Η σειρά των Death Disco Festivals είναι γνωστή όχι μόνο στους κύκλους των οπαδών του EBM, industrial, post-punk, synthpop, darkwave, gothic rock ήχου, αλλά και ευρύτερα έχοντας φιλοξενήσει μεγάλα ονόματα του χώρου όπως: Sisters of Mercy, VNV Nation, Lebanon Hanover, She Past Away και άλλα. Ως φεστιβάλ σε κλειστό χώρο διοργανώθηκε για πρώτη φορά το διήμερο 30/11 – 1/12/2024 στο Fuzz club. Φέτος επέτρεψε την Παρασκευή 3 και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 στο Gazarte. Τα συγκροτήματα της πρώτης ημέρας ήταν πιο EBM, industrial, synthpop (https://rockoverdose.gr/death-disco-festival-day1-selofan-riki-days-of-sorrow-ghost-cop-gazarte-03-04-2026), ενώ της δεύτερης ημέρας ήταν πιο post-punk, darkwave, gothic rock.
Η δεύτερη ημέρα ξεκίνησε με τους θεσσαλονικιούς Convex Model κατά τις 18:40 (σύμφωνα με το πρόγραμμα). Πρόκειται για ένα synth wave συγκρότημα με ηγέτη τον έμπειρο Νίκο Καπαντζάκη (Human Puppets, Plexiglas) στα πλήκτρα και τα φωνητικά, ενώ τα υπόλοιπα μέλη είναι: Ελένη Τζούνα (πλήκτρα), Γιώργος Παπαδόπουλος (μπάσο), Κυριάκος Τσακαλίδης (drums), ενώ τους στίχους επιμελείται η Σταυρούλα Τσιάρα. Το συγκρότημα πρωτοκυκλοφόρησε το 2017 μια κασέτα με τίτλο “Intersecting Planes” που περείχει 6 τραγούδια και μέχρι στιγμής έχουν 3 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους. Συμπαθητικό synth pop – electro darkwave συγκρότημα που βασίζεται πολύ στον ήχο των πλήκτρων και των samples. Να τους βλέπαμε κιόλας καλά θα ήταν, καθότι ο φωτισμός όχι μόνο στο συγκεκριμένο συγκρότημα, αλλά γενικότερα ήταν υποτονικός (χαμηλός), υποθέτω και ως αισθητική άποψη καθότι έπαιζαν gothic συγκροτήματα, καθιστώντας το έργο των φωτογράφων εξαιρετικά δυσχερές. Παρόλα αυτά οι Convex Model απέδωσαν ικανοποιητικά την μουσική τους που παραπέμπει στο post-punk των late 70ties – 80ties με ολίγη 60ties ψυχεδέλεια στα πλήκτρα. Το σετ τους διήρκησε ~ 45’ και έπαιξαν 9 τραγούδια με ένα σετ ισορροπημένο ανάμεσα στην πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους “In Human Hives” (2024) και τις δύο παλαιότερες: “Life In A Glass Cube” (2018) και “Quantity Of Motion” (2020). Τελειώνοντας απέσπασαν το χειροκρότημα των σχετικά λιγοστών θεατών (ο άχαρος ρόλος του πρώτου συγκροτήματος σε φεστιβάλ), ενώ ακούστηκαν επευφημίες κάποιων για τον Νίκο.
Convex Model setlist
01 What Happened to the Sound of Choices?
02 Love Has Melted in the Factories
03 Sinking Sands
04 Hollow Inside
05 Tin Man
06 The Darkest Plains
07 With the Heart inside your Shoes
08 And It's Getting Cold (Deceiving Time)
09 Illusions Made of Solid Ice
Επακολούθησε περίπου 20’ διάλλειμα για την εμφάνιση των νεαρών Ολλανδών Desinteresse, οι οποίοι τραγουδούν στην γλώσσα τους. Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως “coldwave”, έντονα επηρεασμένοι από το post-punk, new wave, gothic rock των late 70ties – 80ties. Δηλώνουν ως κύρια επιρροή τους The Cure (κυρίως τα albums “Faith” και “Pornography”), τους Joy Division, το σχεδόν άγνωστο ιαπωνικό συγκρότημα 少女人形 (Shōjoningyō) (mid-80s ιαπωνικό punk συγκρότημα) ενώ το γαλλικό συγκρότημα επίσης των 80ties Trop Tard, ήταν ο λόγος που άρχισαν να παίζουν μουσική. Σχηματίστηκαν στα τέλη του 2022 αρχικά ως duetto από τους Bart Vranken (μπάσο) and Sem van den Munckhof (φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα), ενώ το 2024 προστέθηκε ο drummer Joppe de Swart. Έχοντας κυκλοφορήσει κάποια αυτοσχέδια ηχογραφημένα singles και 2 ΕPs, η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους είναι το album “Onschuld” (= «Αθωότητα») (9/2025). Όπως περιγράφουν οι ίδιοι για την μουσική τους «αντί να αφηγείται απλές ιστορίες, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα για να την εξερευνήσει ο ακροατής».
Εμφανίστηκαν επί σκηνής κατά τις 19:45 με κάποια προβλήματα στο ήχο γεγονός που έγινε εμφανέστερο νομίζω στο 3ο τραγούδι με αποτέλεσμα να υπάρχει κάποιος χρόνος αναμονής ώστε να γίνουν οι απαραίτητες ρυθμίσεις. Εμφανισιακά (και ενδυματολογικά) κυρίως οι Bart και Sem παρέπεμπαν έντονα σε post-punk συγκρότημα των 80ties και νομίζω ότι μουσικά έχουν παραμείνει εκεί. Αυτό μπορεί να είναι πλεονέκτημα για κάποιους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του είδους, αλλά και μειονέκτημα γιατί δεν εξελίσσονται και η μουσική τους παραμένει στάσιμη, ενδεχομένως και μονότονη. Το όνομα τους σημαίνει «αδιαφορία» και κρίνοντας από τις αντιδράσεις σε αρκετούς θεατές ήταν όντως αδιάφοροι, σίγουρα κάποιους άλλους δεν τους άφησαν αδιάφορους, όμως δεν ήταν και έντονα ενδιαφέροντες. Ο Sem σε κάποια τραγούδια άφησε την κιθάρα και έπαιζε πλήκτρα, ενώ το αξιοπερίεργο είναι ότι σε 2 τραγούδια ο Joppe άφησε τα drums και έπαιξε πλήκτρα. Το σετ τους ολοκληρώθηκε κατά τις 20:40 αποσπώντας το (χλιαρό) χειροκρότημα του κοινού. Στα 55’ της εμφάνισης τους έπαιξαν κάποια τραγούδια από το “Onschuld” album, όπως το ομώνυμο, “Niets Te Zeggen”, “Fantomen”, “Brekend Glas”, “Grijze Dromen”, “Silhouet”, καθώς και κάποια άγνωστα (ακυκλοφόρητα μέχρι στιγμής?) τραγούδια τους. Τα προβλήματα με τον φωτισμό ήταν εντονότερα καθώς οι προβολείς έπεφταν σε κάποιους θεατές στις μπροστινές θέσεις. Μάλιστα, ένας είχε έντονο τσούξιμο στα μάτια, δάκρυσε λίγο και διαμαρτυρήθηκε στο διάλειμμα σε κάποιον τεχνικό που κάτι έφτιαχνε επί σκηνής.
Ακολούθησε μεγάλο διάλλειμα (άνω της μισής ώρας) μέχρι την εμφάνιση για πρώτη φορά στην Ελλάδα των γερμανών Escape with Romeo, παρόλη την μεγάλη ιστορία τους (από το 1989) και τις 13 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους, χώρια τα ΕΡs, singles, κτλ. Μάλιστα η τελευταία κυκλοφορία “Suspicious Bliss” (2024) ήταν από τις καλύτερες τους. Σαν να αναγεννήθηκαν!
Η διαφορά κλάσης ήταν εμφανής ήδη από τις πρόβες. Στο μεγαλύτερο διάστημα της αναμονής προβάριζαν επανειλημμένα το “Tears of Kali”, ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους. Εκεί ήταν εμφανής ο ρόλος του ρυθμού στο μπάσο (Tobias Schwartz) και στα drums (Chris Stoeger, ο Frenzy δεν μπόρεσε να έρθει) πάνω στον οποίο βασίζονται τα τραγούδια τους και η κιθάρα του έμπειρου και πολυπράγμονα Thomas Elbern (ο οποίος είχε δημιουργήσει ταυτόχρονα ως side project τους πιο ηλεκτρονικούς ambient Twilight Worldz και Dirty Vocoder), ενώ απουσίαζε ο πληκτράς Martin Pott. Σε κάποια στιγμή στις πρόβες ο ήχος στα drums έγινε εκκωφαντικός και όσοι παρευρίσκονταν κοντά στα ηχεία κυριολεκτικά σαρώθηκαν από το ηχητικό κύμα. Δεν ξέρω τι προσπαθούσαν να πετύχουν είτε τα μέλη του συγκροτήματος, είτε ο ηχολήπτης. Πάντως ο ήχος τα drums ήταν σχετικά δυνατός και επικάλυπτε ελαφρώς τα υπόλοιπα όργανα (κυρίως την κιθάρα του Thomas). Εάν ήθελαν δυνατά drums έπρεπε όλα τα υπόλοιπα όργανα να ήταν ακόμη δυνατότερα με αποτέλεσμα τα συνολικά decibels να ανέβαιναν σε δυσθεώρητα επίπεδα, πράγμα το οποίο ευτυχώς δεν έγινε.
Λίγο πριν τις 21:15 το σετ των Escape with Romeo επιτέλους ξεκίνησε. Μετά από ένα σύντομο ορχηστρικό εισαγωγικό κομμάτι, το συγκρότημα εισήλθε στο «ψητό» με το πολύ πρόσφατο single “Fear's a Ghost”. Θερμή αποδοχή από το κοινό που επιτέλους άκουσε «κάτι πιο ζωντανό, πιο ηλεκτρονικο-χορευτικό» και εκφράστηκε με έντονα χειροκροτήματα και κάποιες ιαχές. Η συνέχεια ήταν επίσης καταιγιστική με πρόσφατες και παλιές επιτυχίες τους. Στα πρώτα τραγούδια υπήρχαν κάποια προβλήματα με τον ήχο γιατί οι Thomas και Tobias έκαναν νοήματα προς την κονσόλα που ήταν στον ημιώροφο ή περίμεναν λίγο περισσότερο στα διαλλείματα μεταξύ των τραγουδιών. Τα προβλήματα διατηρήθηκαν μέχρι και το 8ο τραγούδι όπου σε κάποιο σημείο ενώ παιζόταν το “Here Comes the Night” ο Tobias είχε γυρισμένη την πλάτη προς το κοινό και συνομιλούσε με κάποιον τεχνικό.
Πάντως για το κοινό αυτό δεν ήταν το μείζον, και διασκέδαζε με την μουσική τους στο έπακρο. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι παραπλεύρως μου ήταν κάποιος με μάσκα (προφανώς είτε ήταν λίγο γριπιασμένος και δεν ήθελε να κολλήσει τους άλλους ή φοβόταν μην κολλήσει κάποια ίωση). Προς το τέλος του σετ είχε πετάξει την μάσκα και χόρευε στους ρυθμούς των τραγουδιών.
Κάπου μετά την μέση του σετ, ο Thomas έκανε μία εισαγωγή για το “Everyone Against Everyone” αναφερόμενος στην επικαιρότητα, τους πολέμους, τα ψέματα των media, κτλ, όμως δεν ήταν η σειρά αυτού του τραγουδιού, αλλά του “Here Comes the Night”. Τα μπέρδεψε λίγο, το “Everyone Against Everyone” ήταν το αμέσως επόμενο. Δεν πειράζει αυτά συμβαίνουν στις συναυλίες (είχε και κατά νου πως θα διαχειριζόταν τα προβλήματα στον ήχο). Προλογίζοντας το “You Need the Drugs” έκανε έναν αντι-ναρκωτικό πρόλογο, ενώ στο “Somebody” ανέφερε ότι ήταν απαίτηση μίας ελληνίδας οπαδού του συγκροτήματος, όπου είχαν επικοινωνία πριν έλθουν στην Ελλάδα και τους έγραψε «καλά θα παίξετε στην Ελλάδα και δεν παίξετε το Somebody?» και φυσικά το έπαιξαν. Δεν έγινε σαφές εάν θα το έπαιζαν ούτως ή άλλως ή το έπαιξαν κατόπιν απαίτησης της οπαδού. Υποθέτω μάλλον το πρώτο. Ολοκλήρωσαν το σετ τους με το “Tears of Kali”, το (κατ΄εμέ) πιο δυναμικό τους τραγούδι λίγο πριν τις 22:15 εν μέσω έντονων χειροκροτημάτων και επευφημιών. Σε ακριβώς μία ώρα είχαν παίξει 12 τραγούδια καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα παλαιών και νέων επιτυχιών.
Escape With Romeo setlist
0 Intro
01 Fear's a Ghost
02 Evil Renegade
03 It's Loneliness
04 Black Jaguar in a Police Car
05 Refuge
06 Anteroom for your Love
07 Darknesstaker
08 Here Comes the Night
09 Everyone Against Everyone
10 You Need the Drugs
11 Somebody
12 Tears of Kali
Επιτίτλους είχε έρθει η ώρα για την εμφάνιση των And Also the Trees, ενός πολύ ιδιαίτερου συγκροτήματος, που δημιουργήθηκαν το 1979 στο Inkberrow (κωμόπολη 5000 κατοίκων) του Worcestershire από τα αδέλφια Simon Huw Jones (φωνητικά) και Justin Jones (κιθάρα), και τα επίσης αδέλφια Graham Havas (μπάσο) και Nick Havas (drums). Το 1981 συγκρότημα ηχογράφησε μια demo κασέτα, η οποία στάλθηκε στους The Cure, οι οποίοι εκείνη την εποχή έψαχναν για support συγκροτήματα, με αποτέλεσμα από το 1981 να παίξουν σε αρκετές συναυλίες τους, μην έχοντας επίσημη κυκλοφορία στο ενεργητικό τους, η οποία ήρθε 3 χρόνια αργότερα (το ομώνυμο album). Έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει 17 albums και 10 EPs. Μουσικά μπορεί να συγκαταλέγονται στο φάσμα του post-punk, gothic rock, όμως η μουσική τους αγκαλιάζει ευρύτερα μουσικά είδη και είναι επηρεασμένοι εκτός από τα σύγχρονα μουσικά κινήματα και από την βρετανική λαϊκή παράδοση και σε κάποια σημεία και από την ισπανική ιδίως στις κιθάρες. Το γεγονός ότι προέρχονται από την ύπαιθρο επηρέασε και την θεματολογία τους, όμως η δική τους εκδοχή της φύσης δεν είναι ηλιόλουστη ή ειρηνική, αλλά γοτθική. Αυτό είναι εμφανέστερο στο 2ο album τους “Virus Meadow” (1986). Στους στίχους τους αναφέρονται σε απομονωμένους οικισμούς, αρχαίους οπωρώνες, ενώ υπάρχει μια έντονη αίσθηση του παρελθόντος, άμαξες με άλογα, βελούδινα γιλέκα και δρόμοι φωτισμένοι από γκάζι. Επίσης άλλα τραγούδια τους περιγράφουν τραγικές φιγούρες, ιστορίες ξεχασμένων χαρακτήρων, στρατιωτών από περασμένους πολέμους ή ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της ιστορίας. Γενικά υπάρχει μία αισθητική ρομαντικής μελαγχολίας και νοσταλγίας. Άνετα η μουσική τους θα ταίριαζαν ως soundtrack σε φίλμ νουάρ η ανεξάρτητου κινηματογράφου.
Tα ηχητικά προβλήματα των Desinteresse και κυρίως των Escape With Romeo ευτυχώς δεν επηρέασαν την ώρα εμφάνισης των And Also the Trees, οι οποίοι εμφανίστηκαν στις 22:35 (μόλις 5΄ αργότερα από την προγραμματισμένη ώρα). Με την εμφάνιση τους στην σκηνή ακούστηκαν αθρόες ζητωκραυγές και ιαχές από το κοινό, όπου οι περισσότεροι θεατές τους είχαν δει πάνω από μία φορά (μην πω αρκετές). Ξεκίνησαν με το “Rooftop” και έκτοτε η εμφάνιση τους πήγε «τραίνο», χωρίς σημαντικά προβλήματα στον ήχο ή κάτι άλλο. Ακόμη και ο φωτισμός ήταν σκοτεινός μεν, αλλά καλύτερος. Και μόνο που βλέπει κάποιος τα αδέλφια Jones επί σκηνής, ντυμένους με γιλέκα, λευκά πουκάμισα, κτλ καταλαβαίνει πως πρόκειται για ένα ιδιόμορφο συγκρότημα βγαλμένο από άλλη εποχή. Ιδιαίτερα ο Simon Huw απέδωσε επί σκηνής την προαναφερθείσα θεματολογία των στίχων τους με φοβερή ερμηνευτική ικανότητα, λυρισμό, και με την απαραίτητη (αλλά όχι υπερβολική) θεατρικότητα (εκφράσεις προσώπου, σε κάποιο τραγούδι γονάτισε κιόλας). Λιγομίλητος, αλλά αρκούντως επικοινωνιακός με το κοινό, κάνοντας και βρετανικό χιούμορ. Όμως κανείς από τα υπόλοιπα μέλη δεν υστέρησε στον ρόλο του. Ο αδελφός του Justin στην κιθάρα με τα riffs και solos ήταν ο έτερος πυλώνας του συγκροτήματος, όπως και ο μπασίστας Grant Gordon (το μπάσο ήταν αρκούντως δυνατά). Ο 3ος σε σειρά παλαιότητας στο συγκρότημα (από το 1988), ο εκπληκτικός drummer Paul Hill (και με jazz παιξίματα) αρκετές φορές σηκωνόταν και έπαιζε όρθιος, προσδίδοντας με τον τρόπο αυτό ένταση στην συνολική ερμηνευτική απόδοση του συγκροτήματος. Άφησα τελευταίο τον πολυοργανίστα Colin Ozanne, ο οποίος άλλοτε έπαιζε κλαρίνο, άλλοτε κιθάρα, άλλοτε πλήκτρα, πραγματικό πολυεργαλείο!
Κατά τις 23:35 αποχώρησαν για να επιστρέψουν λίγο αργότερα για ένα encore με το “A Room Lives in Lucy”. Τελειώνοντας ο Simon ρώτησε το κοινό εάν έχουν κάποια προτίμηση και πετάχτηκαν κάποιοι που φώναζαν “Prince Rupert”. Όχι, απήντησε ο Simon δεν είμαι έτοιμοι για αυτό και έπαιξαν το “Shantell” και ακολούθως το “Rive Droite”. Το σετ τους ολοκληρώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα μέσα σε αποθέωση. Είχαν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους! Η αίθουσα είχε μία επαρκή πληρότητα, όμως δεν ήταν sold-out και πιστεύω πως ένα συγκρότημα τέτοιας μουσικής (και στιχουργικής) αξίας σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα συγκροτήματα (κυρίως τους Escape With Romeo) τους άξιζε να παίζουν μπροστά σε περισσότερο κοινό.
Άλλο ένα Death Disco Festival ολοκληρώθηκε. Τα τυχόν προβλήματα κύρια στον ήχο και δευτερευόντως στον φωτισμό, τα θεωρώ ελάσσονα συγκρινόμενα με την ευκαιρία έδωσε στο κοινό (για άλλη μία φορά) να παρακολουθήσει αξιόλογα συγκροτήματα των μουσικών αυτών ιδιωμάτων.
And Also the Trees setlist
01 Rooftop
02 The Crosshair
03 The Silver Key
04 Beyond Action and Reaction
05 Your Guess
06 Dialogue
07 Return of the Reapers
08 Gone... Like the Swallows
09 Bridges
10 Mother-Of-Pearl Moon
11 The Trickster
12 The Suffering of the Stream
13 Brother Fear
14 Virus Meadow
Encore
15 A Room Lives in Lucy
16 Shantell
17 Rive Droite
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Υ.Γ.: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον επί σειρά ετών φίλο Παναγιώτη Ξηρουχάκη, ηγέτη των cyber punkers Pornostroika Dadafi, ιδρυτή του ΖΑΜ (Zero Artistic Movement), συγγραφέα βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, του περιοδικού Zero Geographic και πολλά άλλα. Ο Παναγιώτης επί πολλά χρόνια ακροατής του post-punk, gothic rock ιδιώματος με παρακίνησε το μακρινό το 2004 και παρακολουθήσαμε μαζί την πρώτη εμφάνιση (όπως και την συγκεκριμένη) των And Also the Trees στο Gagarin 205 στα πλαίσια του τότε Elfentanz festival 3. Ένα φεστιβάλ που δυστυχώς δεν ευδοκίμησε. Μπορεί να πει κανείς ότι τα Death Disco Festivals είναι κατά κάποιο τρόπο η συνέχεια τους. Έκτοτε οι And Also the Trees έχουν παίξει στην Ελλάδα συνολικά 12 φορές (9 στην Αθήνα, 2 στην Λάρισα και μόλις 1 στην Θεσσαλονίκη). Μάλιστα το 2016 και 2018 έπαιξαν στην Death Disco. Θεωρώ την χωρητικότητα του συγκεκριμένου club πολύ μικρή για την αξία ενός τέτοιου συγκροτήματος και είναι προς τιμήν τους που έπαιξαν εκεί και δεν την «είδαν αλαζόνες rockstars» ή κάτι τέτοιο.
Comments
