45 χρόνια ιστορίας συμπληρώνονται φέτος για τους βετεράνους Grave Digger και η ανακοίνωση της επιστροφής τους στη χώρα μας και ειδικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μετά από 7 χρόνια, είχε ήδη κάνει τον κόσμο να σπεύσει να αγοράσει εισιτήρια, μια και είχαν αναφέρει και οι ίδιοι ότι το σετ θα κάλυπτε αρκετά την πρότερη περίοδο τους. Πραγματικά το σετ ήταν όνειρο και τα 2 sold out στο Eightball στην συμπρωτεύουσα και στο Κύτταρο στην Αθήνα ήρθαν νομοτελειακά και δίκαια. Η μπάντα που ούτως ή άλλως από την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι της στη χώρα μας ένιωθε σαν το δεύτερο σπίτι της, εκείνο τον ιερό Μάρτιο του 1997, το διασκέδασε απίστευτα, ρουφώντας όλη αυτή την ενέργεια κι εξαπολύοντας την προς το κοινό εκ νέου, ενώ σε συνδυασμό με τον ήχο του Κυττάρου για άλλη μια φορά αλλά και την έλευση στο συγκρότημα του κιθαρίστα Tobias Kersting, που δείχνει ότι είναι μία πολύ ταιριαστή προσθήκη, τα κομμάτια παίχτηκαν εκπληκτικά κι από πολύ νωρίς γράπωσαν το κοινό από τον λαιμό. Οι Grave Digger όχι απλά τίμησαν την ιστορία τους, αλλά έδειξαν γιατί αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση κι ότι ο κόσμος δεν ξεχνάει ποιοί του δώσανε χαρές όταν το heavy/power metal μεσουρανούσε.
Τη βραδιά ανοίγει ένα από τα πιο hot συγκροτήματα των τελευταίων ετών, οι δικοί μας Triumpher, οι οποίοι από πολύ νωρίς κατορθώνουν να κάνουν τον κόσμο να σταθεί δίπλα τους στο πεδίο της μάχης. Οι ίδιοι ονομάζουν τους οπαδούς τους οπλίτες και σαν τέτοιοι πραγματικά συμπεριφέρθηκαν όλοι με το που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή. Αν με το προπέρσινο “Storming The Walls” είχαν χαρακτηριστεί ως ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα συγκροτήματα, το περσινό “Spirit Invictus” έκανε το όνομα τους να ακουστεί παντού και ειδικά στο εξωτερικό γίνεται ο κακός χαμός με την πάρτη τους. Ο Mars Triumph στη φωνή σαλπίζει την επίθεση και ειδικά στο “Arrival Of The Avenger” βλέπω πολλούς που θα έπεφταν και στη φωτιά για χάρη τους. Ο ήχος τους κάνει το χατίρι και αντικειμενικά καθαρά, τα κομμάτια τους ακούγονται πολύ πιο δυνατά αλλά και μεταδοτικά απ’ότι στα άλμπουμ τους. Ο Άγης στα τύμπανα τα σπάει, όπως με κάθε μπάντα που τον βλέπουμε και με το που μας λένε “αυτό το ξέρετε όλοι 100%”, κατανοούμε ότι έρχεται η ώρα του “Blood Of My Enemies” των Manowar, το οποίο Ο-Λ-Ο το Κύτταρο τραγουδάει εν χορώ σε μία μεγάλη στιγμή. Η εμφάνιση τους συνοδεύτηκε από επαγγελματισμό και άψογο σκηνικό στήσιμο.
Δικαιολογούν τον ντόρο γύρω από το όνομα τους και νομίζω ότι πολύ σύντομα και οι ίδιοι δε θα πιστεύουν το πόσο πιο αναγνωρίσιμοι θα είναι!
Και ω της έκπληξης, οι Grave Digger βγαίνουν επί σκηνής περίπου 10-15’ πριν το προκαθορισμένο, ένα μπράβο στη διοργάνωση γι’ αυτό γιατί σίγουρα σκέφτηκε τον κόσμο και πως θα προλάβαινε τα μέσα μετά. Βγαίνουν ένας ένας στη σκηνή, αλλά με το που εμφανίζεται ο αειθαλής Jens Becker -ένας ζωντανός θρύλος όπως τον αποκάλεσε ο Chris Boltendahl- που κλείνει πλέον 27 (!!!) χρόνια στο συγκρότημα, ο κόσμος ξεφεύγει. Ο Chris κάνει κι αυτός την εμφάνιση του και η μπάντα αρχίζει να επιδίδεται σε ένα κρεσέντο ιστορίας με το “Twilight Of The Gods’ (!!!) από το “Rheingold” και η πρώτη σκέψη είναι “αν ξεκινάνε έτσι, τι θα γίνει μετά;”, έλα όμως που μας στέλνουν για βρούβες στο καπάκι όταν παίζεται το “The Grave Dancer” από το κορυφαίο τους άλμπουμ “Heart Of Darkness”! Το Κύτταρο παίρνει φωτιά και το εύρος ηλικίας της πλειοψηφίας φαίνεται όταν το κομμάτι τραγουδιέται τόσο δυνατά που μάλλον και οι ίδιοι δεν το πιστεύουν. Το πολύ καλό νέο κομμάτι “Kingdom Of Skulls” μας φέρνει προσωρινά στο σήμερα και από κει και έπειτα, το τι ακολουθεί πρέπει απλά να καταγραφεί για να καταλάβετε τι κάνανε. “Under My Flag” (από το “The Reaper”), “Valhalla” (2o κομμάτι από το “Rheingold”, μας δουλεύουν), και ίσως η έκπληξη των εκπλήξεων!
Παίζουν το “The Keeper Of The Holy Grail” (!!!!!) από το “Knights Of The Cross”, ένα από τα πιο αργά και ατμοσφαιρικά κομμάτια τους, ενώ η συνέχεια με το “The Dark Of The Sun” από το “Tunes Of War” φέρνει φρενίτιδα λες και είμαστε στην πρώτη τους εμφάνιση του ‘97 που λέγαμε πριν. Άλλη μία πανέμορφη έκπληξη από το “Knights Of The Cross” με το “The Curse Of Jacques” και η πεμπτουσία του γενεαλογικού δέντρου του “Electric Eye” των Judas Priest, το “Shadows Of A Moonless Night” από το “The Reaper”, κάνει τους παλιούς οπαδούς να τρελαθούν. Για τη συνέχεια 2 κομμάτια από το “Excalibur” (!!!), το “The Round Table (Forever)” και το ομότιτλο, με τον κόσμο να δείχνει πόσο εκτιμάει αυτό το άλμπουμ ακόμα και ακούμε το 2ο και τελευταίο νεότερο κομμάτι τους, το “The Devilis Serenade”. Άλλη μία τεράστια έκπληξη με το γηπεδικό “Back To The Roots” από το φοβερό ΕΡ “Symphony Of Death” (είμαστε σίγουροι ότι έχουμε 2025;) και στη συνέχεια… ε ξέρετε τώρα, το κομμάτι που χαλύβδωσε αυτή τη σχέση μεταξύ των οπαδών και της μπάντας, ο πολιορκητικός κριός που έχει κάθε συγκρότημα, το ένα τραγούδι που αλλάζει τα δεδομένα μια για πάντα υπέρ της μπάντας.
Ένα Κύτταρο βγαλμένο από τα τιμημένα Highlands της Σκωτίας, τραγουδάει τόσο δυνατά το “Rebellion (The Clans Are Marching)” που ο Boltendahl δεν κάνει καν αυτό το παιχνίδι σε φάση “μπορείτε και πιο δυνατά”, έχει μείνει έκθαμβος όπως όλοι τους, έτσι το κομμάτι κλείνει με τον καλύτερο τρόπο το κύριο σετ, πριν επιστρέψουν σε εκ νέου.. Σκωτσέζικη ατμόσφαιρα με το “Scotland United” και γίνεται άλλη μια φορά το σώσε. Η μπάντα βγάζει υγεία αλλά και εμπειρία δεκαετιών, ενώ εκθειάζεται στον νέο κιθαρίστα το Ελληνικό κοινό, όταν ο Boltendahl συστήνοντας τον, λέει “του είπα πριν έρθει στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να προετοιμαστεί για τους πιο τρελούς οπαδούς που έχει δει στη ζωή του”, με τον Kersting να κάνει μία κίνηση του στυλ “συμφωνώ, τι να πω;” και φυσικά το κοινό να μπιζάρεται με το παραπάνω. Το τέλος είναι βγαλμένο από τα πιο υγρά όνειρα των οπαδών με τα 3 κομμάτια που κατ’εμέ θα έπρεπε να παίζονται πάντα και να κλείνουν τις συναυλίες τους. Αρχή με το κομμάτι που ανοίγει όλη την δισκογραφία τους, το καταιγιστικό “Headbanging Man” από το ντεμπούτο “Heavy Metal Breakdown”, ή αλλιώς ένα από τα κομμάτια που έχω σκεφτεί “αυτό έχει γραφτεί για μένα, τέλος” και με το headbanging όλων να πηγαίνει σύννεφο.
Ο κόσμος αρχίζει να ουρλιάζει για κάτι συγκεκριμένο και ο Boltendahl γλαφυρά και πειθήνια, δε χαλάει κανένα χατίρι: “This is the fucking Witch Hunter” μας λέει και ω της πώρωσης, το κοινό σαν από καιρό έτοιμο, το περιμένει εναγωνίως και ουρλιάζει στο ρεφρέν μαζί του. Το τέλος είναι κοντά αλλά πρακτικά δεν το θέλει κανείς με τόσο καλά που περνάει, το “Heavy Metal Breakdown” κλείνει τη βραδιά ιδανικά, παρότι ο κόσμος ξελαρυγγιάζεται να παίξουν το “Ελλάς” του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Δε θα μας κάνουν μεν τη χάρη, αλλά μας έκαναν τη χάρη να μας προσφέρουν μάι εμφάνιση ατόφιου μετάλλου, με το σετ να είναι κομμένο/ραμμένο στις ορέξεις του Old school οπαδού (“δε φαντάζεστε πόσο μας αρέσει να παίζουμε τα παλιά κομμάτια” είπε ο Chris) και την όλη τους νοοτροπία να χαρακτηρίζεται με μεγάλη τσίπα. Κι επειδή οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες, μακάρι να βλέπαμε κάτι ανάλογο από τους Rage πρόσφατα, που υποτίθεται γιόρταζαν 40 χρόνια και μας “ξεπέταξαν” με μία εμφάνιση οριακά 80’ από τα οποία τα 10-15’ ο κόσμος τραγουδούσε το “Higher Than The Sky”… Oι Grave Digger δήλωσαν ευθαρσώς ότι θα επιστρέψουν και ήδη σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει αν κλείσουν μισό αιώνα ζωής ερχόμενοι τυχόν ξανά στη χώρα μας.
Τους βγάζω το καπέλο γιατί είναι σε φοβερή φόρμα και γιατί “γέρασαν” όμορφα στο χρόνο, δείχνοντας ότι μεγάλο δε σε κάνει μόνο το όνομα αλλά και η συμπεριφορά σου απέναντι σ’ αυτούς που σε αγάπησαν, αλλά κι ο τρόπος με τον οποίο δείχνεις κι εσύ την αγάπη σου σε όσους σε στήριξαν.
The battle has been won!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
