Πέρασε πάρα πολύς καιρός και ο κόσμος αδημονούσε για μία εμφάνιση των Dead Congregation εντός έδρας, έτσι η ανακοίνωση για τη συγκεκριμένη τους εμφάνιση λίγο πριν το τέλος του 2024, σκόρπισε μεγάλη χαρά σε εκατοντάδες κόσμου, οι οποίοι φρόντισαν να το δείξουν κι εμπράκτως με ένα μεγαλοπρεπές sold out στο Κύτταρο και να στηρίξουν το συγκρότημα όπως έχουν συνηθίσει εδώ και 20 χρόνια. 20 χρόνια που συμπληρώθηκαν με τον ιδανικό τρόπο και με ένα στόμα μετά τη συναυλία, όλοι αφού μαζέψαμε τα σαγόνια μας από το πάτωμα με όσα είδαμε, μιλούσαμε για την καλύτερη εμφάνιση που έχουμε δει ποτέ από το συγκρότημα. Με δεδομένη την ποιότητα τους και την καταστροφική τους αύρα ειδικά πάνω στο σανίδι, η δήλωση αυτή έχει σημασία γιατί προέρχεται από πολύ αυστηρούς κριτές οι οποίοι κι αυτοί δε μπορούσαν να κρύψουν το σοκ και δέος που έπαθαν. Για να γίνουν ακόμα καλύτερα τα πράγματα, τους headliners συνόδευσαν οι συμπατριώτες μας Kvadrat στην πρώτη τους επίσημη συναυλία και οι Ιταλοί Aphotic που έδειξαν γιατί έγινε πέρυσι θόρυβος γύρω από το όνομα τους. Δε μπορώ να φανταστώ ιδανικότερο πακέτο και εξέλιξη της βραδιάς από αυτό που είδαμε, το 101% βέβαιο είναι ότι θα το θυμόμαστε για πάντα βιωματικά.
Οι Kvadrat βγαίνουν με ορμή και με τον απόηχο του φετινού κορυφαίου τους δίσκου “The Horrible Dissonance Of Oblivion” που για να το πούμε και σημειολογικά, είναι το καλύτερο Ελληνικό άλμπουμ από την εποχή που βγάλανε δίσκους οι ίδιοι οι Dead Congregation. Ως φουλ μπάντα πλέον για την οποία ενημερωθήκαμε στην πρόσφατη συνέντευξη, ο ιθύνων νους Ivan ξεκάθαρα χαρούμενος που βρισκόταν επί σκηνής κι έβλεπε πλέον το όραμα του να παίρνει σάρκα και οστά, έχει φτιάξει ομαδάρα γύρω του και φρόντισαν όλοι να αποδώσουν δικαιοσύνη στο φοβερό υλικό και του δίσκου αλλά και του αρχικού τους ΕΡ “Ψυχική Αποσύνθεση”. Ξεκινώντας με το “Γυάλινα Μάτια”, είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει χημεία μεταξύ τους, μπορεί ο ήχος των τυμπάνων να μην είναι ο ιδανικά δυνατότερος που θα θέλαμε όλοι, αλλά το υλικό ζωγραφίζει κι επί σκηνής και δεν είναι κάτι το οποίο αποτελεί μεγάλη τροχοπέδη μπροστά σε ότι βλέπουμε. Τρομερές εκτελέσεις σε κομμάτια όπως το “Σηπτική Ανυπαρξία” δείχνουν ότι οι Kvadrat έχουν έρθει για να μείνουν και δεν επιλέχθηκαν τυχαία από τους Dead Congregation. Έπεται σύντομα εμφάνιση τους στο πλευρό των Defacement στο An Club και περιμένουμε μία ακόμα μεγαλύτερη σε διάρκεια επίδειξη των δυνατοτήτων τους, το νερό μπήκε στο αυλάκι, έγινε χείμαρρος.
Οι Ιταλοί Aphotic είναι οι επόμενοι που ανεβαίνουν στη σκηνή και το υλικό του μοναδικού ως τώρα δίσκου τους, του επιβλητικού “Abyssgazer”, προσφέρει ένα φοβερό ατμοσφαιρικό death/doom -κι όχι doom/death- ύφος που σπάνια έχουμε συναντήσει τα τελευταία χρόνια σε τόσο εύστοχη προσέγγιση. Μπορεί κάποιος όταν τους ακούει να του έρχονται στο νου οι Bolzer ή οι The Ruins Of Beverast, ωστόσο το ύφος τους είναι αρκετά προσωπικό στο τέλος. Χάρηκα πολύ που είδα να φοράνε μπλουζάκι Godflesh, τους οποίους χαρακτήρισαν μεγάλη επιρροή. Όλα τα λεφτά στην εμφάνιση τους τα υμνικά φωνητικά από τον Nicolo σε κιθάρες και φωνή και τον Leonardo στο μπάσο, μάλιστα ο Nicolo είχε δυο μικρόφωνα, ένα για τα πιο καθαρά φωνητικά κι ένα για τα πιο ακραία, το οποίο αποδείχθηκε καίρια λεπτομέρεια. Τρομερός ήχος, έσκαγε πάνω στο στήθος σαν βαριοπούλα, ενώ τα τύμπανα έκαναν τη μεγάλη διαφορά στα ξεσπάσματα μέσα στα κομμάτια. Από την αρχή προκάλεσαν ένα άλφα δέος με το στήσιμο τους και κέρδισαν επάξια πολλά χειροκροτήματα, ενώ ο κόσμος τίμησε δεόντως και το merch τους. Χάρηκαν πάρα πολύ με την παρουσία τους εδώ, ενώ εντύπωση μου προκάλεσε με τι σεβασμό έσκυβαν το κεφάλι όταν αναφερόντουσαν οι Dead Congregation. Μπάντα που μπορούμε να βασιζόμαστε μελλοντικά.
Η πολυπόθητη ώρα φτάνει και οι Dead Congregation εμφανίζονται μέσα σε ιαχές καλωσορίσματος αλλά ο βήχας του κοινού κόβεται νωρίς με αυτό που ξεκινάει και για τα επόμενα 75-80’ θα αφήσει εποχή. Περιμένουμε το σύνηθες μπάσιμο με το “Martyrdoom” αλλά όχι, αυτή τη φορά το μενού έχει από την αρχή άλλου είδους ψαλμωδίες και το ομότιτλο κομμάτι του μνημειώδους “Graves Of The Archangels” πιάνει το κοινό εξαπίνης και εξαπολύεται μία άνευ προηγουμένου επίθεση που νιώθεις ότι τους βλέπεις για 1η φορά ενώ τους έχεις δει 15-20 μέσα στα χρόνια. Λύσσα κακιά ξεπηδάει από τα ηχεία και ενώ όλα μοιάζουν γνώριμα όπως παλιά, κάτι έχει ανεβάσει τον πήχη ακόμα ψηλότερα. Θα σταθώ ιδιαίτερα στο νέο ντράμερ της μπάντας Βασίλη Νάνο, ο οποίος πραγματικά μας άφησε εμβρόντητους με το παίξιμο του και ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε τα κορυφαία κομμάτια τους, μας έκανε να μην πιστεύουμε όσα βλέπαμε. Ο Αναστάσης ως φυσικός ηγέτης της μπάντας είναι ο μπροστάρης της επίθεσης, ο Αντώνης στις κιθάρες κατεβάζει κεφάλι και δεν το σηκώνει μέχρι το τέλος, ενώ ο Γιώργος στο μπάσο παίζει σαν δαιμονισμένος με τη γνώριμη πολυσχιδή σκηνική του παρουσία. Η νέα εκδοχή των Dead Congregation είναι η καλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ!
Όπως μας είχε αναφέρει κι ο ίδιος ο Αναστάσης, το βάρος θα δινόταν στο “Promulgation Of The Fall” για τη συμπλήρωση 10 ετών από την κυκλοφορία του, και πράγματι ακούσαμε τα 6 από τα 8 κομμάτια του έτερου μνημείου πολιτισμού που μας έχουν προσφέρει. Δεν παίχτηκαν μόνο το αγαπημένο μου “Nigredo” και το “From A Wretched Womb”, ενώ από το “Graves Of The Archangels” ακούσαμε επίσης το “Morbid Paroxysm” και φυσικά στο τέλος το γνώριμο κλείσιμο με το ηγεμονικό “Teeth Into Red”. Θα σταθώ κι εδώ λίγο παραπάνω, καθώς μιλάμε για ένα κομμάτι πολύ λατρεμένο και λόγω της φύσης του που κλείνει και το δίσκο αλλά και τις συναυλίες του. Ο Βασίλης στα τύμπανα το “κατέβασε” όλο τόσο άκοπα που έμοιαζε τόσο μεγαλοπρεπές όσο ποτέ ξανά, είναι άποψη πολλών δεκάδων με τους οποίους μίλησα στη διάρκεια της συναυλίας και μάλιστα όλοι ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο “έχεις ξαναδεί ποτέ ξανά έτσι τους Dead Congregation;” με την απάντηση να κυμαίνεται από “όχι” ως και “ποτέ” με πλήρη ενσυναίσθηση. Μετά την εναλλαγή του “Wind’s Bane”, μοναδικού δείγματος από το ΕΡ “Sombre Doom” στο “Schisma”, ο Αναστάσης θα πάρει το λόγο για πρώτη φορά ενώ έχει περάσει σχεδόν μισάωρο χωρίς πολλά λόγια ενδιάμεσα.
“Καλησπέρα σας, είμαστε οι Dead Congregation, σας ευχαριστούμε πολύ που είστε εδώ. Έχουν περάσει 10 χρόνια από το τελευταίο μας άλμπουμ, το “Promulgation Of The Fall”… ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΡΑ, “Dismal Realms”! Μα την πίστη μου αυτό το νέο κομμάτι αν είναι ενδεικτικό του τι δίσκο θα (ξανα)βγάλουν, θα ψάχνουμε τη χαμένη μπάλα που δε θα βρεθεί ποτέ. Απίστευτη κομματάρα, λυσσαλέα, πλήρως εναρμονισμένη με το πρότερο υλικό αλλά και φανερά εξέλιξη στον ήχο τους. Αφού παίζεται και το “Auguring An Eternal War” από το αρχικό ΕΡ “Purifying Consecrated Ground”, o Αναστάσης ξαναπαίρνει το λόγο. “Είστε έτοιμοι μετά από ένα πιο αργό κομμάτι;” με το “Only Ashes Remain” να προκαλεί αμόκ και να συνοδεύεται στο καπάκι από ακόμα δυο κομμάτια του “Promulgation Of The Fall” πριν αποχωρήσουν προσωρινά από τη σκηνή, το ομότιτλο κομμάτι και το “Serpentskin”. Η επιστροφή τους στη σκηνή μετά από την προτροπή του κόσμου είναι θριαμβευτική και με μία πολύ όμορφη έκπληξη που δείχνει κιόλας από που άρχισαν και που καταλήγουν όλα στον ακραίο ήχο. “Ευχαριστούμε πολύ για την παρουσία σας, αυτό είναι το παλιότερο κομμάτι που έχουμε γράψει”. Πριν όμως παιχτεί το “Vomitchrist” όπως καταλάβαμε, έρχεται μία πολύ γνώριμη αρχή κομματιού που κάνει το Κύτταρο να ξεφύγει.
Η μπάντα ξεκινάει να παίζει την αρχή του “Dead Skin Mask” των Slayer και για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να το έπαιζαν όλο έφερε ημι-εγκεφαλικά. Το μπάσιμο του “Vomitchrist” βίαιο και αδυσώπητο όσο ποτέ, έπαψε την αμφιβολία -αν και όλοι κρυφά επιζητούμε να παιχτεί κάποτε όλος ο ύμνος των Slayer- και έτσι έμεινε το τέλος με το “Teeth Into Red” και τη φρενήρη απόδοση του να κάνει πολλούς να κοιτάνε το πάτωμα ή το ταβάνι γιατί είχαν χάσει επαφή με την πραγματικότητα και θα έπρεπε να βλέπατε τριγύρω πως μετά το τέλος της συναυλίας, πολλοί ήθελαν να μιλήσουν αλλά απλά αρκέστηκαν σε χειρονομίες για να καταλάβουν αλλήλους, μια και δεν ήταν πολύ εφικτό να βγει λέξη από τα στόματα τουλάχιστον το πρώτο 5λεπτο. Χωρίς να θέλω να ευλογήσω γένια μια και ειδικά οι Dead Congregation δεν το έχουν καθόλου ανάγκη, χωρίς να θέλω να ισοπεδώσω ιστορία 20 ετών και χωρίς καμία μα καμία υπερβολή, θεωρώ ότι μέσω αυτής της εμφάνισης συνόψισαν την ποιότητα, τη μοναδικότητα και την κορυφή που κυμάνθηκε όλη τους η καριέρα και είναι κάτι που πιστεύω το ξέρουν και οι ίδιοι, κι αυτό μόνο κακό δεν είναι, το αντίθετο θα έλεγα.
Όντας η τελευταία συναυλία για το 2024 για μένα προσωπικά, δε θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο τέλος, δηλώνω όχι απλά εντυπωσιασμένος αλλά όσο και προετοιμασμένος κι αν ήμουν, κάθε προσδοκία ξεπεράστηκε υπερβατικά και με απόδειξη ότι ο κόσμος για να τους στηρίζει χωρίς να είναι τόσο ενεργοί δισκογραφικά, κάτι ξέρει παραπάνω. Η μπάντα το ξέρει και το εκτίμησε επίσης, αλλά αυτό που μας έκαναν ήταν στεγνή επίδειξη δύναμης και άλλη μία πολλοστή απόδειξη γιατί αυτό ειδικά το συγκρότημα αποτελεί φάρο εκεί έξω, φάρο που δείχνει το δρόμο σε όσους τον έχασαν, στο πως να μιλάνε χωρίς λόγια αλλά με έργα, στο πως να ξεπερνούν τα όρια της έκφρασης με πλήρη τεχνογνωσία του αντικειμένου τους, στο πως όταν είσαι αποφασισμένος να ξεχωρίσεις και να κάνεις κάτι αληθινό, κάμπτονται όλα τα εμπόδια και σφετεριστές και για κάποιο γαμημένο λόγο στην τελική, πρωτοφανές για την μέση ωχαδερφίστικη ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, δεν τους έπιασε ποτέ κανείς στο στόμα του χωρίς να ξέρει τι θα πει και για κάποιο ακόμα μεγαλύτερο λόγο, έχουν πλήρη σεβασμό κι αποδοχή εντός κι εκτός συνόρων, το βλέμμα των παιδιών στους Aphotic όσο έπαιζαν, τα έλεγε όλα. Τα συγχαρητήρια και η πληρότητα που νιώσαμε είναι ελάχιστα. Βγάλτε το δίσκο να γίνει η Δευτέρα Παρουσία!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
