Παρασκευή βράδυ, 13 Μαρτίου, το Gazarte άνοιξε τις πόρτες του main stage του σε δύο ιδιαίτερες ευρωπαϊκές μπάντες, με μακροχρόνια ιστορία και παρουσία στην “σκοτεινή” metal σκηνή. Αναφέρομαι, φυσικά, στους Havukruunu, οι οποίοι μοιράστηκαν τη σκηνή μαζί με τους Heretoir, προσφέροντάς μας μία ποικιλία αισθήσεων και εντυπώσεων.
Οι Heretoir, ερχόμενοι πρώτη φορά στην Ελλάδα, άνοιξαν δυναμικά τη βραδιά με ένα set γεμάτο συναισθήματα και ωμή ενέργεια. Η χαρακτηριστική post-metal μουσική, με το κιθαριστικό τρέμολο και τα θηριώδη ντραμς ώθησαν το κοινό να τους αγκαλιάσει και να ταυτιστεί μαζί τους. Τα σκληρά και σπαρακτικά φωνητικά, όμως, έκλεψαν την παράσταση. Η setlist αποτελούνταν από μία δισκογραφική ποικιλία, δίνοντάς μας, μάλιστα, μία ματιά στο νέο τους άλμπουμ, “Solastalgia” (2025) παίζοντας διάφορα κομμάτια, με ένα από αυτά να είναι και το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Το κοινό εκδήλωσε τόσο πολύ την αρεσκεία του που ο David είπε: “Δεν θέλω να κατέβω από τη σκηνή, κοιτάξτε σας”. Ήταν στο “Just For A Moment”, όπου όλα τα μέλη της μπάντας κατέβηκαν από τη σκηνή, αφήνοντας τον David Eklatanz (φωνητικά) να εκτελέσει μόνος με την κιθάρα του μία φορτισμένη μπαλάντα που εξέπεμπε νοσταλγία. Σε μία έκρηξη ψυχής, οι Heretoir άφησαν φεύγοντας την υπογραφή τους στο Gazarte με το “The Circle”, το ιδανικό κομμάτι για να κλείσει η βραδιά από μία μπάντα με τέτοιο ταλέντο.
Οι headliners της βραδιάς ήταν οι Φινλανδοί Havukruunu, οι οποίοι έφεραν στη σκηνή το παγανιστικό black metal. Οι ίδιοι έχουν δώσει μία αντιπροσωπευτική περγραφή της δουλειάς τους, η οποία μεταφράζεται ως εξής: “Περιπλανώμενοι στον δρόμο των βοδιών του Τάβαστλαντ και στοιχειώνοντας αιώνια τις ομίχλες των δασών και τις φλεγόμενες ακτές”. Και αυτό ακριβώς είναι. Βγαλμένοι από την άγρια φύση της Σκανδιναβίας, γίναμε μάρτυρες μίας μυσταγωγικής εμφάνισης, γεμάτη blastbeats και βαθιά, απόκοσμα φωνητικά. Η εισαγωγή έγινε με τον vocalist να εμφανίζεται με έναν μαύρο τελετουργικό μανδύα και συνέχισε με απτόητη ζωντάνια, φέρνοντας το κοινοί πιο κοντά στη σκηνή. Έχοντας και αυτοί βγάλει έναν δίσκο το 2025, υπό το όνομα “Travastland”, μας έδωσαν μία γεύση από αυτήν την κυκλοφορία, με χαρακτηριστικό το “De Miseriis Fennorum”. Μιλώντας για τη μουσική, όχι μόνο τη δική τους αλλά γενικά, δήλωσαν πως “Στην Φινλανδική γλώσσα, η μαγεία είναι σαν το τραγούδι”. Αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσουμε καλύτερα το πού στέκεται η μπάντα μουσικά, τι σημαίνει για αυτούς το έργο τους και τι θέλουν να περάσουν μέσω αυτού.
Σε ένα ταξίδι από το αφιλτράριστο μελωδικό συναίσθημα των Heretoir, μέχρι τον παγανιστικό παλμό των Havukruunu, η βραδιά της 13ης Μαρτίου μάς έδωσε κάτι να θυμόμαστε από την κάθε μπάντα. Ο κάθε ένας στο είδος και στον χαρακτήρα του έφερε το κοινό κοντά του, ακόμη και αν μεταξύ τους οι μπάντες δεν είχαν πολλούς κοινούς παρονομαστές. Οι παρευρισκόμενοι παρόλα αυτά φαίνονταν να απολαμβάνουν και τις δύο μπάντες, για ό,τι προσέφερε η κάθε μία. Θα τολμήσω να πω πως αυτό έγκειται στο γεγονός ότι η μέταλ ενώνει.
Για το Rock Overdose,
Μαρία Τριανταφύλλου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
