Πανέμορφη βραδιά προμηνύονταν εξ’αρχής στο Temple στον Κεραμεικό, με τους Decipher σε headline εμφάνιση, όπου και θα παρακολουθούσαμε σε πλήρες σετ την εξέλιξη τους αλλά και τα όσα ακολουθούν της κυκλοφορίας του σπουδαίου ντεμπούτου τους “Arcane Paths To Resurrection”. Τους Decipher τους είχα δει με τους Arcturus στο Fuzz την περίοδο που κυκλοφόρησε το εν λόγω σπουδαίο άλμπουμ και είχα μείνει άναυδος με την ενέργεια τους και το πόσο γέμιζαν τη σκηνή, έτσι δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία αν θα επέλεγα να δώσω το παρόν. Για να γίνουν ακόμα πιο όμορφα τα πράγματα και να επισπεύσω την απόφαση μου για must παρουσία, τους Decipher συνόδευσαν οι λατρεμένοι μου Dephosphorus, τους οποίους επιτέλους θα έβλεπα ζωντανά, καθώς στις ελάχιστες προηγούμενες εμφανίσεις τους πάντα κάτι συνέβαινε και με άφηνε με τη χαρά στη μέση. Ο εκρηκτικός συνδυασμός και των δυο συγκροτημάτων εγγυόταν την ποιότητα πριν καν παραβρεθούμε στο Temple, όπου με χαρά είδα αρκετό κόσμο να τιμάει τις μπάντες, όχι και άσχημα για βραδιά Ελληνικής σκηνής και με άλλη συναυλία μεγάλης μπάντας λίγα μέτρα πιο πέρα. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι στο τέλος της βραδιάς, δεν πρέπει να υπήρξε ούτε ένας που να μην έφυγε πληρέστατος εμπειριών και ποιότητας αμφότερων συγκροτημάτων.
Οι Dephosphorus κάνουν την εμφάνιση τους περί τις 21:15 και ξεκινάνε τη συναυλία σφυροκοπώντας το ανυποψίαστο κοινό με τον τρόπο που ανοίγουν το τελευταίο φοβερό τους (όπως όλα) άλμπουμ “Subimation” (πότε πέρασαν 4 χρόνια αλήθεια;) με τα “Βορά Των Αιώνων”/”Ψυχοϊστορία”/”Εξύψωση” και αυτό που βλέπω είναι αυτό που πάντα ονειρευόμουν από τις πρώιμες μέρες του “Axiom” EP 13 χρόνια πριν. Ένα ωστικό κύμα που κατευθύνεται πάνω στο κοινό με 4 άτομα που λες και καβαλάνε κομήτες, εφορμούν μαρσάροντας σε ταχύτητες φωτός με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Maelstrom στα τύμπανα να ηγείται της επίθεσης και τον Πάνο Αγόρο στα φωνητικά να φτύνει πετρώματα σε κάθε στίχο. Αστρικές ριφφάρες και ρυθμοί ξεπηδάνε σε κάθε ευκαιρία, ενώνοντας το παρελθόν (“Continuum”) με το παρόν της μπάντας, ακούσαμε και νέα κομμάτια πολλά υποσχόμενα ο τίτλος των οποίων μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή αλλά οι Dephosphorus είναι εδώ όπως μου διαμήνυσε ο ίδιος ο Πάνος και με τον επαναπατρισμό του κιθαρίστα Θάνου Μαντά οριστικά, μέσω αυτής της εμφάνισης θέλησαν να κάνουν statement ότι θα είναι πιο ενεργοί μελλοντικά κι ότι θα τους βλέπουμε και συχνότερα ζωντανά, ξέρω ότι οι ίδιοι θα ήθελαν να γίνει γνωστό, όπως και ξέρω ότι όχι όσοι παραβρέθηκαν, θα χαρούν πάρα πολύ.
Η επιβλητική τους παρουσία με τον Κώστα Ραγκιαδάκο στο μπάσο κοινό παρονομαστή καθώς έδωσε πόνο μετά και με τους Deciphrer, δεν ήταν απλά ορεκτικό αλλά διπλό κυρίως πιάτο, καθώς οι 2 μπάντες μοιράστηκαν τη χρονική διάρκεια από μία ώρα, πληρέστατες εμφανίσεις τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Αν δεν έπαθα πλήρη παράκρουση, παίχτηκαν 16-17 κομμάτια, ακούστηκε και το λατρεμένο “Αστερόσκονη”, μου έλειψαν παλιές αδυναμίες όπως το “Knife Missile”, κάποιο από τα 2 (ή και τα 2) μέρη του “The Astral Putsch”, το “Astrocyte Portal”, αλλά να με κάψει η Aurora αν έχω παράπονο από όσα είδα. Μιλάμε για εμφάνιση σαν βροχή μείγματος αστεροειδών και μετεωριτών που θα μπορούσε να πέσει πάνω στον Δία και να αφανίσει την περίφημη Κόκκινη Κηλίδα του μια για πάντα, δημουργώντας νέα δεδομένα στην γαλαξιακή μορφολογία όπως την ξέρουμε ως τώρα. Το κοινό εμβρόντητο δεν πολυπίστευε τι έβλεπε και το ζεστό χειροκρότημα από την αρχή έκανε και τη μπάντα να αποδώσει με περισσότερα σπασμένα φρένα το υλικό. Μπορεί να μην είπαν λέξη μέχρι να μας ευχαριστήσουν στο τέλος, αλλά η γλώσσα του σώματος τους έλεγε πόσο ευγνώμονες ήταν που του έζησαν και πόσο γεμάτοι άφησαν τη σκηνή. Τα καλύτερα έρχονται, ξέρουν τι αξίζουν και θα το λάβουν σύντομα.
Μετά από τέτοια εμφάνιση οποιαδήποτε μπάντα και μάλιστα σχετικά νεότερη σε εμφάνιση, δε θα ανέβαινε επί σκηνής. Οι Decipher όμως όχι απλά ανέβηκαν, αλλά έκαναν τη μεγάλη βραδιά ακόμα μεγαλύτερη, καθώς με ένα εκπληκτικό ήχο, ανάλογα ογκώδη με τους Dephosphorus (και μπράβο στον ηχολήπτη γι’αυτό), έδειξαν από πάρα πολύ νωρίς τα δόντια τους. Με χαλί εισαγωγής το “Innocence And Wrath” των Celtic Frost, που όμως μας εκμυστηρεύτηκαν στην πρόσφατη συνέντευξη τους, είναι από τις κύριες επιρροές τους, ανεβαίνουν στη σκηνή και για την επόμενη ώρα (και κάτι, μέτρησα 65’), θα κάνουν το κοινό αλλά και αρκετούς που είχαν έρθει μόνο για τους Dephosphorus να παραδεχτούν την αξία τους. Αξία μεγάλη και με τρομερή ορμή και ενέργεια, βγάζουν μία όμορφη και στιβαρή σιγουριά στον τρόπο με τον οποίο αποδίδουν, άριστα στημένοι επί σκηνής, με τον Κώστα Γεροχρήστο σε φωνή και κιθάρα να τραβάει τα βλέμματα πάνω του, χωρίς να σημαίνει ότι υστερούν οι υπόλοιποι δίπλα του. Ο Κώστας στο μπάσο σαν να μην σταμάτησε μετά τους Dephosphorus, σε διπλό καθήκον, δίνει τον τόνο για τις υπόγειες συχνότητες και ο άλλος Κώστας (Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες το κάνατε στη μπάντα ρε παιδιά) στην κιθάρα να βοηθάει και στα δεύτερα φωνητικά με στόμφο.
Φοβερός και ο Νώντας στα τύμπανα, με ιδιαίτερο ήχο στα πιατίνια να βγάζει ολντσκουλιά και αυτό που με χαροποίησε είναι ότι πρώτον ακούσαμε πολύ νέο δείγμα από το επερχόμενο 2ο άλμπουμ τους όπως είχαν υποσχεθεί (νομίζω πρέπει να παίχτηκαν 3 ή 4 νέα κομμάτια, ας με συγχωρέσουν αν κάνω λάθος) μαζί με τα παλιότερα. Αν το δείγμα που άκουσα και δεν υστερεί σε τίποτα σε σχέση με το ντεμπούτο τους είναι ενδεικτικό, τα παιδιά ετοιμάζονται να προσφέρουν 2η σερί δισκάρα που θα αφήσει πολύ κόσμο σύξυλο. Μιλάω συνθετικά καθαρά, γιατί πάνω στη σκηνή τα παλικάρια είναι γεννημένα για να παίζουν ζωντανά. Εκτός ότι το κράμα black/death στοιχείων τους είναι κομμένο/ραμμένο για συναυλία, είναι και τέτοιος ο τρόπος που το υπηρετούν που κάνουν μεγάλη διαφορά σε σχέση με άλλες μπάντες και δεν μιλάω μόνο για εγχώριο ανταγωνισμό. “Ακολουθήστε μας” ήταν η προτροπή του Κώστα Γεροχρήστου στο κοινό, αναφερόμενος σε όσα έρχονται από την πλευρά τους και το κοινό αποκρίθηκε θετικότατα. Το αποτέλεσμα της εμφάνισης και των δυο συγκροτημάτων κρίνεται υπεράνω προσδοκιών κι αυτό όχι για να ευλογηθούν γένια αλλά γιατί μιλάμε για πραγματικά άξιες μπάντες που πρέπει να υπολογίζει ο κόσμος σ’ αυτές και που μελλοντικά θα δείξουν το γιατί πολύ σύντομα.
Εύχομαι ολόψυχα στους Dephosphorus να κάνουν πραγματικότητα τη δέσμευση τους για πιο συχνές εμφανίσεις και δραστηριότητα και στους Decipher να συνεχίσουν με την ίδια νεανική ορμή και να καθιερωθούν με τη σειρά τους ως μία σταθερή αξία στην Ελληνική σκηνή κι ακόμα παραπέρα. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκότατες και για τους δυο, η ευστοχία υλικού δεδομένη, η συναυλιακή τους απόδοση το χρυσό μετάλλιο των επιτευγμάτων τους και όσοι βρεθήκαμε στο Temple, έχουμε την υποχρέωση να παροτρύνουμε τον καθένα να μην τους χάσει σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Εμείς θα είμαστε εκεί 100%.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης
Comments
