Τρίτη 7 Οκτωβρίου, μεσοβδόμαδα, το ξυπνητήρι μου χτυπά στις τέσσερις τα ξημερώματα και η πρώτη πτήση για Αθήνα αναχωρεί στις έξι. Η δεύτερη για τον τελικό προορισμό, την Βουδαπέστη, αναχωρεί στις οκτώ και ο λόγος που γίνεται αυτός ο μαραθώνιος ακούει στο όνομα Dark Tranquility οι οποίοι παίζουν ως headliners στο Barba Negra το βράδυ της ίδιας μέρας.
Τι και αν τους έχω δει τόσες φορές, πάντα εκεί στα κάγκελα, τι και αν πλέον κάθε μέλος της μπάντας με αναγνωρίζει φυσιογνωμικά. Ο κατεξοχήν λόγος που γίνεται αυτό ο κόπος είναι ένα και μοναδικό τραγούδι, ίσως το αγαπημένο μου, που ήθελα να ακούσω εδώ και χρόνια ζωντανά και ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να το χαρώ: η Lethe, από το θρυλικό άλμπουμ τους The Gallery, στα πλαίσια της περιοδείας Ultima Ratio Fest και της επετείου των άλμπουμ The Gallery (1995) και Character (2005). Σε δεύτερο λόγο, διότι ήταν απωθημένο να τους χαρώ ξανά, μετά την αποτυχία της φετινής εμφάνισής τους στο Gagarin με τον κόσμο να φωνάζει “fix the sound”.
Η κούραση και η απόσταση του χώρου από το κέντρο της πόλης δεν στάθηκαν σύμμαχοι με συνέπεια να χάσω την πρώτη μπάντα που έπαιζε live, οι Iotunn για τους οποίους είχα μια ιδιαίτερη περιέργεια. Μπαίνοντας στο Barba Negra (Red Stage), αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μεγάλος είναι αυτός ο χώρος και έχει ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος (αν και απέχει από το να είναι μισογεμάτος), ειδικά στα bar και στον προαύλιο, metalheads διαφόρων ηλικιών και αρκετοί με μπλουζάκια των headliners.
Λίγο μετά τις επτά εμφανίζονται δυναμικά επί σκηνής οι γερμανοί Equilibrium (που επίσης συνόδεψαν τους DT σε περιοδεία το 2018, και στην Αθήνα) αν και μου πήρε αρκετά λεπτά να παρατηρήσω πως εμφανίστηκαν χωρίς μπασίστα. Οι Equilibrium, ανήκουν στο χώρο του Viking/ Folk metal αν και δεν λείπουν τα μελωδικά και extreme στοιχεία ώστε να θυμίζουν ευχάριστα τόσο τους Ensiferum όσο και τους Amon Amarth, προσφέροντας ένα ενδιαφέρον κράμα που διατηρεί την δική του ταυτότητα. Η εμφάνιση τους είναι δυναμική, διασκεδάζουν επί σκηνής με αυτό που κάνουν και επικοινωνούν με το κοινό. Η εμφάνιση τους είναι συμπαγής, δεμένη, φασαριόζικη. Μοναδικό αρνητικό στοιχείο ο ήχος που δεν είναι τόσο καθαρός με συνέπεια η μπαταρία και οι κιθάρες να ακούγονται πιο έντονα παρά η φωνή.
Στην προγραμματισμένη ώρα, είκοσι λεπτά μετά τις οκτώ, ανεβαίνουν επί σκηνής οι SOEN, με την σκηνή να ντύνεται στα κόκκινα ενός μετα-αποκαλυπτικού κόσμου, και μαύρες σημαίες να έχουν στηθεί στις άκρες των ντραμς, και τα ηνία παίρνει το prog metal σχήμα με την συναισθηματικά φορτισμένη και ατμοσφαιρικη μουσική. Προσωπικά, ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα ζωντανά και ομολογώ πως ήταν μια άκρως ευχάριστη έκπληξη. Ο ήχος είναι καθαρός και αψεγάδιαστος, ειδικά τα φωνητικά και η ερμηνεία του Joel Ekelof, με αποτέλεσμα οι SOEN με την υποβλητική, μελωδική και κατά τόπους επιθετική και βαρύγδουπη μουσική τους να είναι σε θέση να ενθουσιάσουν το κοινό, παρά το γεγονός ότι μουσικά δεν ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος των υπολοίπων σχημάτων.
Το χρονοδιάγραμμα τηρείται στο έπακρο και λίγο μετά τις εννέα και μισή εμφανίζονται επιτέλους επί σκηνής οι headliners, μια μπάντα για την οποία δεν γίνεται να είμαι άκρως αντικειμενική, καθώς κάποια ελαφρά στοιχεία οπαδισμού πάντα κάνουν την εμφάνισή τους. Το σετ τους ωστόσο, χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αφορά επιλεγμένα κομμάτια από το The Gallery, που δεσπόζει και στο φόντο της σκηνής, το δεύτερο να αφορά επιλεγμένα κομμάτια του Character και το τρίτο μέρος να είναι μια συλλογή κλασικών πλέον κομματιών που πρωταγωνιστούν στα live. To σετ λοιπόν ξεκινάει δυναμικά με το διαχρονικό και αγαπημένο Punish My Heaven και το κοινό να τους αποθεώνει με χειροκροτήματα και τον πάντα ευδιάθετο και χαμογελαστό Mikael Stanne να έχει απαράμιλλη ενέργεια, δοτικότητα και φυσικά να επικοινωνεί διαρκώς με το κοινό. Ακολουθεί το Edenspring και τρίτο κομμάτι στη σειρά είναι “το” κομμάτι, ο λόγος για το οποίο έπρεπε να παρευρεθώ εκεί εφόσον η νέα περιοδεία τους δεν αφορά στη Νότιο Ευρώπη και την Ελλάδα. Ένα τραγούδι με το οποίο έχω συνδεθεί συναισθηματικά σε εξωπραγματικό βαθμό, η Λήθη (Lethe) που μου προκάλεσε ένα κύμα χαρμολύπης και οριακά με έκανε να κλάψω. Τα δύο τελευταία κομμάτια από τον αριστουργηματικό αυτό δίσκο είναι τα The Emptiness From Which I Fed και The Dividing Line.
Η σκυτάλη παραδίδεται στα κομμάτια του Character αλλά πριν από αυτό ο Stanne κάνει την δέουσα αναφορά στον πρόσφατα αδικοχαμένο Tomas Lindberg, “Tompa”, δεδομένου του αντίκτυπου που είχε για ολόκληρη την μουσική πορεία των DT, και φυσικά στον Fredrik Johansson, που απεβίωσε το 2022.
Ακολουθεί η αναδρομή στα κομμάτια του Character μεταξύ των οποίων βρίσκεται φυσικά το Lost To Apathy, The New Build, The Endless Feed και πιστεύω ότι η επιλογή των τραγουδιών δεν άφησε χώρο για παράπονα.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του σετ (το οποίο αυτή την φορά δεν έχει το καθιερωμένο encore) βρίσκουμε το ατμοσφαιρικό και μελωδικό Not Nothing από το τελευταίο άλμπουμ τους, Endtime Signals, το κομμάτι, επίσης σήμα-κατατεθέν, Atoma (στο οποίο πανηγύρισα), το Terminus και φυσικά το παραδοσιακό κλείσιμο με το αγαπημένο Misery’s Crown.
Δεν θα αναλύσω παραπάνω αυτό που για μένα αποτέλεσε μια υπέροχη συναυλία με εξαιρετικούς μουσικούς και έναν χαρισματικότατο και φιλικό frontman, αλλά θα σταθώ στο ότι το κοινό ήταν γενικά αρκετά ένθερμο και παρόλο που δεν είδαμε τα mosh pit που συνηθίζουμε στην Ελλάδα υπήρξαν στιγμές crowd surfing και γενικότερης θερμής υποδοχής. Στα αρνητικά, δυστυχώς θα πρέπει εκ νέου να μιλήσω για τον ήχο (αν και ευτυχώς δεν βιώσαμε καταστάσεις Gagarin) καθώς αρκετές φορές δεν ήταν απολύτως καθαρός αλλά σχετικά ασταθής. Συνολικά όμως ήταν η βραδιά που άξιζε όλο τον κόπο, την κούραση, την ταλαιπωρία. Ήταν μια στιγμή που ανυπομονούσα να νιώσω εδώ και χρόνια. Ένα όνειρο που έγινε, επιτέλους, πραγματικότητα. Köszönöm.
Για το RockOverdose,
Μαργαρίτα Ματσούκα
Comments
