Το live στο Arch Club με τους Σουηδούς θρύλους του stoner rock, Dozer, επικεφαλής και τους Έλληνες Half Gramme of Soma και Honeybadger στο support, ήταν μια γιορτή του καυτού, παραμορφωμένου ήχου που μετέτρεψε το χώρο σε μια έρημο γεμάτη αμμόλοφους και καμένα ηλιοβασιλέματα.
Την αυλαία της βραδιάς άνοιξαν οι Honeybadger, ένα από τα πιο ανερχόμενα σχήματα του αθηναϊκού desert rock. Με το "Let There Be Light", το νέο τους άλμπουμ, να έχει μόλις κυκλοφορήσει, η μπάντα έδειξε να βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα. Με επιρροές που εκτείνονται από το stoner και το heavy rock μέχρι το grunge, κατάφεραν να ζεστάνουν το κοινό με τον groove τους και τα βαριά τους riffs, δημιουργώντας ένα δυναμικό ξεκίνημα.
Η σκυτάλη πέρασε στους Half Gramme of Soma, οι οποίοι είναι πλέον μια σταθερή και αγαπημένη αξία για το ελληνικό heavy-psych κοινό. Η εμφάνισή τους ήταν εκρηκτική, λειτουργώντας ως ιδανικό ενδιάμεσο σκαλοπάτι πριν τους headliners. Οι κιθάρες τους ζωγράφιζαν τοπία από αμμόλοφους και καμένα ηλιοβασιλέματα, ενώ στιγμές με heavy, Sabbath-oriented riffing "γκρέμιζαν τσιμέντα", κρατώντας την ατμόσφαιρα "εκρηκτική" και γεμάτη ενέργεια.
Όταν ανέβηκαν στη σκηνή οι Dozer, η ατμόσφαιρα έπιασε κόκκινο. Οι πρωτοπόροι του ευρωπαϊκού desert rock, που επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από χρόνια, απέδειξαν γιατί έχουν διαμορφώσει το είδος. Ο ήχος τους, ένας συνδυασμός αλώβητου stoner/desert rock, γεμάτος fuzz, groove και αμείλικτη ενέργεια, έκανε το Arch Club να δονείται. Οι κιθάρες τους "ζωγράφιζαν" τοπία από αμμόλοφους και τα heavy, Sabbath-ικά riffs τους γκρέμιζαν τα τσιμέντα. Η μπάντα, με χαμόγελα και φανερή χαρά, απολάμβανε κάθε δευτερόλεπτο, αλληλεπιδρώντας με το κοινό. Η αντίδραση του κόσμου ήταν αντίστοιχη, με ασταμάτητο headbanging και επευφημίες, μετατρέποντας τη βραδιά σε ένα ξέφρενο πάρτι.
Οι Dozer, με φόντο την περιοδεία για το νέο τους άλμπουμ, έδωσαν μια παράσταση που επιβεβαίωσε πως η φωτιά τους καίει πιο δυνατά από ποτέ, μετατρέποντας το Arch Club σε μια μικρή όαση stoner κάπου ανάμεσα στη Στοκχόλμη και το Joshua Tree.
Ήταν μια νύχτα που ο χρόνος φάνηκε να σταματά, αφήνοντας πίσω του μόνο τον καυτό ήχο του fuzz και την υπόσχεση για μια επόμενη, εξίσου δυναμική, συνάντηση.
Για το Rockoverdose,
Νικόλας Καλογήρου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούρσος
Comments
