Πολλοστή -ευτυχώς για όλους μας – επίσκεψη των Helstar στη χώρα μας και με τους Αμερικάνους θρύλους του U.S. metal να αποδεικνύουν άλλη μία φορά πόσο πολύ αγαπάνε να βρίσκονται ενώπιον του Ελληνικού κοινού που τους αγκάλιασε από νωρίς και που εδώ και 20 και βάλε χρόνια που μας έρχονται, όπως τόνισε κι ο αειθαλής James Rivera, είναι πάντα σαν να είναι η πρώτη φορά καθώς περνάνε υπέροχα, ενώ και το κοινό δε χάνει ευκαιρία να ξεφεύγει σε αντιδράσεις. Με το τελευταίο -και μάλιστα μετά από 9 χρόνια απουσίας- άλμπουμ τους “The Devil’s Masquerade” να είναι ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει εδώ και πολλά χρόνια, για πολλούς ότι καλύτερο μετά τα ‘80s γενικά, οι συνθήκες του ερχομού τους ήταν ιδανικές και το An Club θα ήταν ο τόπος που θα φιλοξενούσε την όλη μάζωξη. Αν και ο κόσμος στεναχωρέθηκε που δεν είχαν μαζί τους cd ή βινύλια του τελευταίου δίσκου, αυτό δεν αποτέλεσε εμπόδιο στο να φύγουν όλοι χαρούμενοι στο τέλος, παρά τις αντίξοες συνθήκες του ήχου αλλά και ενός αιφνίδιου κρυώματος από το οποίο υπέφερε ο James Rivera, που χάρη στην κλάση και εμπειρία του δεν άφησε να φανεί. Στο πλευρό των Helstar δυο πολύ αγαπημένες μπάντες που βλέπουμε αρκετά συχνά.
Ξεκίνημα με τους The Silent Rage που συναυλιακά πάντα βρίσκουν τον τρόπο να παίζουν με μπάντες αγαπημένες και να αποτελούν κατάλληλο ορεκτικό για ότι ακολουθεί στη συνέχεια. Αν και όπως έμαθα αντιμετώπισαν κάτι θέματα με τον ήχο που οδήγησαν στην καθυστέρηση της συναυλίας γενικά, εντούτοις κατάφεραν να μην το αφήσουν να φανεί και με δυνατή και έντονη παρουσία όπως πάντα, έδωσαν το καλό παράδειγμα πως άσχετα αν και κατά πόσο συχνά βγάζεις άλμπουμ, οφείλεις να είσαι πάντα έτοιμος να αποδώσεις το υλικό επί σκηνής. Με εμπειρία ετών -μάλιστα του χρόνου κλείνουν 20 χρόνια σαν μπάντα, απίστευτο κι όμως αληθινό!- έχουν βρει τη φόρμουλα να είναι πάντα κιμπάριδες και ουσιώδεις, να μην κουράζουν και παρότι πέρασαν 2μιση χρόνια από το “Nuances Of Life”, το υλικό δεν παλιώνει και στέκεται επάξια. Κοντρολαρισμένοι, με τον Μιχάλη στα φωνητικά πάντα σταθερό και άχαστο, ο Νίκος ως ηγέτης συντονίζει και οι υπόλοιποι ακολουθούν ως πιστά σκυλιά (όχι ότι φαντάζομαι πως έχουν και περιθώριο επιλογής βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Μεστή εμφάνιση, τηρουμένων των συνθηκών μάλλον υπερέβη τις προσδοκίες και με έξτρα χαρά από τον κόσμο όταν παίχτηκε το “Stormwarrior” που πάντα αποτελεί φετίχ για όσους τους πρόλαβαν στις αρχές τους. Εύγε για την εμφάνιση!
Συνέχεια με τους Desert Near The End που επίσης βλέπουμε αρκετά συχνά και επίσης ευτυχώς, μια και το αποτέλεσμα όπως και στην περίπτωση των The Silent Rage, είναι δεδομένα θετικό υπέρ τους. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω κληθεί να γράψω γι’αυτούς σε ανάλογες περιστάσεις, από την πρώτη φορά μάλιστα που τους είδα με τους Flotsam And Jetsam το 2016 στην πρώτη μου ανταπόκριση μάλιστα για το Rock Overdose, μπορεί να τους έχω δει και 20-25 φορές και δεν τους έχω βαρεθεί στιγμή, για όσο μεγάλα ονόματα κι αν παίζουν από κάτω. Ο τελευταίος δίσκος “Tides Of Time” χρονίζει προσεχώς και αποδεικνύει ότι εκτός από μεγάλη φόρμα συναυλιακά, τους βγαίνει και ότι είναι πολύ ενεργοί δισκογραφικάμ δεν επαναπαύονται στις δάφνες του πρότερου υλικού αλλά εμπλουτίζουν το σετ με παλιότερα και νεότερα κομμάτια και φυσικά με τη δύναμη τους, είναι εγγύηση αδρεναλίνης. Εγώ μια φορά το Iced Earth μπλουζάκι μου το φόρεσα και για πάρτη τους και το να βλέπω να μη χάνεται νότα ενώ παίζουν σαν τρυπάνια και με τον Αλέξανδρο πάντα εκφραστικό στη φωνή, η μηχανή είναι καλοδουλεμένη και δε χαλάει τίποτα. Τους έχω ικανούς με τη φόρα που έχουν για δίσκο εντός 2026, μακάρι δηλαδή. Εύγε και σ’εσάς!
Έρχεται όμως η ώρα των Helstar και το ομότιτλο τραγούδι του τελευταίου δίσκου ξεκινάει μια εμφάνιση που για την επόμενη σχεδόν μιάμιση ώρα δείχνει γιατί όλες οι νέες μπάντες είναι ωραίες, αλλά ο παλιός είναι αλλίως,όπως και να το κάνουμε. To “Evil Reign” από νωρίς βάζει φωτιά στο κοινό που γίνεται… δολοφονικό όταν μπαίνει το “The King Is Dead” και πάντα λατρεύουν όλοι να ξελαρυγγιάζονται στην περιβόητη κραυγή “ASSASSIN, ASSASSIN…!” στην αρχή του τραγουδιού. O Larry Barragan και ο Alan DeLeon στις κιθάρες κάνουν παπάδες, τι κι αν τους χωρίζουν 37 (!) χρόνια διαφοράς, η χημεία τους είναι απίστευτη, το rhythm section σαρώνει, ένα κράμα νεότερων κομματιών όπως τα “Carcass For A King”, “Fall Of Dominion” και “The King Of Hell” μας δείχνει την πιο thrash πλευρά τους, ενώ το “Black Wings Of Solitude” είναι το πρόγευμα πριν το μνημειώδες “To Sleep, Per Chance To Scream” με τον Rivera να μην καταλαβαίνει από κρυολογήματα και εμπόδια. Είναι μάλιστα εκπληκτικό ότι πιο πολύ “δυσκολευεται” στα χαμηλά σημεια παρά στις κραυγές που δεν έχει αντίπαλο αντικειμενικά. Η μπάντα λύνεται σιγά σιγά παρότι ο ήχος κάνει τα τερτίπια του, πολλές φορές στην αρχή χρειάστηκε να αλλαχτεί το μικρόφωνο του Rivera ενώ και η τονικότητα στις κιθάρες και το μπάσο ανεβοκατέβαινε.
Συνέχεια με κρεσέντο ξύλου με τα “Seek Out Your Sins”, “Pandemonium” και “Black Cathedral” να αποτελούν τα τελευταία νεότερης εποχής κομμάτια τους, καθώς το τελείωμα είναι αποκλειστικά ‘80s με το “δώρο”της μπάντας στο Ελληνικό κοινό γι’αυτή την περιοδεία να’ναι το “Winds Of War” και το τραγούδι του κοινού ενδιάμεσα να κάνει τη μπάντα να συγκινείται, ο Larry μάλιστα πέταξε το αμίμητο “THAT’S WHAT I’M TALKING ABOUT” ενώ ο νεαρός DeLeon δεν πίστευε στα μάτια του και την επόμενη μέρα ανέφερε δημόσια ότι δεν το’χει ζήσει ποτέ στην καριέρα του αυτό (ξαναέλα και να δείς τι θα γίνει!), ενώ εκεί που πάντα όλοι ξέρουμε ότι θα γίνει της ιερόδουλης το κιγκλίδωμα είναι όταν σκάει το “Baptized In Blood”, σαφώς με την εισαγωγή “Rhapsody In Black” να αποδεικνύει γιατί το “Nosferatu” είναι το απόλυτο στολίδι της μεγάλης δισκογραφίας τους. Κι εκεί που νομίζουμε ότι το αθάνατο “Run With The Pack” είναι το τελευταίο τραγούδι, έρχεται η δήλωση του Rivera “παρά το κρύωμα είμαι ακόμα εδώ, όρθιος, μπορούμε να παίξουμε άλλο ένα για σας” και το ομότιτλο τραγούδι του “Burning Star” κλείνει τη βραδιά ιδανικά με χαμόγελα να φωτίζουν το An Club και την πληρότητα στο έπακρο για όλους.
Χωρίς να πιάνονται τα δυσθεώρητα επίπεδα της προηγούμενης εμφάνισης στο Κύτταρο ειδικά από άποψη ήχου, οι Helsttar παραμένουν παρακαταθήκη για το ιερό μέταλλο και είναι τόσο αρνητές παράδοσης άνευ όρων όσο και έμπειροι αρκετά για να ξέρουν ότι ζούμε μόνο μια φορά και πρέπει το σωστό να γίνεται όσο μπορεί συχνότερα. Τους βλέπω ορεξάτους και με κίνητρο να μείνουν ανάμεσα μας για όσο μπορούν και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτό. Το άστρο του Texas λάμπει ακόμα φωτεινό και δείχνει αγέρωχο και δεν προτίθεται να πέσει από τα ουράνια, ή τουλάχιστον όχι χωρίς να δώσει τη μάχη του. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που τιμούν πάντα την Ελλάδα, εκφράζονται γι’αυτήν με τα καλύτερα σχόλια όπου βρεθούν χωρίς να’ναι υποχρεωμένοι να το κάνουν και που με έργα κι όχι απλά λόγια μας δείχνουν την αγάπη τους όπως τους την δείχνουμε κι εμείς. Υποσχέθηκαν ότι δε θα περάσουν άλλα 9 χρόνια για δίσκο και μένει να τηρηθεί, γιατί συναυλιακά, ξέρουμε ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα βρίσκουν αφορμές να μας επισκέπτονται, ίσως και πιο συχνά απ’όσο είναι εφικτό πάντα. Δεν υπάρχουν σκόρδα, σταυροί και φέρετρα που μπορούν να σταθούν εμπόδιο από το δάγκωμα λαιμών των Helstar. Eίσαι ή μαζί τους ή εναντίον τους! Καμία μέση λύση!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης - @christof_on_stage
Comments
