να μην παίρνουν το θάρρος να κάνουν ανάλογες συναυλίες επειδή αρκετοί λάμπετε δια της απουσίας σας. Να είμαστε όλοι μας γεροί και να ζούμε ανάλογες στιγμές με όλο μας το είναι, ήταν μια απίστευτη βραδιά και για να βρει επανάληψη, πρέπει να δίνουμε το κίνητρο σε όσους προσπαθούν να κάνουν τα όνειρα μας πραγματικότητα.
Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες και να περάσετε ξεκούραστα τις διακοπές σας.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
