Με το που πληροφορήθηκα την συναυλία αυτή, την μαρκάρισα ως «άχαστη»! Την προηγούμενη ημέρα είχα πάει στο Athens Extreme Festival και ήμουν ήδη αρκετά κουρασμένος (φωτογραφίες μου μπορείτε να δείτε στο: https://rockoverdose.gr/athens-extreme-festival-2025-live-report/). Οι φίλοι «συνοδοιπόροι» στο «ξύλο» και στο «κοπάνημα» της πρώτης ημέρας, απόρησαν γιατί δεν θα πήγαινα και την δεύτερη με τους ιστορικούς Asphyx και τα λοιπά ενδιαφέροντα συγκροτήματα. «Α, συγνώμη έχω να δω τους επίσης ιστορικούς Funhouse και τους αξιόλογους Έλληνες Cold Remembrance». Δεν νομίζω να έχουν ξαναπαίξει οι Funhouse στην Ελλάδα και είναι λίγο δύσκολο να ξαναπαίξουν, δεδομένου ότι δεν πολύ-κάνουν συναυλίες. Όσον αφορά τους Cold Remembrance τους είχα παρακολουθήσει πριν 1,5 περίπου χρόνο στα πλαίσια του πρώτου Poltergeist Festival και μου είχαν κάνει πολύ καλή εντύπωση τότε (https://rockoverdose.gr/poltergeist-festival-w-cold-remembrance-new-zero-god-ventirati-terrapin-level-69/).
Σε σαφώς πιο ήρεμο κλίμα από το Athens Extreme της προηγούμενης ημέρας κατέφτασα στην Death Disco λίγο μετά τις 9 μ.μ. Πως καταφέρνω όποτε πάω εκεί να μπερδεύομαι λίγο και να μην το βρίσκω με την πρώτη! Βάση προγράμματος η πόρτα θα άνοιγε στις 21:00, αλλά ήταν κλειστή. Επωφελής και ευχάριστη συζήτηση με γνωστούς και φίλους απέξω και περίπου στις 21:20 άνοιξε η πόρτα και ήμασταν από τους πρώτους που μπήκαμε. Εφόσον το δελτίο τύπου έγραφε ότι τα εισιτήρια θα πωλούνταν μόνον στο ταμείο (μήπως αυτό προεξοφλούσε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία χαμηλή ακροαματικότητα?) είχα ετοιμάσει το ακριβές αντίτιμο των 15€ (που παρεμπιπτόντως ήταν χαμηλό για μία τέτοια συναυλία, τόσο στοιχίζουν πλέον συναυλίες αποκλειστικά ελληνικών συγκροτημάτων). Η αίθουσα σταδιακά άρχισε να γεμίζει. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν και αρκετά μέλη ελληνικών gothic rock συγκροτημάτων καθώς και ο Vlad Janicek, μπασίστας και συνθέτης των επίσης αξιόλογων The Nosfëratü και ο οποίος θα ήταν DJ στο after party μετά την συναυλία.
Οι Cold Remembrance παρόλο που ως συγκρότημα έχουν κλείσει 20ετία, έχουν κυκλοφορήσει μόνον 2 δίσκους: “Visions From a World Apart” (2017) και “Damages” (2023), οι οποίοι είναι μέρος μίας τριλογίας (το τρίτο μέρος της οποίας δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη) με θέμα την ηθική κρίση και την απουσία των ανθρωπιστικών αξιών. Είναι ένα ιδιαίτερο gothic metal συγκρότημα και δεν ξέρω σε τι οφείλεται η επιτυχία τους. Αναμφίβολα σε πολλούς παράγοντες όπως: στον ιδιαίτερο τρόπο που τραγουδάει ο Ρωμανός Νικολάου (σε κάποια σημεία γίνεται έντονα μελοδραματικός), στα πολύ καλά έγχορδα (των Αλέξανδρου Φιλιακούδη - κιθάρα και Χριστόφορου Lawlwess - μπάσο), στις δεμένες συνθέσεις (περισσότερο φιλανδικής στυλ ΗΙΜ, Sentenced, 69 Eyes, κτλ παρά σουηδικής σχολής), στον εμπειρότατο από την συνεργασία του με πολλά συγκροτήματα drummer Φοίβο Ανδριόπουλο, στα πλήκτρα (και όχι προηχογραφημένα samples) της Ιωάννα Καραβέβα.
Έκαναν την εμφάνιση τους στην σκηνή κατά τις 21:40 υπό βροχή χειροκροτημάτων και επευφημιών από το συνεχώς προσερχόμενο κοινό, ξεκινώντας με το σύντομης διάρκειας “Burning”. Ευχαρίστησαν το κοινό και εν συνεχεία έπαιξαν το “Memories Remain”, το καλύτερο (κατ’ εμέ τραγούδι από το “Visions”). Το κοινό ήταν ήδη ζεσταμένο και έπαιξαν την πρώτη τους διασκευή, το “Billet Doux” των The Wounded. Είναι ένα τραγούδι που παίζουν συχνά και όπως το ερμήνευσαν περίπου το έχουν κάνει δικό τους. Ακολούθησε ένα ακυκλοφόρητο μεν (από το επερχόμενο άλμπουμ), γνωστό τραγούδι δε (όπως φάνηκε και από τις αντιδράσεις του κοινού), το “Crying Puppet”. Είναι ένα αρκετά μελαγχολικό τραγούδι και η φωνή του Ρωμανού ταιριάζει απόλυτα με το θέμα. Ακολούθησε το πολύ δυναμικό αλλά ταυτόχρονα και μελαγχολικό τραγούδι (στυλ Sentenced, Theater of Tragedy) “Skies Remember”, το οποίο άρεσε αρκετά στο κοινό. Αμέσως μετά ο Ρωμανός ευχαρίστησε το κοινό και κυρίως όσους είχαν έρθει από άλλα μέρη της Ελλάδας, τον Vlad και όσους είχαν έρθει από την Βρετανία και Ιρλανδία για την συναυλία αυτή και φυσικά τους Funhouse. Καλά όλα αυτά, όμως το αθηναϊκό κοινό δεν είχε προσέλθει επαρκώς. Ακολούθησε άλλη μία δυναμική διασκευή, το “Fall of Angel” των Charon. Στην συνέχεια έγινε ένα κωμικό λογοπαίγνιο με το Ρωμανό και τον Φοίβο, το οποίο διασκέδασε το κοινό πριν το “I'll Lay With You and Watch the Stars” και τέλος ολοκλήρωσαν με άλλο ένα νέο τραγούδι, το “Sweet Emptiness”, σαφώς πιο δυναμικό με δυνατά κοφτά riffs περισσότερο προς το metal, παρά προς το gothic. Στο selist ήταν γραμμένο ως τελευταίο το “No One There” των Setenced, αλλά (πιθανότατα λόγω χρονικών περιορισμών) δεν το έπαιξαν. Το σετ τους ολοκληρώθηκε σε κάτι λιγότερο από 40΄και άφησαν το κοινό αρκετά ικανοποιημένο (υποθέτω πως και οι ίδιοι ήταν από την απόδοση τους).
Cold Remembrance setlist
1 Burning
2 Memories Remain
3 Billet Doux (διασκευή The Wounded)
4 Crying Puppet
5 Skies Remember
6 Fall of Angel (διασκευή Charon)
7 I'll Lay with You and Watch the Stars
8 Sweet Emptiness
Οι Funhouse σχηματίστηκαν από πρώην punk rockers το 1986 και ήδη στην 2η δισκογραφική τους παρουσία το 1991 με το single “Sunset” υιοθέτησαν τον ήχο που έχουν και σήμερα. Ως κύρια επιρροή τους θα έλεγα ότι είναι οι The Mission και όχι τόσο οι Sisters. Η πρώτη τους ολοκληρωμένη κυκλοφορία ήταν το “Girls” (1994), με την πολύ μεγάλη επιτυχία “Voices”, ακολούθησε το εμβληματικό “Never Again” (1996), που τους καθιέρωσε στο πάνθεον των κορυφαίων της πολύ ακμάζουσας τότε σουηδικής gothic rock σκηνής (μαζί με Malaise, Bay Laurel, The Equinox Ov The Gods, Draconian, κ.ά), η οποία σκηνή μαζί με την βρετανική, γερμανική, αμερικάνικη και αυστραλιανή ήταν από τις κορυφαίες του κόσμου. Μην ξεχνάμε ότι την ίδια περίοδο η Σουηδία είχε πάρει τα σκήπτρα τουλάχιστον στο metal, ιδιαίτερα δε σε μερικές κατηγορίες όπως στο μελωδικό death metal ή στο doom κυριαρχούσε κατά κράτος. Οι ίδιοι οι Funhouse πάντως χαρακτηρίζουν την μουσική τους ως “goth‘ n roll”. Ακολούθησε το επίσης καταπληκτικό “The Second Coming” ΕΡ (1998), καθώς και το πολύ καλό άλμπουμ “Flames of Love” (2003) και έκτοτε και για ένα μεγάλο διάστημα εξαφανίστηκαν (με εξαίρεση το ΕΡ “Don't Wanna Know Me” του 2007). Επανήλθαν το 2020 κυκλοφορώντας ένα live από συναυλία στο Caste Party Festival στην Πολωνία το 2021 και τέλος μόλις πέρυσι έβγαλαν το πολύ καλό “Sometimes I Wish...”, ένα άλμπουμ εφάμιλλο των παλιών κυκλοφοριών. Στην συγκεκριμένη βραδιά θα αποδείκνυαν και στο ελληνικό κοινό (επιτέλους!) την αξία τους επί σκηνής.
Στο διάλειμμα είχαμε την ευκαιρία να συγχαρούμε τα μέλη των Cold Remembrance για την πολύ καλή εμφάνιση τους. Και μετά από λίγο εμφανίστηκαν μέλη των Funhouse επί σκηνής για να στήσουν τον πολύπλοκο εξοπλισμό τους υπό τις έντονες επιδοκιμασίες του κοινού, το οποίο ήταν ήδη πιο πυκνό. ‘Ήδη στην σκηνή πριν εμφανιστούν οι Cold Remembrance υπήρχαν κάποια μηχανήματα και μετά το πέρας του σετ τους προστέθηκαν και άλλα. Πληροφορήθηκα ότι πήρε αρκετό χρόνο στους Funhouse να εγκαταστήσουν τον πλήρη εξοπλισμό τους και να κάνουν sound check, με αποτέλεσμα να μείνει ελάχιστος για τους Cold Remembrance, γεγονός που αύξησε τον βαθμό δυσκολίας της συναυλιακής τους απόδοσης.
Το διάλειμμα ήταν κάπως μεγαλύτερο από το αναμενόμενο και λόγω των δοκιμών του εξοπλισμού τους. Κατά τις 22:45 εμφανίστηκε στην σκηνή ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Mikael Körner (η ψυχή του συγκροτήματος και ο μόνος από την αρχική σύνθεση) και έγινε χαμός από κάτω. Δοκίμαζε μία 12χορδη κιθάρα, δεν ήταν η τύπου μαντολίνου που απεικονίζεται στην πιο κλασική φωτογραφία του συγκροτήματος. Το κιθαριστικό βάρος όμως έπεσε στον έτερο κιθαρίστα, Jonas Wahlgren. 5’ αργότερα ξεκίνησαν το σετ τους με το “Stay with You”. Ο Mikael φορώντας ένα μαύρο κασκόλ με φραμπαλάδες ήταν μες στην τρελή χαρά, όπως και στα δεξιά του (όπως τους βλέπει το κοινό) ο έμπειρος μπασίστας Måns Tomsby. Στην συνέχεια έπαιξαν την κλασσική επιτυχία από τα παλιά “The Second Coming”, όπου έγινε χαμός από κάτω. Μία παρέα φανατικών οπαδών τραγουδούσε συνέχεια το ρεφρέν και χοροπηδούσε διαρκώς. Ακολούθησε μία τριάδα τραγουδιών από το άκρως αξιόλογο πρόσφατο άλμπουμ “Sometimes I Wish...” και μετά πάλι 2 επιτυχίες από τα παλιά: “Care for You” και “Forever True”, όπου επικράτησε πανηγυρική ατμόσφαιρα από το κοινό. Ο Mikael, ως frontman της μπάντας ήταν ολιγομίλητος, αλλά άκρως εκδηλωτικός, έδειχνε ότι την είχε «καταβρεί», πότε έδειχνε μερικούς από το κοινό, πότε (προς το τέλος) με ένα ποτήρι μπύρας στο χέρι ευχόταν προς το κοινό, ενώ ευχαριστούσε συνεχώς. Αν και όπως προανέφερα τα τραγούδια της πρόσφατης κυκλοφορίας ήταν αξιόλογα, παρόλα αυτά δεν ήταν «καλοχωνεμένα» από το ακροατήριο και εκδηλώνονταν περισσότερο στις παλιές επιτυχίες όπως το “Voices”. Προλογίζοντας το “What Can I Say”, ο Mikael ανέφερε, ότι «θα παίξουμε ένα ακόμη τραγούδι και μετά θα πάμε στο μπαρ για ένα ποτό» “no, no” (δυνατές ιαχές από κάτω) «ή» συνέχισε (παύση) «μερικά ακόμη» και δείχνοντας τον έτερο κιθαρίστα Jonas «είσαι κουρασμένος» (μάλλον ο Mikael ήταν) και φώναξε δυνατά από πίσω ο drummer Per Lindberg «χρειάζομαι μία μπύρα» και συνέχισε ο Mikael: «ή θα παίξουμε το “What Can I Say” και θα δούμε τι θα γίνει». Αμέσως μετά έκαναν ένα διάλειμμα, ο Mikael επανήλθε με ένα ποτήρι μπύρας και έπαιξαν την πασίγνωστη διασκευή των Depeche Mode “Never Let me Down Again”, όπου έχαιρε θερμής αποδοχής από το κοινό. Το σετ τους ολοκληρώθηκε με 2 επιτυχίες από τα παλιά: “Out of the Blue” και “Star in my Heart”, όπου πάλι ο Mikael έκανε «τσαλιμάκια», πριν από κάθε τραγούδι του στυλ «θέλετε να παίξουμε ένα ακόμη, θα παίξουμε ένα ακόμη και τελειώνουμε». Αφού ήταν γραμμένα στο setlist! Ή ήθελε παρακάλια ή όντως ήταν πολύ κουρασμένος. Από την άλλη μεριά το setlist δεν είναι οι «πλάκες του Μωυσή με τις 10 εντολές». Δεν σημαίνει πως ότι γράφεται πρέπει να παίζεται απαρέγκλιτα! Και στο αντίστοιχο των Cold Remembrance ήταν γραμμένο ως τελευταίο τραγούδι το “No One There” που δεν παίχτηκε.
Το σετ ολοκληρώθηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Συνολικά σε 66’ λεπτά έπαιξαν 16 τραγούδια (χορταστικό σετ), εκ των οποίων 9 ήταν από το τελευταίο άλμπουμ!, 6 παλιά, καθώς και μία διασκευή. Αυτό δείχνει ότι ήρθαν για να προωθήσουν την πρόσφατη (αξιόλογη) κυκλοφορία τους και δεν ήταν μία συναυλία διεκπεραιωτικού χαρακτήρα για να «κολλήσουν συναυλιακά ένσημα» (που δεν τα χρειάζονται κιόλας). Επί τούτω κάποιοι οπαδοί μπορεί να εγείρουν ενστάσεις του στυλ: «εντάξει, ας έπαιζαν 5-6 από το νέο άλμπουμ και 3-4 περισσότερες παλιές επιτυχίες». Καταρχήν, δεν θα υποδείξουμε εμείς στους καλλιτέχνες τι και πως θα το παίξουν και δεύτερον, το νέο άλμπουμ είναι πολύ καλό και ακόμη και με αυτή την επιλογή τραγουδιών προσωπικά εγώ ναι μεν θα ήθελα να ακούσω κάποια περισσότερα παλιά, αλλά ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος. Από άποψης απόδοσης ό ήχος ήταν σχεδόν τέλειος, δυνατός και καθαρός.
Αμέσως μετά ακολούθησε πάρτυ με τον Vlad Janicek στα πλατώ και οι αρκετοί θεατές είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με μουσικούς και των 2 συγκροτημάτων εντός και εκτός του club. Τόσο από αμιγώς μουσικής άποψης όσο και από πλευράς διοργάνωσης η συναυλία ήταν σχεδόν άψογη! Το μόνο αρνητικό ήταν ότι δεν είχε αρκετό κοινό. Ναι μεν η προσέλευση ήταν οπτικώς ικανοποιητική, αλλά δεν ήταν στα όρια του sold-out. Δεν ξέρω εάν αυτό είναι ένα εγγενές πρόβλημα (δηλ. το gothic rock στην Ελλάδα δεν έχει πολλούς οπαδούς) ή οφείλεται στο ότι οι gothic rock συναυλίες δεν διαφημίζονται επαρκώς. Ενδεικτικά αναφέρω ότι πριν μερικά χρόνια έμαθα τελευταία στιγμή για την συναυλία των αυστραλών Ikon. Από συζητήσεις με παρευρισκόμενους διαπίστωσα ότι πραγματοποιήθηκαν συναυλίες (και στον ίδιο χώρο) εμβληματικών συγκροτημάτων του είδους (π.χ. Malaise) με ελάχιστο κοινό, τις οποίες προφανώς δεν πληροφορήθηκα. Απ’ ότι κατάλαβα για τις συγκεκριμένες συναυλίες λειτουργεί πολύ η κοινοποίηση στο facebook. Όποιος όμως δεν πολύ ασχολείται με το facebook ή δεν μέλος αντίστοιχης ομάδας, ή δεν έχει goth-άδες facebook-ικούς φίλους πως θα το πληροφορηθεί?
Επίσης αξίζουν πολλά συγχαρητήρια οι διοργανωτές που πήραν το ρίσκο (σε συνάρτηση με τα προαναφερθέντα) να φέρουν τους Funhouse και μάλιστα σε χαμηλή τιμή και έδωσαν στο αθηναϊκό κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει μία υπέροχη συναυλία, στην οποία και τα δύο συγκροτήματα απέδωσαν υπέρ του δέοντος. Ιδιαίτερα δε, οι Funhouse έδειξαν να έχουν κατευχαριστηθεί και θα θέλαμε πολύ να τους ξαναδούμε!
Voices in the night make me believe there's another side. Another waiting world where we can hide.
Funhouse setlist
01 Stay with You
02 The Second Coming
03 Dark & Stormy
04 Blue Light
05 Hate You
06 Care for You
07 Forever True
08 Falling
09 You and You Alone
10 Sometimes I Wish
11 Do You Love me
12 Voices
13 What Can I Say
Encore
14 Never Let me Down Again (διασκευή Depeche Mode)
15 Out of the Blue
16 Star in my Heart
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
