Η συναυλία έμελλε να συμπέσει με μια ημέρα ιδιαίτερης φόρτισης για την ελληνική metal κοινότητα, καθώς νωρίτερα αποχαιρετήσαμε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της: τον Χρήστο Χριστοδούλου, γνωστό σε όλους ως Mr Sirens. Έναν άνθρωπο που σίγουρα θα άξιζε — και θα ήθελε — να μνημονευτεί, πόσο μάλλον σε μια βραδιά γεμάτη από όλα όσα αγαπούσε: αυθεντικό metal, κοφτερά σπαθιά και μάχες σφυρηλατημένες σε καθαρό, επικό ατσάλι.
Υπό αυτό το φορτισμένο πλαίσιο, η βραδιά στο Piraeus Club Academy ξεπέρασε τα όρια μιας απλής συναυλίας. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που υπενθυμίζουν πως το metal δεν είναι μόνο μουσική, αλλά κοινότητα, στάση ζωής και συλλογική εμπειρία. Τρεις μπάντες της εγχώριας σκηνής, με διαφορετικές αφετηρίες αλλά κοινό παλμό, ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα live γεμάτο ένταση, συναίσθημα και αυθεντικότητα.
Οι Stygian Path ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή με έναν τρόπο που δεν χαρίζεται σε εύκολες εντυπώσεις. "Αντισυμβατικοί" από την πρώτη στιγμή, άφησαν στην άκρη τα «σύντομα ζεστάματα» και ξεκίνησαν κατευθείαν με τα πιο μεγάλα και απαιτητικά κομμάτια του άλμπουμ τους. Ένα από αυτά, το Rhapsody XXII: The Eagle and the Lion λειτούργησε σαν επικό κάλεσμα, βάζοντας το κοινό απευθείας στη δραματουργία που χαρακτηρίζει το εξαιρετικό debut album τους Lorekeeper.
Η σεμνή σκηνική τους παρουσία κατάφερε να αναδείξει τον έντονο επικό λυρισμό της μουσικής τους, με κομμάτια όπως τα Unholy Land και Promitheus να ξεχωρίζουν. Αν και έχουν πραγματοποιήσει αρκετές εμφανίσεις στα αθηναϊκά στέκια και όχι μόνο, για μένα ήταν η πρώτη φορά που τους παρακολουθούσα — και μπορώ να πω με σιγουριά ότι η μουσική τους ζωντανά δεν χάνει τίποτα από τη δύναμη και τη λεπτομέρεια της στούντιο εκδοχής.
Η διασκευή στους DoomSword αποκάλυψε ξεκάθαρα την αδυναμία τους στον επικό ιταλικό doom ήχο, με το Riders of Doom να προσθέτει, πέρα από τον απαραίτητο σεβασμό, και μια επιπλέον δόση πάθους στην κατά τα άλλα λιτή τους εμφάνιση. Συνολικά, επρόκειτο για ένα set που περισσότερο αφηγείται ιστορίες παρά απλώς παίζει τραγούδια — και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημά τους.
Οι Leatherhead πήραν τη σκυτάλη αλλάζοντας άμεσα το κλίμα και ανεβάζοντας την ενέργεια κατακόρυφα! Εκφραστικοί, με μάτια που «γυάλιζαν» και σκηνική παρουσία γεμάτη κίνηση και αποφασιστικότητα, έδειξαν γιατί θεωρούνται από τις πιο ζωντανές δυνάμεις της σκηνής. Προσωπικά, τους παρακολουθούσα για πρώτη φορά, και όσα είχα ακούσει ή διαβάσει ειλικρινά δεν συγκρίνονται με τη ζωντανή εμπειρία.
Καταιγιστικά κομμάτια όπως τα “Equinox” και “Vampire’s Kiss”, επιβεβαίωσαν την αλάνθαστη συνταγή της επιτυχίας τους — ταχύτητα, τεχνική και δύναμη σε πλήρη αρμονία. Το σετ τους εμπλουτίστηκε επίσης με νέο υλικό από το επερχόμενο album Violent Horror Stories, όπως το ομότιτλο VHS και το Summoning the Dead, δύο αμείλικτα κομμάτια, που παρέσυραν το κοινό σε κλωτσοπατινάδα και sing-along. Άλλωστε όπως παραδεχτήκαμε σύσσωμοι «μας αρέσουν τα γρήγορα».
Η εμφάνιση των Λαρισαίων Leatherhead υπήρξε στο σύνολό της ασυγκράτητη, παρασύροντας το κοινό από την πρώτη νότα. Μια ανεπιτήδευτη επίδειξη δύναμης και πάθους, που επιβεβαίωσε ότι η μπάντα διαθέτει όλα όσα χρειάζονται για να αφήσει ανεξίτηλο στίγμα στη σκηνή. Πωρωμένος frontman, triggerάτος drummer που έπαιζε σαν να βρίσκεται σε μάχη, εκφραστικός μπασίστας που θύμιζε τις μεγάλες σχολές του είδους, και δύο στιβαροί κιθαρίστες να συμπληρώνουν το σύνολο παραπέμποντας ευθέως στη γερμανική metal σκηνή των 80s. Η σκηνική τους παρουσία ήταν απόλυτα αποτελεσματική — χωρίς περιττούς θεατρινισμούς, καθώς το metal τους μιλάει από μόνο του. Ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή αποτέλεσε και η αφιέρωση του set στον Χρήστο, έναν άνθρωπο που μπορεί να μη γνώριζαν προσωπικά αλλά "ζούσε για το metal και ένωνε τους πάντες γύρω από αυτό", όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά.
Για το φινάλε οι οικοδεσπότες Darklon μας επεφύλαξαν μια υπερπαραγωγή! Το σκηνικό έμοιαζε βγαλμένο από videoclip άλλης εποχής - με δικά τους φώτα και εξοπλισμό - ενώ παράλληλα μας μετέφεραν στη δική τους νέα εποχή που φαίνεται πως τους ταιριάζει περισσότερο.
Λιγότερο βαρβαρικοί, πιο τεχνικοί, πιο τσαμπουκαλεμένοι και με ξεκάθαρο US Power προσανατολισμό πλέον - η τετράδα των Αθηναίων κατάφερε να διαλύσει τους αυχένες μας, παίζοντας σχεδόν στην ολότητά του το νέο album Mind Reaper.
Στιγμές που ξεχώρισα απ' την ζωντανή απόδοση του νέου υλικού ήταν, το "In the Abyss", ένα κομμάτι που έχει ήδη κερδίσει τις εντυπώσεις, αλλά και το "The Mad Messiah" με το ο κολλητικό - ανθεμικό ρεφρέν του. No comments για το αδιανόητο riffing από τον Κώστα Κρασώνη (λέγε με Krass) που βασάνισε αλύπητα την κιθάρα του, το θηριώδες drumming από τον νέο της παρέας George Kana, φυσικά εγγύηση στην συνοχή του ήχου ο Savvas G. στο μπάσο και αμείωτη ενέργεια απ' τον νέο τους τραγουδιστή Billy "The Kid" Chrepas, ο οποίος φαίνεται πως ενσωματώθηκε πλήρως στα νέα του καθήκοντα, αποδίδοντας εξαιρετικά ακόμη και παλαιότερα τραγούδια, όπως το θρυλικό πλέον "The Redeemer" που προκάλεσε πανικό, ξεσηκώνοντας το κοινό!
Εν κατακλείδι, η επίσημη πρώτη live παρουσίαση του εξαιρετικού album τους "Mind Reaper", αλλά και η εξίσου πρώτη εμφάνισή με ανανεωμένη σύνθεση των Αθηναίων, κέρδισε το διπλό στοίχημα με τον εαυτό τους. Η τετράδα εμφανίστηκε με αυτοπεποίθηση αλλά και σεβασμό σε όσους τη στηρίζουν και πρόσφεραν ένα άκρως δυναμικό show γεμάτο ουσία, αντάξιο του τίτλου του album - Mind Reaper καθώς μας έβαλε τα μυαλά στο μπλέντερ!
Αυτό που έμεινε στο τέλος, ήταν η αίσθηση μιας συναυλίας φτιαγμένης από ανθρώπους της σκηνής για ανθρώπους της σκηνής. Τρεις μπάντες, τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά ένα κοινό πάθος: το metal ως εμπειρία, ως κοινότητα και ως τρόπος έκφρασης.
Για το RockOverdose,
Βιβή Ζαπαντιώτου
Comments
